Μία συγκινητική και διδακτική ιστορία για την απώλεια και τον αποχωρισμό
H «Οίτη: Η σκυλίτσα που ήθελε να πετάξει» είναι το πρώτο βιβλίο, για παιδιά κάθε ηλικίας, γραμμένο με μεράκι και αγάπη από την Αλεξάνδρα Γεωργιάδου.
Μια τρυφερή ιστορία για την απώλεια και τον τρόπο που μπορούμε να διαχειριστούμε τη θλίψη και τον αποχωρισμό, αλλά και τη γενναιότητα που απαιτείται για να επιτρέψουμε την αλλαγή και να ενθαρρύνουμε τη συνέχεια της πορείας, της δικής μας και των αγαπημένων μας ανθρώπων.
Με αφορμή το ξεχωριστό αυτό βιβλίο, η συγγραφέας, Αλεξάνδρα Γεωργιάδου μίλησε στο Infokids.gr για την έμπνευσή της να γράψει αυτήν την ιστορία, τον φόβο του αποχωρισμού, το μήνυμα που περνά το βιβλίο, ενώ μας αποκαλύπτει τα επόμενα σχέδιά της.
Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας έδωσε έμπνευση για να γράψετε την Οίτη;
Η έμπνευση ήταν η Οίτη μας, η μποξερίνα μας. Το κίνητρο ήταν τα παιδιά μου. Όταν η Οίτη έφυγε από κοντά μας, τα παιδιά ήταν 3 και 6 ετών, αντίστοιχα. Ένιωσα λοιπόν έντονα την ανάγκη να πλάσω μια ιστορία που δεν θα περιέχει τίποτα βίαιο και καμία αρπαγή για να μοιραστώ μαζί τους και να δικαιολογήσω γιατί η Οίτη δεν είναι πλέον κοντά μας. Ήταν πολύ σημαντικό να τους δώσω μέσα από την ιστορία της Οίτης, την εικόνα πως ακόμη κι αν κάποιος φεύγει μένει μέσα μας ζωντανός, όχι απλά επειδή τον αγαπάμε αλλά επειδή αυτό το πλάσμα μας έκανε να αγαπήσουμε περισσότερο τα σκυλάκια.
Γιατί επιλέξατε αυτό το όνομα για το σκυλάκι – ηρωίδα;
Όπως λέω και στο βιβλίο, το όνομά της Οίτη, όπως λέμε σπίτι. Η Οίτη μας έκανε οικογένεια πολύ πριν τα παιδιά και ήρθε με έναν πολύ ρομαντικό και όμορφο τρόπο στη ζωή μας. Η επιλογή επίσης της εν λόγω γραφής με «οι» είναι για να θυμόμαστε το βουνό της Στερεάς Ελλάδας μιας και η απόκτησή της ήταν μια μέρα μετά από εξόρμηση στο εν λόγω μέρος και μια ξεχωριστή μέρα για εμάς. Θέλαμε κάτι μοναδικό για την ίδια.
Πόσο ο φόβος του αποχωρισμού μας κρατά πίσω; Το έχετε δει να συμβαίνει στο περιβάλλον σας;
Οι φόβοι άλλοτε μας προστατεύουν και άλλοτε μας εμποδίζουν. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με φόβο παρά νομίζω περισσότερο με τον πόνο του αποχωρισμού. Έχω δει να φοβόμαστε να μιλήσουμε και να εκφράσουμε αυτό που πραγματικά νιώθουμε σε μια δύσκολη συνθήκη. Έχω δει να παλεύουμε με δυσφορικά συναισθήματα που αφορούν την απώλεια. Αλλά δυστυχώς όταν η απώλεια συμβεί δεν αλλάζει. Οπότε εκεί έρχεται να απαντήσει το βιβλίο και να πει, εσύ πως θα το αντιμετωπίσεις; θα συνεχίσεις να παλεύεις κάτι που ξέρεις πως δεν μπορείς να το κερδίσεις ή θα προσπαθήσεις να γαληνέψεις την ψυχή σου, να αναζητήσεις και να συνδεθείς με τους ανθρώπους σου και να ψάξεις να βρεις πως ο καθένας που φεύγει από τη ζωή μας παραμένει ζωντανός μέσα μας καθώς κουβαλάμε κομμάτια δικά του.
