«Δεν είχαμε όνομα είμασταν τα μαυράκια».
Ο Εμμανουήλ Καραλής ο άνθρωπος που σήκωσε την Ελλάδα στο ακόντιό του που κράτησε τη ψυχραιμία μου στα δύσκολα και έγινε Ολυμπιονίκης χρωστούσε στον εαυτό του μία αφήγηση και μια ιστορία. Κι αυτή την κατέγραψε στο βιβλίο του για να μάθουν όλοι ότι από πείσμα έφτασε ψηλά γιατί το bullying που δέχτηκε από τρυφερή ηλικία αυτός και η αδελφή του στο σχολείο θα μπορούσαν να τον είχε πάει πίσω και να είχε σταματήσει όχι μόνο τον πρωταθλητισμό αλλά και τον ίδιο τον αθλητισμό. Όμως εκείνος είπε όχι. Θα προχωρήσω και έτσι έκανε. Θυμάμαι με πίκρα ότι για χρόνια εκείνος και η αδελφή του στο σχολείο δεν είχαν όνομά ήταν απλά «τα μαυράκια».
Στο βιβλίο «Εμμανουήλ Καραλής: Οταν κοιτάς από ψηλά», ο Έλληνας Ολυμπιονίκης κάνει μια τρόπον τινά κατάθεση ψυχής, σε όλες τις σελίδες του. Μοιράζεται με τον κόσμο ιστορίες από τη ζωή του προσπαθώντας να ρίξει φως σε σκοτεινές στιγμές που έχει βιώσει, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο έφτασε στο φως.
Μια από αυτές τις ενδιαφέρουσες ιστορίες, φιλοξενείται στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκο «Διόπτρα». Ο Μανόλο εξιστορεί τα χρόνια που για τους συμμαθητές τους, εκείνος και η δίδυμη αδερφή του, δεν είχαν ονόματα και ήταν απλά «μαυράκια». Η μητέρα τους, υπερασπίστηκε το δίκιο του και «κάθε μέρα η πολύχρωμη παρέα μας, μεγάλωνε», όπως λέει ο ίδιος.
