«Με τον γιο μου “παίζουμε” ξύλο και μερικές φορές ξεχνάω ότι είναι το παιδί μου και τον χτυπάω δυνατά»

Μία αναγνώστρια θέλησε να μοιραστεί τη δική της – ομολογουμένως – διαφορετική ιστορία. Όπως μας εξηγεί στην ιστορία που έστειλε, η σχέση της με τον 11χρονο γιο της δεν είναι η αυστηρά τυπική «μαμάς – παιδιού», αλλά είναι περισσότερο φιλική. Άλλωστε, η ίδια είναι νεαρή σε ηλικία και νιώθει πολλές φορές πως ο γιος της είναι ο μικρός της αδελφός, ενώ μας περιγράφει πως όταν «παίζουνε» ξύλο μερικές φορές ξεχνιέται και τον χτυπάει δυνατά!

«Έγινα μαμά για πρώτη φορά στα 22 μου χρόνια. Με τον μεγαλύτερο γιο μου, κυρίως (ο μικρός είναι ακόμα μωρό) μεγαλώνουμε μαζί και όσο εκείνος μεγαλώνει, τόσο αισθάνομαι πως για εκείνον δεν είμαι μόνο η μάνα του, αλλά και η μεγάλη του αδελφή.

Σχετικά άρθρα: «Η 4ημερη εργασία με έκανε καλύτερη μαμά και πιο χαρούμενο άνθρωπο»

“Είναι υποχρέωση της γυναίκας μου να κρατά τα παιδιά ήσυχα τώρα που δουλεύω από το σπίτι!”

Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία ή είναι θέμα χαρακτήρα, αλλά και για τους δύο γιους μου δεν θέλω να είμαι αυστηρά η μαμά τους και η σχέση μας να είναι η τυπική που λέμε μαμάς-παιδιού. Θέλω να είμαι για εκείνους η καλή τους φίλη, η μεγάλη αδελφή που θα είναι πάντα στο πλευρό τους, θα μπορούν να ανοίγουν την καρδιά τους.

Θα είμαι για εκείνους ο δικός τους άνθρωπος που θα μπορούν να εμπιστεύονται και να μοιράζονται τα μυστικά τους. Θα τους συμβουλεύω και θα τους προστατεύω από τις κακοτοπιές της ζωής.

Η σχέση μας αυτή χτίζεται σταθερά και σε γερές βάσεις. Υπάρχουν όρια, αλλά στη δική μας περίπτωση δεν είναι πολύ στενά. Με τον μεγάλο μου γιο παίζουμε σαν φίλοι. Το γεγονός ότι έχω τρεις μεγαλύτερους αδελφούς με βοηθάει πολύ. Είχα μάθει από μικρή να παίζω με τα αγόρια: από ποδόσφαιρο, μπάσκετ, μέχρι αυτοκινητάκια και ξύλο.

Τα ίδια παίζω και με τον μεγάλο μου γιο. Και κάθε φορά ξεχνάω ότι είμαι η μάνα του. Με βλέπει σαν τη μεγάλη του αδελφή κι εγώ σαν το μικρό μου αδελφάκι. Ίσως να παίζει ρόλο η μικρή διαφορά ηλικίας που έχουμε, αλλά και που εγώ δε λέω να μεγαλώσω. Νιώθω ακόμα παιδί.

Ο γιος μου είναι ανεπτυγμένος (με έφτασε στο ύψος και λίγο ακόμα και θα με φτάσει και στα κιλά) και ίσως και αυτό να με κάνει να ξεχνιέμαι καμιά φορά όταν παίζουμε ξύλο. Γιατί πολλές φορές και ο ένας και ο άλλος θέλει να νικήσει και πάνω στο παιχνίδι, ρίχνουμε ξύλο κανονικό. Νομίζω ότι μπροστά μου εκείνη τη στιγμή έχω τον αδελφό μου και πλακωνόμαστε.

Μπορεί να του τραβήξω τα μαλλιά, να τον τσιμπήσω ή εκείνος να με κλωτσήσει, καμιά φορά και άγαρμπα. Όπως δηλαδή κάνουν τα αδέλφια.

Ξέρω πως ακούγεται περίεργο, ίσως και αλλόκοτο και άλλοι θα διαβάζετε την ιστορία μου και θα λέτε: τι μάνα είναι αυτή! Αλλά πιστέψτε με και οι δυο απολαμβάνουμε αυτά τα παιχνίδια. Ο γιος μου χαίρεται και καμαρώνει που η μαμά του είναι διαφορετική από τις άλλες. Κι εγώ χαίρομαι που δίπλα στο γιο μου γίνομαι και πάλι παιδί και που έχουμε αυτή την διαφορετική, αλλά μοναδική σχέση!».