Όταν είσαι λυπημένος μιλάς με την μαμά ή με τον μπαμπά και σε παίρνουν αγκαλιά και μετά περνάει η λύπη

Όταν είσαι λυπημένος μιλάς με την μαμά ή με τον μπαμπά και σε παίρνουν αγκαλιά και μετά περνάει η λύπη

Αν όλα τα παιδιά της γης πιάνανε γερά τα χέρια αυτός ο κόσμος θα μπορούσε να γίνει καλύτερος. Λόγω της αθωότητας και της ενσυναίσθησης που τα διακατέχει, αυτό ν’ απέτρεπε πολλά από τα δεινά αυτού του κόσμου.

Ο κόσμος των παιδιών υπάρχει κι είναι τόσο όμορφος. Μέσα στο καθάριο τους βλέμμα είναι ζωγραφισμένη η ελπίδα. Ευλογημένοι εκείνοι, που μπορούν κι αγκαλιάζουν το μαγικό σύμπαν της παιδικής ψυχής. Που καταφέρνουν να πετάξουν μαζί τους. Ίσως έτσι καταφέρουν να ξεφύγουν από τη μίζερη κυριαρχία του «Εγώ».

Η αφοπλιστική αθωότητα των παιδιών είναι αποτυπωμένη στην ζωγραφιά της Αιμιλίας που αλιεύσαμε στην αγαπημένη σελίδα “Μικρά Ανθρωπάκια”.

Η μικρούλα Αιμιλία ζωγράφισε την αγκαλιά της μαμάς που δρα θεραπευτικά και διώχνει τη λύπη και τη στεναχώρια μακριά.

Όταν οι γονείς κρατάνε το παιδί σφιχτά στην αγκαλιά τους, έτσι ώστε οι καρδιές  να χτυπούν η μία απέναντι από την άλλη αυξάνεται η αυτοπεποίθηση. Το άγγιγμα και η αγκαλιά των γονιών ήδη από τις πρώτες στιγμές μετά τη γέννηση του μωρού καταγράφεται στον εγκέφαλό του ως συνώνυμο της αγάπης. Αυτή η σύνδεση θα παραμείνει και στην ενήλικη ζωή του. Σχετικές έρευνες έδειξαν ότι τα παιδιά που στερήθηκαν στο άγγιγμα στην παιδική ηλικία (επειδή, για παράδειγμα, μεγάλωσαν σε ιδρύματα) είχαν λιγότερη αυτοπεποίθηση και περισσότερο στρες όταν μεγάλωσαν.

Και όπως γράφει εύστοχα η μικρούλα στη ζωγραφιά της για να εξηγήσει την δύναμη της γονεικής αγάπης και αγκαλιάς “Όταν είσαι λυπημένος μιλάς με την μαμά ή με τον μπαμπά και σε παίρνουν αγκαλιά και μετά περνάει η λύπη”.

Δεν συμφωνείτε;

Διαβάστε επίσης:

Η κορούλα του Γιώργου Λιανού στον Αγ. Δομίνικο μας έκλεψε την καρδιά! (φωτο)

Τριτοκοσμικές σκηνές… εν έτει 2022: Μαμά έλιωνε χιόνι για να δώσει νερό και γάλα στα παιδιά της!

Καταγγελία μητέρας: “Το 97,6 των τάξεων κάνει τηλεκπαίδευση; Γελάω! Εμείς ακόμα περιμένουμε να συνδεθούμε…”