“Μίλα αν σε χτυπούν στο σπίτι”: Οι σκέψεις αυτού του δασκάλου πρέπει να ακουστούν από κάθε μαθητή

Ο δάσκαλος Μάριος Μάζαρης που είναι ένας εκπαιδευτικός που υπεραγαπά το λειτούργημά του και χαίρεται να βλέπει χαμογελαστούς τους μαθητές τους με μια ανάρτησή του στο Facebook στέλνει ένα σπουδαίο μήνυμα σε όλα τα παιδιά, λέγοντάς τους να μην παραμένουν σιωπηλά και να μιλάνε πάντα ανοιχτά για όλα όσα τα ενοχλούν, τα στεναχωρούν, τα καταπιέζουν, τα φοβίζουν στο σχολείο. Όπως σημειώνει το μήνυμά του είναι για όλα εκείνα τα παιδιά που θέλουμε να ενθαρρύνουμε να μιλήσουν στο σχολείο και για το σχολείο που θέλουμε να πείσουμε να ακούει·

Η ανάρτηση του δασκάλου

ΚΙ ΕΣΥ ΜΙΚΡΕ/ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑ:

-όταν κάποιος συμμαθητής σου σε κτυπήσει, μία, δύο, παραπάνω φορές ή όταν νιώσεις ότι έχει την πρόθεση να το κάνει, ασχέτως αν πιστεύεις ότι τον προκάλεσες,

-όταν κάποιος σου μιλάει άσχημα, μέσα ή έξω από την τάξη, όταν μιλάει για κάτι που έχεις ή δεν έχεις, που είσαι ή που δεν είσαι, ακόμα κι όταν «για πλάκα το κάναμε», αλλά που κανείς δε γέλασε με την πλάκα αυτή, και κανείς δεν πρόκειται να γελάσει στο μέλλον,

-όταν πονάς, όταν στο σπίτι σε μαλώνουν, σε κτυπούν, όταν πιστεύεις ότι κινδυνεύεις από τον ένα ή και τους δύο σου γονείς ή όταν κρύβεις τα σημάδια από τον δάσκαλο ή τους συμμαθητές σου κι όταν φοβάσαι πως αν μιλήσεις θα κινδυνεύσεις περισσότερο,

-όταν νιώθεις μόνος ή αόρατος, όταν νιώθεις πως δεν έχεις φίλους, δεν ξέρεις τι σημαίνει φίλος ή πως οι φίλοι δε σε παρατηρούν,

-όταν νιώθεις πως θες να μιλήσεις, αλλά ο δάσκαλος, η δασκάλα δε βρίσκει χρόνο για σένα, γιατί η ύλη πιέζει, ο χρόνος τρέχει και «γράψε γρήγορα να τελειώνεις κι άσε τα υπόλοιπα για μετά»

-όταν η δασκάλα ή ο δάσκαλος με άγριο μάτι σε κοιτάζουν γιατί ψιθυρίζεις με τους γύρω ή σε απειλούν με τον βαθμό σου που «μάλλον θα πέσει αν συνεχίσεις και συμμορφώσου καλύτερα»,

-όταν σε απειλούν με απουσίες, με αποβολές, με ένα «θα πάρω τηλέφωνο τον πατέρα σου που τον φοβάσαι» ή μ’ ένα «θα σε στείλω στον διευθυντή αν συνεχίσεις»,

-όταν σε τιμωρούν χωρίς να σου εξηγήσουν τον λόγο, όταν σου στερούν τη συμμετοχή χωρίς να καταλάβεις το γιατί, όταν σε αποκλείουν από την ομάδα πριν αναρωτηθείς το λάθος σου,

-όταν η αίθουσα σε πιέζει, οι τοίχοι, τα μαθήματα, οι λέξεις σε αγχώνουν, κι οι απαιτήσεις όλων των μεγάλων να τα καταφέρεις σε όλα, να πάρεις άριστα σε όλα,

-όταν δε θέλεις να κυνηγήσεις τους βαθμούς, αλλά τους θέλει η μαμά σου και «κανόνισε τι θα φέρεις», όταν δε θέλεις να γίνεις σημαιοφόρος αλλά «έγινε και η αδερφή σου, θα γίνεις κι εσύ», όταν πρέπει να θέλεις όσα θέλουν οι γονείς σου να θέλεις,

-όταν ντρέπεσαι να πεις ότι κουράστηκες, ότι δεν είχες διάθεση να γράψεις, ότι δεν είχες αντοχή και για νέα διαγωνίσματα, 2 τη μέρα, 4-5 τη βδομάδα, που «γιατί να μη γράψεις άριστα σε όλα», «η δουλειά σου είναι, στρώσε τον κώλο σου και διάβασε»,

-όταν όλη σου η ενέργεια πάει στο να γράφεις, να διαβάζεις, να αποστηθίζεις και όχι να νιώθεις, όχι να μιλάς, να μη μιλάς, θα μιλήσεις όταν μεγαλώσεις κι ίσως ούτε και τότε,

-όταν σου λένε ότι δεν ξέρεις εσύ, είσαι μικρός, είσαι αγόρι, είσαι κορίτσι, δεν είσαι μεγάλος, δεν έχεις σπουδάσει, δεν έχεις ζήσει, δεν έχεις μάθει, δεν έχεις τίποτα που να μπορεί να συγκριθεί,

-όταν κάποιος σου δώσει τον λόγο, μην πεις αυτά που θέλει να ακούσει, αλλά αυτά που θέλεις να πεις, ακόμα κι αν δε θέλει να τα ακούσει,

-όταν πιστέψεις ότι η γνώμη σου δεν έχει σημασία κι η φωνή σου δεν ακούγεται, τότε είναι που πρέπει πιο πολύ να μιλήσεις και να φωνάξεις

Όλες αυτές τις μέρες και όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθούμε ανθρώπους, που δε μιλούν, δε μίλησαν ή δε θα μιλήσουν. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στο σχολείο έπρεπε να κάνουν ησυχία μέσα στην τάξη, να σηκώσουν το χέρι μόνο αν έχουν ερωτήσεις για το μάθημα ή απαντήσεις για το μάθημα και η ΖΩΗ τους δεν ήταν ποτέ το ίδιο το μάθημα. Γιατί το σχολείο δεν ενδιαφέρεται να μάθει.
Μάριος Μάζαρης

*Πάντα αναρωτιέμαι γιατί το σχολείο δε θέλει σκεπτόμενους ανθρώπους, μαθητές, παιδιά, γιατί κυνηγάει μόνο την ουρά του, την ύλη και τον χρόνο, γιατί δεν επενδύει σε διάλογο, σε συζήτηση, σε ενδοσκόπηση; Τα παιδιά που σήμερα τους δίνουμε χώρο, χρόνο, τρόπο να μιλήσουν, δε θα φοβηθούν ποτέ τους. Κι όπως λέω σχεδόν κάθε μέρα στα παιδιά μου «Η δική μου η γνώμη δεν είναι πιο σημαντική από τη δική σας». ΜΙΛΗΣΤΕ λοιπόν, τώρα και πάντα. ☀️

Το post του δασκάλου