Η ιστορία αυτού του μπαμπά αποδεικνύει ότι η επιλόχεια κατάθλιψη δεν «χτυπά» μόνο τις μαμάδες

Η επιλόχειος κατάθλιψη είναι μία ψυχική διαταραχή που επηρεάζει πολλές γυναίκες μετά τον τοκετό.

Ωστόσο, η ιστορία που ακολουθεί αποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο η μαμάδες που υποφέρουν από αυτή άμα τη ελεύσει του νέου μέλους της οικογένειας.

Ο Νταν Ρόου από το Ροτσντέιλ, πατέρας του τεσσάρων ετών Τσάρλι, εξιστορεί τη δική του μάχη με την κατάθλιψη μετά τη γέννηση του γιου του.

«Έπαιρνα το ένα αντικαταθλιπτικό πίσω από το άλλο. Μου τα είχε γράψει ο γιατρός για την κατάθλιψη που με κυρίευσε , έπειτα από τη γέννηση του γιου μου, όμως δεν τα έπαιρνα για να νιώσω καλύτερα. Τα έπαιρνα για να δώσω τέλος στη ζωή μου από υπερβολική δόση», ανέφερε ο Νταν.

«Γνώρισα τη σύζυγό μου,  Άντρεα, τον Σεπτέμβριο του 2008 και παντρευτήκαμε τον Μάιο του 2013. Δύο χρόνια αργότερα μάθαμε με μεγάλη χαρά, ότι ήταν έγκυος. Ο γιος μας ήρθε στον κόσμο στις 19 Δεκεμβρίου 2015 και περίμενα ότι θα βίωνα μία έκρηξη αγάπης, αλλά δεν έγιναν έτσι τα πράγματα.

Όταν κράτησα στα χέρια μου τον Τσάρλι, ένιωσα από τη μία χαρούμενος, αλλά από την άλλη μία περίεργη ανησυχία.

Γρήγορα, οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ο μικρός είχε μία δυσκολία στην αναπνοή και χρειάστηκε να μπει στην εντατική νεογνών. Η Άντρεα ήταν στεναχωρημένη και έτσι εστιάστηκα στο να την κρατήσω ήρεμη και να βάλω στην άκρη τις δικές μου ανησυχίες.

Την επόμενη μέρα μάς είπαν ότι οι πνεύμονές του δεν θα άντεχαν και υποστηριζόταν μηχανικά. Ένιωσα ένοχος, ότι κάτι έκανα λάθος. Προσπάθησα να αγνοήσω τα συναισθήματά μου και να συγκεντρωθώ στη γυναίκα μου και το παιδί μου.

«Ένιωσα ένοχος»

«Ευτυχώς, μέρα με τη μέρα ο Τσάρλι δυνάμωνε και πέντε ημέρες μετά βγήκε από την εντατική και μεταφέρθηκε σε απλό θάλαμο. Περάσαμε τα Χριστούγεννα στο νοσοκομείο και τελικά, το εξιτήριο ήρθε στις 30 Δεκεμβρίου.

Λίγες ημέρες αργότερα, επέστρεψα στην δουλειά μου. Ακόμη δεν είχα αναπτύξει ισχυρό δέσιμο με τον Τσάρλι, αλλά ήλπιζα ότι ο δεσμός μας θα δυνάμωνε.

Όταν συμπλήρωσε οκτώ εβδομάδες, οι γιατροί διέγνωσαν ένα πρόβλημα στο μάτι του και μας είπαν, ότι μπορεί να ήταν καρκίνος. Ένιωσα ξανά χάλια, αλλά δεν ήθελα να στεναχωρήσω κανέναν λέγοντας τι αισθανόμουν. Λίγες ημέρες αργότερα, οι εξετάσεις του μικρού έδειξαν ότι δεν ήταν καρκίνος, αλλά κολόβωμα, μία ανωμαλία του ματιού που αναπτύσσεται πριν από τη γέννηση.

Οι γιατροί είπαν ότι υπήρχε και μία περίπτωση να μην έχουν διαμορφωθεί σωστά και άλλα ζωτικά όργανα του παιδιού και ότι θα χρειάζονταν περαιτέρω εξετάσεις. Επίσης, έπρεπε να διαπιστωθεί αν το κολόβωμα στο μάτι του ήταν κληρονομικό και παρόλο που το τεστ βρήκε αρνητικό, πάλι κατηγόρησα τον εαυτό μου και ο δεσμός μου με τον γιο μου παρέμεινε αδύναμος.

