“Η περιπέτεια της Πλαστικούρας”: Ένα βιβλίο που εμπνέει στα παιδιά οικολογική συνείδηση

Τα τελευταία χρόνια το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής έχει έρθει δυναμικά στο προσκήνιο καθώς οι ραγδαίες μεταπτώσεις του καιρού, η ατμοσφαιρική ρύπανση και η απώλεια της βιοποικιλότητας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις μελλοντικές γενιές.

Είναι πιο ουσιώδες από ποτέ να στρέψουμε το ενδιαφέρον και την προσοχή μας στο πώς θα προστατέψουμε πραγματικά τον πλανήτη μας από την κατασπατάληση πόρων και τον περιορισμό του πλαστικού που καταλήγει αφειδώς στα σκουπίδια. Στην Ελλάδα από τους 180.000 – 300.000 τόνους πλαστικής συσκευασίας που παράγονται ετησίως, μόνο ένα μικρό ποσοστό ανακυκλώνεται. Το υπόλοιπο καταλήγει στις χωματερές, τις πόλεις και τις θάλασσές μας. Το πλαστικό σκοτώνει θαλάσσια ζώα, επιδρά αρνητικά στα θαλάσσια οικοσυστήματα και εισέρχεται στην τροφική αλυσίδα, ενώ πιθανότατα καταλήγει και στο πιάτο μας.

Μήπως ήρθε η ώρα να διώξουμε την Πλαστικούρα από τη ζωή μας;

Θέλοντας λοιπόν να εμφυσήσω στην 8χρονη κόρη τη σημασία του να σταματήσουμε μια και καλή να χρησιμοποιούμε πλαστικά – πόσο μάλλον πλαστικά μιας χρήσης – της χάρισα το βιβλίο “Η περιπέτεια της Πλαστικούρας” για το οποίο είχα ακούσει εξαιρετικές κριτικές.

Την ευφάνταστη και τόσο σύγχρονη ιστορία που κυκλοφορεί από την Ελληνοεκδοτική υπογράφει η Μαρία Καριωτάκη (που έκανε την ορθογραφία παιχνίδι συστήνοντάς μας, πριν λίγα χρόνια την κυρία Σιντορέ), η οποία εμπνεύστηκε μια οικολογική περιπέτεια με πρωταγωνίστρια την Πλαστικούρα που είχε την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο στερέωμα καθώς όλα είναι φτιαγμένα από την δική της πρώτη ύλη. Οι πιστοί της βοηθοί Κλως και Λώτη κάνουν τα πάντα για να την κρατούν ικανοποιημένη και χαρούμενη -καθώς ο κόσμος τελευταία έχει αρχίσει να ενοχλεί- την αυτού Μεγαλειότητα Πλαστικούρα βομβαρδίζοντάς την με emails και φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που καταδεικνύουν το μεγάλο μερίδιο ευθύνης που φέρει για την υπερπληθώρα σκουπιδιών, για τους θανάτους ζώων και την ρύπανση του νερού.

Ώσπου ξαφνικά συμβαίνει ένα απρόσμενο ατύχημα και η Πλαστικούρα βρίσκεται στο σπίτι δυο χαριτωμένων παιδιών, του Πέτρου και της Λένας, όπου ο μπαμπάς τους, ο κύριος Πλάτωνας, αποκαλύπτεται ότι ήταν ο ερευνητής του επιστημονικού κέντρου που δημιούργησε το πολυαιθυλένιο, την χημική ουσία δηλαδή που έχει επικρατήσει όλοι μας να αποκαλούμε πλαστικό. Αυτή η συνάντηση θα είναι καταλυτική καθώς αποκαλύπτεται η άγνωστη ιστορία του πλαστικού και πώς φτάσαμε σήμερα στην υπερκατανάλωση και την πλαστική ρύπανση. Η Πλαστικούρα έρχεται προ των ευθυνών της και καλείται να φέρει εις πέρας τρεις δοκιμασίες. Θα καταφέρουν τα αδέρφια να την πείσουν ότι μπορούμε να ζήσουμε
και χωρίς συσκευασίες και πλαστικά μιας χρήσης; Θα πειστεί η Πλαστικούρα να αλλάξει νοοτροπία και χούγια, για να σωθεί ο πλανήτης μας;

Με πλοκή που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και παιχνιδιάρικη εικονογράφηση που κερδίζει από την πρώτη ματιά τον αναγνώστη, η κόρη μου διάβασε μονορούφι την ιστορία σε ένα μόλις απόγευμα και έσπευσε να μου δηλώσει πως το πλαστικό είναι πολύ βλαβερό και πρέπει να βάλουμε όλοι τα δυνατά μας για να σώσουμε τη Γη, το πράσινο σπίτι μας.

Η προσωποποίηση του πλαστικού σε συμβολικό επίπεδο και η τεχνική της δραματοποίησης βοηθούν αφενός στην ευαισθητοποίηση του παιδιού και αφετέρου αποτελούν το ιδανικό “όχημα” για να εμπεδώσει το παιδί το περιβαλλοντικό ζήτημα και να λάβει όλα τα ερεθίσματα, ούτως ώστε να αναλάβει και εκείνο ενεργό ρόλο στην προστασία του περιβάλλοντος.

Η σωτηρία του πλανήτη είναι υπόθεση και των παιδιών

Αν ισχύει ότι δεν κληρονομήσαμε τον κόσμο από τους γονείς μας αλλά τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας, οφείλουμε όχι μόνο να τους τον παραδώσουμε άθικτο αλλά και να τους δώσουμε τα εργαλεία για να μπορούν να τον προστατεύσουν.

“Η περιπέτεια της Πλαστικούρας” αποτελεί ένα ευχάριστο ανάγνωσμα που συνδυάζει τη χαρά μιας καλογραμμένης ιστορίας με την οικολογική αφύπνιση και την δημιουργία περιβαλλοντικής συνείδησης στα παιδιά.

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά μπορούν, θέλουν και πρέπει να βοηθήσουν έμπρακτα, ώστε να εκλείψει το πλαστικό από την καθημερινότητά μας, γιατί απλούστατα αποτελούν το μέλλον του πλανήτη μας και είμαστε υποχρεωμένοι να τους διδάξουμε πώς να τον προστατεύουν.