«Κανείς δεν θα ήθελε μαζί του μία χωρισμένη μητέρα με τρία παιδιά. Ένιωσα ότι τελείωσαν όλα»

Είδε τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια της, όταν ο σύζυγός της την εγκατέλειψε για μία άλλη γυναίκα.

Έμεινε μόνη με τρία παιδιά, με τα δύο να έχουν προβλήματα υγείας. Αναγκάστηκε να μείνει σε ένα διαμέρισμα με μόλις ένα δωμάτιο, απεγνωσμένη και φοβούμενη για το μέλλον των παιδών της.

Όμως, η ζωή τής επιφύλασσε την ευτυχία, με την ίδια να μοιράζεται την ιστορία της για να περάσει το μήνυμα και σε άλλες γυναίκες που βιώνουν το ίδιο, πως τίποτα δεν τελειώνει και ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι.

«Κανείς δεν θα θελήσει μία χωρισμένη μαμά τριών παιδιών. Ένιωσα ότι είχα τελειώσει»

«Όλα ξεκίνησαν με ένα ρόδι και μία στίβα σοκολατένιες μπάρες. Ποτέ, ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν θα πίστευα, ότι θα στεκόμουν εδώ μπροστά σε έναν άνδρα, που θα ήταν πρόθυμος να φέρει ανάποδα τη ζωή του, προκειμένου να φροντίσει εμένα και τα τρία μικρά παιδιά μου. Μου έδωσε τις σοκολάτες για να γεμίσω το ψυγείο του νέου, μικρού, ενός δωματίου σπιτιού μου και ένα ρόδι, επειδή μού είπε ότι “έχει πολύ πλάκα να το τρως”.

Τα 30ά μου γενέθλια δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα μπορούσε κανείς άλλος 30άρης να γιορτάζει. Ξεκίνησε με μία αποβολή και συνεχίστηκε με τη διάγνωση διαφόρων ειδικών αναγκών για δύο από τα παιδιά μου. Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν η εξωσυζυγική σχέση του άνδρα μου εδώ και έναν χρόνο. Όταν το έμαθα, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Έκατσα στο πάτωμα, διαβάζοντας τις λέξεις ξανά και ξανά. Δάκρυα γέμιζαν τα μάτια μου, προσπαθώντας να καταλάβω, αν είναι αλήθεια.

Το διαζύγιο ήταν μία λέξη που ποτέ δεν είχα στο λεξιλόγιό μου. Έτρεμα και μόνο στην ιδέα. Ο συναισθηματικός πόνος της απόρριψης και ο φόβος για το μέλλον των παιδιών μου και το δικό μου ήταν ένα βάρος πολύ βαρύτερο από όσο θα μπορούσε να αντέξει η καρδιά μου.

Υπήρχαν μέρες που πίστευα ότι έχει έρθει το τέλος μου. Υπήρχαν στιγμές που σκεφτόμουν ότι θα πεθάνω από τον πόνο. Η προδοσία και η απόρριψη ήταν κάτι το επώδυνο, όμως γνωρίζοντας πως τα παιδιά μου θα υπέφεραν έμοιαζε απίστευτο για μένα και δεν είχα τη δύναμη να τα προστατεύσω από αυτό. Ήμουν πεπεισμένη, ότι κανείς δεν θα ήθελε δίπλα του μία 30χρονη, χωρισμένη μητέρα με τρία παιδιά και θα ήμουν για πάντα μόνη. Πίστεψα ότι ήταν το τέλος όλων των όμορφων πραγμάτων. Πώς θα ήταν η ζωή μετά από αυτό;

Οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες δάκρυα. Ήταν γεμάτες θλίψη για μένα και τα παιδιά μου. Μετακομίσαμε σε ένα διαμέρισμα με ένα μόνο υπνοδωμάτιο. Ήταν απαίσια, αλλά και υπέροχα ταυτόχρονα. “Πού είναι το υπόλοιπο σπίτι;” ρωτούσαν τα παιδιά μου, όταν τα ξενάγησα στο νέο μας διαμέρισμα. “Συγγνώμη, αγάπες μου, αυτό είναι μόνο” τους απάντησα. Όμως, ήμασταν μαζί σε ένα τόσο μικρό σπίτι, ήμασταν μαζί. Οι επόμενες ημέρες ήταν γεμάτες με ραντεβού σε γιατρούς για τα δύο από τα παιδιά μου. Έμαθα πώς να είμαι μία μαμά παιδιών με αναπηρίες και μόνη μαμά τα υτόχρονα και σας λέω πως το βάρος είναι τεράστιο. Τα παιδιά μάθαιναν πώς να ζουν ως παιδιά χωρισμένων γονέων και δεν ήταν εύκολο για κανέναν μας.