Όταν έγινε επτά μηνών, ένιωσα ότι η Άντρεα απέφευγε να με αφήνει μόνο μαζί του, θεωρώντας ότι δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Θεώρησα, ότι απέτυχα ως πατέρας.

Τον Αύγουστο του 2016, δεν μπορούσα να αντέξω την ένταση των αισθημάτων ενοχής. Θεώρησα ότι ο Τσάρλι θα είχε μία καλύτερη ζωή χωρίς εμένα και επιχείρησα να πέσω μπροστά από διερχόμενο τραμ.

Με έσωσε ένας άγνωστος, τραβώντας με πίσω. Σε κατάσταση σοκ πήρα τηλέφωνο τη γυναίκα μου και ήρθε να με μαζέψει. Κι εκείνη σοκαρισμένη, μού είπε ότι χρειαζόμουν βοήθεια.

Δεν είχα ποτέ άλλοτε ψυχολογικά προβλήματα πριν και ένιωθα μεγάλη ντροπή. Όμως, συμφώνησα να δω έναν ειδικό, ο οποίος μου έγραψε αντικαταθλιπτικά.

«Απέτυχα ως μπαμπάς»

Μία εβδομάδα αργότερα, ξεκίνησα τις συνεδρίες με τον ψυχολόγο. Αρχικά, βοήθησε, όμως σε λίγες μέρες τα αρνητικά συναισθήματα επέστρεψαν.  Τον Οκτώβριο του 2017, προσπάθησα ξανά να αυτοκτονήσω, λαμβάνοντας υπερβολική δόση αντικαταθλιπτικών και άλλων χαπιών στο σπίτι.

Η γυναίκα μου ήταν έξω, όμως όταν άρχισε η επίδραση των φαρμάκων, ήξερα ότι δεν ήθελα να πεθάνω. Της τηλεφώνησα και έτρεξε στο σπίτι αμέσως, καλώντας ασθενοφόρο.

Μεταφέρθηκα στο νοσοκομείο και στη συνέχεια με έβαλαν σε λίστα αναμονής για περαιτέρω συνεδρίες και πήρα εξιτήριο.

Δεν σταμάτησα όμως εκεί. Τέσσερις μήνες αργότερα, πήγαμε με την Άντρεα σε μία pub κι εκεί προσπάθησα να κρεμαστώ στις τουαλέτες. Με σταμάτησε ένας άγνωστος ξανά και η γυναίκα μου με ικέτευσε να λάβω βοήθεια γιατί ο Τσάρλι με χρειαζόταν κοντά του. Ήξερα, ότι αυτή ήταν η τελευταία μου ευκαιρία.

Άκουσα για ένα γκρουπ ψυχοθεραπείας για άνδρες και λίγες εβδομάδες αργότερα, βρήκα τη δύναμη να πάω.

Στην αρχή ήμουν νευρικός, αλλά όταν άκουσα και άλλους άνδρες να αφηγούνται ότι ένιωσαν παρόμοια συναισθήματα, συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν μόνος. Έμαθα τεχνικές διαχείρισης των συναισθημάτων μου και συνέχισα να παρακολουθώ τις συνεδρίες στην ομάδα. 

Κάποια από τα μέλη με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω ότι έπασχα από πατρική επιλόχειο κατάθλιψη.

Όσο η ψυχική μου υγεία βελτιωνόταν, τόσο δυνάμωνε ο δεσμός μου με το γιο μου και η σύζυγός μου άρχισε να με εμπιστεύεται ξανά. Όμως τελικά, τον Ιανουάριο του 2019 χωρίσαμε. Παραμείναμε, όμως, δύο πολύ καλοί φίλοι.

Τώρα ο Τσάρλι μένει μαζί μου ένα με δύο βράδια την εβδομάδα και κάθε Σαββατοκύριακο.

Ο μικρός είναι 4 ετών και τον ενθαρρύνω να μου μιλά ανοιχτά, τον ρωτώ πως νιώθει. Δεν θέλω να μεγαλώσει κρατώντας αυτά τα συναισθήματα στην ψυχή του.
Σχεδόν κανείς δεν μιλά για την πατρική επιλόχειο κατάθλιψη. Αλλά λόγω αυτής της δικής μου μάχης, τώρα αισθάνομαι πολύ καλύτερος μπαμπάς».

Πηγή: The Sun