Αρχική Αληθινές Ιστορίες Να τη θυμόμαστε τη γιαγιά Μαρίτσα της Λέσβου...

Να τη θυμόμαστε τη γιαγιά Μαρίτσα της Λέσβου...

της Μαρίας Δημητροπούλου

Μαρίτσα. Μαρίτσα Μαυραπίδη. Το όνομα της προδίδει την καταγωγή της, συνηθισμένο προσφυγικό χαϊδευτικό του Μαρία.

Ήρθε η ώρα η γιαγιά Μαρίτσα να χαιρετίσει παιδιά, συγγενείς, φίλους γείτονες, συντοπίτες. Κι από κοντά οι followers των ειδήσεων. Ίσως και να μην πρόλαβε να κατανοήσει όλα αυτά τα «viral, σύμβολο, ηρωίδα». Όλα όσα ακούστηκαν γιατί με τις γειτόνισσες βοήθησαν μια νεαρή μάνα, πρόσφεραν ένα μπιμπερό γάλα. Όπως ακριβώς συμπεριφέρθηκαν στα δικά τους μωρέλια.

Να τη θυμόμαστε τη γιαγιά Μαρίτσα. Σωστά. Γιατί ασυνείδητα έλαμψε στο στερέωμα του μικρόκοσμου όλων, στην σπάνια ευκαιρία τηλεσυνάντησης με τις αρχές μια άλλης ζωής. Με αυτές τις αρχές μεγάλωσε στη Συκαμιά. Δεν κάθισε στα θρανία, δεν άνοιξε βιβλία, δεν παρακολούθησε σεμινάρια, δεν άκουσε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις για να διδαχθεί τα αυτονόητα: την ανθρώπινη στήριξη, τον σεβασμό, την αγάπη για τον διπλανό με τα στραβά και τα καλά του. Έτσι πορεύτηκε η μάνα της, έτσι έζησε και’κείνη στις γειτονιές του χωριού της.

Μαρίτσα Μαυραπίδη. Ζωντανό παράδειγμα ενός τρόπου ζωής ξεχασμένου. Όπως τα «προστατευόμενα είδη», έχει τη δική του θέση σήμερα σε σελίδες βιβλίων και σεμινάρια ψυχολογίας και κοινωνιολογίας μέσα από βαρύγδουπες έννοιες. Αλληλεγγύη, Ηρωϊσμός. Τρόπος ζωής που έχει συνθλιβεί στις μυλόπετρες του σύγχρονου ΕΓΩ.

Άλλης πάστας το ΕΓΩ της γιαγιάς Μαρίτσας, το ΕΓΩ της κοινότητας, της συντροφιάς, της οικογένειας, το ΕΓΩ της ώριμης αυτάρκειας όπως κρύβεται στις περιγραφές στον δημοσιογράφο:

«Δεν ήταν μόνο το μωρέλι που είδατε εσείς. Μια άλλη μέρα ήρθαν δυο βάρκες. Εκείνες που είχαν μωρά τις έβγαζαν πρώτες. Μου φέρνει μία το μωρέλι και με κάνει να καταλάβω ότι το έφερε σε εμένα γιατί δεν ήξερε τη μαμά του. Το είχα στην αγκαλιά μου και το πήρε ο ύπνος. Πώς θα τη βρίσκαμε τη μαμά του όταν η βάρκα είχε 150 άτομα; Πήγα κοντά στη βάρκα. Θα’ ταν ενός μηνός το μωρό. Τελικά τη βρήκαμε. Είχε στην αγκαλιά της άλλο ένα μωρέλι, θα’ ταν αυτό 1,5 ετών. Άλλη πάλι φορά βγαίνει μια βάρκα και μου δίνουν πάλι το μωράκι. Ήταν μαζί ένας καμένος απ’ τον πόλεμο και πήγε γρήγορα να τον δει ο γιατρός, να του κάνει αλλαγές στα χέρια του. Το είχα εγώ το μωράκι και έκλαιγε. Δεν πρόλαβα να κάνω ένα μπιμπερό και το κούναγα στα χέρια μου. Με βλέπουν και οι άλλες και μου λένε “τι έχεις, τρέμουν τα χέρια σου;”. Πέρασε η ώρα και άργησε να έρθει να το πάρει. Έφυγαν όλοι και μου έμεινε το μωράκι εμένα. Έλεγα σε μια γυναίκα εδώ στο χωριό “βρε Μηλίτσα, μου φαίνεται θα μου μείνει το μωρό εδώ σε εμένα”. Μπορεί να ήταν ζαλισμένος ο πατέρας και να μην ερχόταν να το πάρει. Ήρθε και μου πήρε το μωράκι και μου είπε στα ελληνικά “μπαμπάς”. Παίρνω το μπιμπερό και του το βάζω στην τσέπη και του λέω “πάρ’ το”». «Τη νύχτα και τη μέρα έρχονταν βάρκες. Καλοί άνθρωποι… Τι να τους φοβηθούμε; Τους κάναμε και γελούσαν, για να ξεχάσουν τη θάλασσα που πέρασαν, να μη θυμούνται από πού έρχονται»… «Έρχεται κοντά μου ένα μωρέλι και μου τραβάει το χέρι. Νόμισα ότι ήθελε λεφτά και έσκυψα να του πω: “μωρέλι μου, λεφτά δεν κρατάω στο χέρι”. Ήθελε απλά να με φιλήσει. Ήταν λες και μας ξέρανε. Ποιος ξέρει ίσως να μοιάζαμε με τις γιαγιάδες τους»…

Ναι γιέ μου ...

πηγή φωτο: zougla.gr


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Design by | WebOlution & Powered by | Access Point
Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.


Όλα όσα αφορούν εσάς και το παιδί σας
τώρα στο e-mail σας

Εγγραφή στο Newsletter