“Ο πόνος της έλλειψής σου είναι συνεχής, τεράστιος και απόλυτος”: Ραγίζει καρδιές η μαμά του 6χρονου Χριστόφορου

Η Αναστασία Βασκούδη, η μαμά του 6χρονου Χριστόφορου που πριν ένα χρόνο  «ταξίδεψε» για τη γειτονιά των αγγέλων χάνοντας στη μάχη με το γλοίωμα εγκεφαλικού στελέχους, έναν από τους σπανιότερους παιδικούς όγκους του εγκεφάλου, με αφορμή τα σημερινά γενέθλια του πρόωρα χαμένου γιου της, δημοσίευσε ένα συγκινητικό κείμενο από καρδιάς που εκφράζει τα συναισθήματά της για την απώλεια του παιδιού της αλλά και για το πώς διαχειρίζεται την απουσία του. Μια εξομολόγηση που ραγίζει καρδιές και δεν αφήνει ασυγκίνητο όποιον την διαβάσει.

Αυτό είναι το συγκινητικό μήνυμα της μαμάς του 6χρονου Χριστόφορου

Σαν σημερα, πριν απο 7 χρονια και ακριβως αυτο το λεπτο που γραφω αυτες τις γραμμες τωρα.. γεννηθηκε ο Χριστοφορος μου. Μαζι του ξαναγεννηθηκα και εγω.. Λυτρωθηκα… οχι μια, αλλα πολλες φορες.

Σκανδαλιάρης, αεικίνητος, δημιουργικός, τετραπέρατος, αγαπησιάρης, τρυφερός, φωτεινος, με πολύ χιουμορ…συνέχεια μα συνέχεια γελαστός με τα μελιά ματάκια του να γελάνε πάντα, με μεγάλη αγάπη για τον χορο, περίεργος για όλα, επίμονος εντελώς, με έναν δικό του τρόπο να εξηγεί και να ερμηνεύει τα πάντα γύρω του, με μία σοφία υπέροχη , βιβλιοφάγος, με λατρεία στο νερο, στις σκουπες, στους συναγερμούς, τα σκουπιδιάρικα, και τη μεγάλη του αγάπη τη πυροσβεστική….ρουφούσε τη ζωή, σαν να γνώριζε. Και εγω απο την πρωτη μερα της ζωης του μεχρι την τελευταια καθε μα καθε βραδυ του ψυθιριζα στο αυτακι του ” Χριστοφορε μου, εισαι σπουδαιο παιδι”

Ο πονος της ελλειψης του ειναι συνεχης, τεραστιος και απολυτος. Ακομα ομως και οταν αυτος ο πονος μου παιρνει ολο μου το οξυγονο και με οδηγει στα πιο βαθεια σκοταδια της ψυχης μου… Το φως της παρουσιας του στη ζωη μου ειναι παντα εκει, να διαπερνα την ψυχη μου και να νιωθω την τυχη και την ευλογια της υπαρξης του .
Αυτο το αγγιγμα ζωης, ειναι ανεπαναληπτο και κανει ακομα και τον πιο βαθυ μου πονο να αλλαζει μορφη.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΑ γλυκε μου… Σε ευγνωμωνω που ηρθες στη ζωη μου και συνεχιζεις να την αγγιζεις και να την φωτιζεις με τον μοναδικο σου τροπο.

Μεχρι να ξανασυναντηθουμε, δεν θα σταματησω ποτε να σου ψυθιριζω τα βραδια “Χριστοφορε εισαι σπουδαιο παιδι… σπουδαια ψυχη”

Σε αγαπαω ως το απειρο και ακομα παραπερα….

Η μανουλα σου