Τι δίδαγμα περνά και στους γονείς -όχι μόνο στα παιδιά- το βιβλίο σας;
Νομίζω ότι ο αρχικός αναγνώστης που είχα στο μυαλό μου όταν έγραφα το βιβλίο, ήταν ο γονιός. Το κατανόησα εντονότερα κατά τη διαδικασία της έκδοσης του βιβλίου. Οπότε το ουσιαστικό δίδαγμα του βιβλίου αφορά ότι η απώλεια είναι δεδομένη και κάποια στιγμή θα τη βιώσουμε όλοι. Όσο περισσότερο λοιπόν συμφιλιωθούμε με την έννοια αυτή τόσο περισσότερο θα μπορέσουμε να την αποδεχτούμε και να αγκαλιάσουμε όλα αυτά τα δύσκολα συναισθήματα που μας αφήνει. Η ιστορία της Οίτης κλείνει μέσα της αγάπη και σεβασμό για τα μικρά παιδιά αλλά και για τα άλλα μικρά παιδιά που κρύβονται σε σώματα ενηλίκων και που προσπαθούν να παλέψουν με τον πόνο. Η ιστορία της Οίτης σου μαθαίνει πως δεν χρειάζεται να παλέψεις κάτι αλλά να το αποδεχτείς και να το αντιμετωπίσεις με τέτοιο τρόπο που θα γεννήσει μοιράσματα, συζητήσεις, ιστορίες, κλάματα και αναζητήσεις και που θα σε φέρει πιο κοντά με τους δικούς σου ανθρώπους και θα δώσει το έναυσμα να μιλήσετε για το τι σημαίνει απώλεια, πως τη βιώνει ο καθένας και πως μπορούμε να την αγκαλιάσουμε και να προχωρήσουμε, γιατί πάντα πρέπει να προχωράς. Είτε ένας άνθρωπος είτε το αγαπημένο μας ζωάκι, αυτός που χάνεται, που φεύγει δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν χάνεται εντελώς. Κάθε οντότητα που υπήρξε στη ζωή μας, ήρθε και μας άφησε κάτι που το κουβαλάμε μέσα μας και είναι κομμάτι δικό του. Εμείς κουβαλάμε την Οίτη μέσα μας καθώς μας έμαθε πως να αγαπάμε περισσότερο τα σκυλάκια, να σεβόμαστε τα ζώα και να θέλουμε να γίνουμε ακόμα καλύτεροι όταν έρθει να μας συναντήσει η επόμενη σκυλίτσα μας.
Πότε μπήκε η συγγραφή στη ζωή σας;
Αν μπορούσα να το τοποθετήσω χρονικά θα έλεγα από την τελευταία τάξη του δημοτικού. Κάθε φορά που ήθελα να εκφράσω κάτι έπιανα απλά ένα μολύβι και ένα σημειωματάριο και ξεκινούσα το γράψιμο. Ακόμη έχω πολλά σημειωματάρια στο σπίτι τα οποία γεμίζω κάθε φορά. Κάποιες φορές σβήνω και τα πιάνω από την αρχή.
Τι θα λέγατε σε ένα παιδί που θέλει να γίνει συγγραφέας;
Δεν χρειάζεται να ακούσει τίποτε απολύτως από εμένα. Είναι ήδη σε πολύ καλό δρόμο. Αν θέλει πραγματικά, μπορεί και θα τα καταφέρει.
Έχετε στα σκαριά κάποια καινούρια ιστορία;
Συνεχίζω να γράφω. Σίγουρα θα υπάρχει συγγραφική συνέχεια καθώς υπάρχουν πολλά στο μυαλό μου. Με τα δυο παιδιά έχω συνεχή τροφοδότηση με ιδέες για το τι θα ήθελαν να διαβάσουν, οπότε η έμπνευση υπάρχει. Ο κόσμος της συγγραφής και της έκδοσης ενός βιβλίου είναι τόσο μαγικός, που μόνο όταν μπαίνεις μέσα σε αυτόν καταλαβαίνεις την ομορφιά του. Περισσότερο γιατί καταθέτεις ένα κομμάτι από τη δική σου ψυχή και βλέπεις να αγγίζει κι άλλους. Προς το παρόν μένω στη στιγμή και απολαμβάνω το ταξίδι της Οίτης.
Το βιβλίο σε εικονογράφηση του xMx Michelangelo Bevilacqua κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Lebee.