Επιστρέφω στο ρόδι. Η γυναίκα που ο πρώην σύζυγός της την άφησε για μία άλλη ήταν αρραβωνιασμένη πλέον. Ένας άλλος άνδρας της έδειξε την αγάπη του και τη βοήθησε, αν και τα παιδιά του δεν ήταν δικά του. Εμφανίστηκε με φρούτα, με κουτιά, με παγωτά. Εμφανίστηκε κι εκείνος με τη δική του ραγισμένη καρδιά. Κι εκείνος με τον τρόπο του είχε χάσει τα πάντα.

Είχε χάσει το σπίτι του και σχεδόν όλα του τα υπάρχοντα, έπειτα από μία φωτιά. Ήταν στο ξεκίνημα μίας νέας ζωής με μία νέα σύζυγο. Και μέσα σε λίγες εβδομάδες όλα έγιναν στάχτη. Η φιλία μας ξεκίνησε πολύ γρήγορα, ήμασταν και οι δύο σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Εμφανιζόταν κάθε μέρα με διάφορα, αλλά το πιο αγαπημένο μου ήταν το ρόδι. Μαζί με το ρόδι και τις σοκολάτες, έφερε και μία σκηνή κάμπινγκ. Ναι, κάναμε κάμπινγκ μέσα στο μικρό μας σπίτι. Μία μικρή σταγόνα διασκέδασης στις επώδυνες στιγμές που ζούσα με τη διαλυμένη μου οικογένεια.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς κοιτούσε τα πρόσωπα των παιδιών μου, όταν είδαν τη σκηνή και την “φωτιά” στο δωμάτιο. Με sleeping bags η πρώτη μας νύχτα στο νέο μας διαμέρισμα έγινε μία υπέροχη ανάμνηση. Αυτός ο άνθρωπος γιάτρεψε τον πόνο μας μας έδωσε χώρο και την ευκαιρία να διασκεδάσουμε. Δεν είχα συναντήσει ποτέ έναν άνθρωπο τόσο πρόθυμο να προσφέρει και να μην απαιτήσει ανταλλάγματα. Τον αγάπησα.

Έξι μήνες αφότου μου έδωσε εκείνο το ρόδι, μου έκανε πρόταση γάμου και σήμερα γιορτάζουμε την έβδομη επέτειο γάμου μας. Τα λόγια που μου είπε εκείνη τη μέρα γονατιστός, ήταν τα ομορφότερα λόγια που είχα ακούσε ποτέ στη ζωή μου: “Σ’ αγαπώ, αγαπώ και τα παιδιά σου. Θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου μαζί σας”. Ο μεγαλύτερος γιος μου με οδήγησε στον γαμπρό, ο μικρότερος περπατούσε μαζί μου στον διάδρομο της εκκλησίας, ενώ η κόρη μου έριχνε ροδοπέταλα μπροστά μας.

Αποκτήσαμε ένα ακόμη κοριτσάκι, το οποίο είναι η καθημερινή μου υπενθύμιση του φωτός που έφερε αυτός ο άνθρωπος στην σκοτεινή ζωή μας. Ο άντρας μου με πίστη προσφέρει τα πάντα στην οικογένειά μας, επιτρέποντάς μου να φροντίζω για τις επιπλέον ανάγκες τους που δεν θα τα κατάφερνα χωρίς αυτόν.

Ελπίζω, εφόσον μοιράστηκα την ιστορία μου, να βοηθήσω και άλλες γυναίκες που βιώνουν κάτι παρόμοιο. Όσο δύσκολο κι αν είναι να μιλάς για τις δύσκολες ημέρες, δεν πίστευα ποτέ ότι όλα θα πήγαιναν τόσο καλά. Μπορώ να πω ότι υπάρχει ελπίδα εκεί έξω ακόμη. Το πιστεύω εγώ για σας, τις ημέρες που εσείς δεν έχετε το κουράγιο να το πιστέψετε. Μπορώ να το πιστέψω γιατί το είδα με τα μάτια μου.

Πηγή: Love What Matters