“Η καραντίνα με έκανε να συνειδητοποιήσω πολλά: Κυρίως ότι επιτέλους άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου ως μαμά!”

Γνωρίστε τις Greek ladies in the UK μια ομάδα νέων γυναικών (μαμάδων και μη) που ζουν στη Μ. Βρετανία και στην προσπάθειά τους να δικτυωθούν, να γνωριστούν και να στηρίξουν η μία την άλλη, δημιούργησαν ένα ψηφιακό “βήμα” από το οποίο επικοινωνούν, μοιράζοντας τις εμπειρίες, τις ιδέες και την ενσυναίσθησή τους.

Ανάμεσα σε αυτές και η Παυλίνα Κοντοπούλου (GL UK Administrator), μια νέα μαμά δύο μικρών κοριτσιών, η οποία τα τελευταία χρόνια ζει με την οικογένειά της στο Μάντσεστερ. Στην παρακάτω εξομολογητική ανάρτησή της, περιγράφει όλα όσα οι περισσότερες από εμάς νιώσαμε ως νέες μαμάδες, το να χάνουμε δηλαδή τον εαυτό μας για μεγάλο διάστημα, και πώς η καραντίνα την βοήθησε να τον βρει ξανά. Είμαστε βέβαιοι, ότι όχι μόνο θα απολαύσετε το κείμενό της, αλλά και θα ταυτιστείτε μαζί της!

“Καλημέρα κοριτσάρες, γυναικάρες, μαμάδες, μαμάδες to be, όχι μαμάδες, θείες, Νονές, γιαγιάδες!

Nομίζω πως πια έχουμε γνωριστεί καλά και σε αυτή μου την δημοσίευση θα ήθελα να σας μιλήσω για κάτι πιο βαθύ, κάτι που πολλές φορές αποτελεί ταμπού για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας που έχουμε μεγαλώσει, αλλά είναι κάτι που απασχολεί πολλές μαμάδες χρόνια τώρα!

Κάτι που έχει να κάνει με εμάς τις μαμάδες και πιο έμμεσα με τα παιδιά μας! Μεγαλώσαμε με την αδελφή μου Stephanie σε μια πολύ προοδευτική, σύνγχρονη και υποστηρικτική οικογένεια. Με μία μαμά σωστή έμπνευση, για τα χρόνια που μας μεγάλωσε εμένα και την αδελφή μου (αρχές δεκαετίας του 1980), έχοντας λάβει μόνο την βασική εκπαίδευση, αλλά πάντα με την όρεξη να μαθαίνει και να μεταδίδει γνώσεις, σοφία και ενθάρρυνση! Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για την μούσα μου, τη Μητέρα μου, αλλά θα το αναλύσω σε κάποια άλλη μου δημοσίευση αυτό!

Η μητέρα μου, πάντα δίπλα μου μέχρι και τώρα και ας μην υπάρχει πια στον κόσμο μας, μου έμαθε πώς πρέπει να στέκεται μια γυναίκα στα πόδια της και να είναι δίπλα στα παιδιά και τον άντρα της: Να έχεις πάντα την δουλειά σου, το αυτοκίνητο σου, προσέχεις την οικογένειά σου και μην χάσεις ποτέ την Παυλίνα! Πολλές φορές βαλτώνουμε στον ρόλο της μητέρας, ειδικά στα πρώτα χρόνια ζωής του παιδιού μας! Έναν ρόλο που μας θέλει εκεί, ακούραστες και ετοιμοπόλεμες να αντιμετωπίσουμε κάθε νέα προκληση! Μέσα σε αυτή τη ρουτίνα ξεχνάμε και χάνουμε πολλές φορές τον εαυτό μας!

Κάπου εκεί χάθηκα και εγώ! Αλλά μην ανησυχείτε με βρήκα! Έχασα την Παυλίνα μέσα στις πάνες, στα γαλάτα, στις πρώτες μέρες στο σχολείο, στο σπίτι, στη δουλειά, στο μπαλέτο, στο καράτε, στις καθημερινές υποχρεώσεις!

Μέχρι που ένα lockdown στα 39 μου χρόνια, με ταρακούνησε, έφερε τα πανω κάτω στην ζωή μου! Αναθεώρησα τα πάντα και άρχισα να έχω χρόνο για τον εαυτό μου και πάλι! Άρχισα να κάνω πράγματα και για’μενα! Και ξέρετε κάτι; Δεν έχω αλλάξει και πολύ μέσα μου, είμαι η ίδια η Παυλίνα που ήμουν στα 20 μου, αλλά τώρα έχω 3 ακόμα ανθρώπους στην ζωή μου που γι’αυτούς οφείλω να είμαι καλά και χαρούμενη!

Ψάχνοντας μια μέρα στο φατσοβιβλίο, έπεσα σε μια δημοσίευση της μικρής μου θεάς Alexandra, στην οποία ανακοίνωνε κάποια online μαθήματα γιόγκα! Δεν είχα κάνει ποτέ στην ζωή μου. Αλλά ως κοινωνικό ον -και καθότι είχα ήδη 1 μήνα να δώ άνθρωπο- σκέφτηκα “να μια καλή ιδέα για κοινωνικοποίηση”! Έτσι δημιούργησα μια νέα ρουτίνα στην ζωή μου, στην οποία ήρθε και προστέθηκε και το υπέροχο μάθημα της Fiora μου, η θέση μου εδώ στο GLL, γράφοντας αυτες τις δημοσιεύσεις κάθε Κυριακή για εσάς! Και δεν σταμάτησε εδώ: Συνέχισα βάζοντας στην ζωή μου και την εκπληκτική personal trainer Maria!

Έτσι σε ενα διάστημα 2 μηνών η ζωή μου άλλαξε άρδην! Άρχισα να μου δίνω χρόνο! Στην αρχή τα παιδιά μου επαναστάτησαν γιατί, πέρα απο την δουλειά μου-που πλέον γίνεται απο το σπιτι, δεν σπαταλούσα χρόνο πουθενά αλλού! Αλλά τώρα τις βλέπω πιο χαρούμενες και σίγουρα σε λίγο καιρό και πιο περήφανες για την μανούλα που ξαναβρίσκει τον εαυτό της, με υποστηρικτή και τον σύντροφό μου σε όλο αυτό θα τα καταφέρει! Και σε λίγο καιρό θα μοιάζει και εξωτερικά με την 20χρονη Παυλίνα! Καταλαβαίνω πως είναι πολύ δύσκολο με τους γρήγορους ρυθμούς που ζούμε, στην χώρα που ζούμε μόνες με τις οικογένειές μας, που πρέπει να φέρουμε βόλτα μια δουλειά, παιδιά, σύζυγο και ένα σπίτι και όμως πρέπει να βρούμε χρόνο για τον εαυτό μας…

Τις προάλλες είπα μια κουβέντα με τον πατέρα μου, την οποία τυχαία την άκουσα και από μια φίλη, τελευταία… Τις περισσότερες φορές που με παίρνει τηλέφωνο ο πατέρας μου, συνήθως κάτι κάνω τους τελευταίους μήνες τα απογεύματά μου μετά την δουλειά… μα γιόγκα, μα γυμναστική, μα διαλογισμό, μα καταστρώνω την διατροφή μου, μα γράφω έδω για εσας! Και μου λέει: Βρε παιδί μου αφιέρωσε και λίγο χρόνο στα παιδιά, ενώ ξέρει πόσο αφοσιωμένη είμαι. Του εξηγώ πως μπαμπά, τα παιδιά μου τα μεγαλώνω, είμαι πάντα δίπλα τους και θα είμαι, αλλά τα παιδιά μου θέλουν μια μητέρα γεμάτη ενέργεια, χαρούμενη και ευτυχισμένη δίπλα τους για να μπορέσει να τους περάσει το μήνυμα που μου πέρασε και εμένα η μαμά μου!

Στο αεροπλάνο, σε περίπτωση έλλειψης οξυγόνου, ο πιλότος και οι αεροσυνοδοί σε ενημερώνουν πρώτα να φορέσεις εσύ την μάσκα οξυγόνου και μετά να βάλεις του παιδί σου! Υπάρχει μια λογική σε αυτό και μια πρακτική και στην ζωή μας! Πιάστε το νόημα και θα χαιρόμουν πολύ να το συζητήσουμε και -γιατι όχι;- εάν καταφέρει έστω και μια μητέρα να εμπνευστεί ή να ταυτιστεί μαζί μου θα με κάνει διπλά ευτυχισμένη, φίλες μου !

Και στην τελική, η ζωή μας πρέπει να έχει και λάθος αποφάσεις! Μην παρεξηγηθώ: Λάθος αποφάσεις στο ότι δεν επέλεξα να ασχοληθώ με τον εαυτό μου. Γιατί στο ότι μεγάλωσα τα παιδιά μου και ήμουν δίπλα τους σε κάθε «πρώτο» τους βήμα/ξεκίνημα/κουβέντα νιώθω απεριόριστη ευγνωμοσύνη στον σύντροφο μου που δουλεύοντας μόνο εκείνος μου έδωσε την επιλογή να το κάνω! Και στην τελική, οι λάθος αποφάσεις υπάρχουν για να εκτιμάμε τις σωστές! Θέλουν κουράγιο και τόλμη οι «λάθος» αποφάσεις!”