Παιδίατρος: “15 μήνες πανδημίας κορωνοϊού αποδεικνύουν ότι τα παιδιά αξίζουν το χειροκρότημα για τις θυσίες τους”

Μετά την άρση του lockdown, η καθημερινότητα μας επανέρχεται σταδιακά στους κανονικούς της ρυθμούς και μικροί και μεγάλοι προσπαθούμε να επιστρέψουμε την κανονικότητα τηρώντας πάντα τα μέτρα προστασίας για την αποφυγή διασποράς του ιού.

Τα παιδιά επέστρεψαν στα θρανία τους και ξαναντάμωσαν με τους φίλους και τους συμμαθητές τους, απολαμβάνοντας ιδιαιτέρως το παιχνίδι στο προαύλιο και στην πλατεία.

Με μια ανάρτησή του ο παιδίατρος Στέλιος Παπαβέντσης συνοψίζει τα 10 μαθήματα που αποκόμισε παρακολουθώντας τα παιδιά ασθενείς του αυτούς τους 15 μήνες πανδημίας και τονίζει πως οφείλουμε όλοι μας ένα τεράστιο χειροκρότημα και μια βαθιά υπόκλιση στα παιδιά που από τη μια στιγμή στην άλλη κλήθηκαν να φορέσουν μάσκα, να εγκαταλείψουν φίλους και αγαπημένες δραστηριότητες, προσκολλήθηκαν για ώρες μπροστά σε μια οθόνη για λόγους τηλεκπαίδευσης και γενικότερα θυσίασαν πολλά στο βωμό της πανδημίας.

Η ανάρτηση του παιδιάτρου Στέλιου Παπαβέντση

Έχουν περάσει περίπου 15 μήνες από την έναρξη της κρίσης covid-19. Ώρα να καταθέσω την ταπεινή μου προσωπική κλινική εμπειρία στο θέμα παιδιά και κλινική νόσηση covid-19.

Κατά την διάρκεια αυτών των μηνών έχω συμβουλέψει και αξιολογήσει τηλεφωνικά, διαδικτυακά και από κοντά εκατοντάδες οικογένειες με μικρά και μεγάλα παιδιά από τις οποίες πέρασε αυτός ο ιός.

10 συμπεράσματα για το πώς νοσούν τα παιδιά με κορωνοϊό

– Τα περισσότερα παιδιά, μικρά και μεγάλα, ήταν ασυμπτωματικά και βρέθηκαν θετικά μόνο με το μοριακό τεστ.

– Ένα άλλο σημαντικό ποσοστό παιδιών ήταν ολιγοσυμπτωματικά, έκαναν δηλαδή μια εικόνα ήπιας ίωσης για 1, 2 ή 3 μέρες, με δέκατα, ή χαμηλό πυρετό περιστασιακό, ήπια κακοδιαθεσία μικρής διάρκειας, ήπιο πονόλαιμο ή καταρροή μπούκωμα.

– Δεν είχα κανένα περιστατικό στα παιδιά με σοβαρή κλινική εικόνα. Το πιο σοβαρό που έκαναν κάποια λίγα παιδιά ήταν επίμονα δέκατα για πάνω από 3 μέρες με τελική ίαση χωρίς καμία σημασία

– Δεν είχα κανένα παιδί που πέρασε κόβιντ και έκανε σοβαρή νόσηση από τον ιό με επίμονο πυρετό ή πνευμονία

– Δεν είχα κανένα παιδί με κόβιντ που να νοσηλεύτηκε για σοβαρά συμπτώματα (παρά μόνο προληπτικά και ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες)

– Δεν είχα κανένα παιδί με κόβιντ και ανοσμία, αγευσία, παροδική ή επίμονη

– Δεν είχα κανένα παιδί με ιδιοσυγκρασική αντίδραση όπως φλεγμονώδες σύνδρομο τύπου Kawasaki

– Δεν είχα κανένα παιδί με κόβιντ με οποιαδήποτε μικροβιακή επιπλοκή. Κανένα με επιπλοκή αμυγδαλίτιδας ή ωτίτιδας ή ιγμορίτιδας ή πνευμονίας ή λαρυγγίτιδας ή αφυδάτωσης από γαστρεντερίτιδα ή μηνιγγίτιδας.

– Δεν είχα κανένα παιδί με κόβιντ και εικόνα χρόνιας νόσου, όπως αναφέρεται σε ενήλικες και ηλικιωμένους μετά από κόβιντ.

– Φυσικά δεν είχα κανένα παιδί με κοβιντ που απεβίωσε.

Η ταπεινή μου προσωπική κλινική εμπειρία συνάδει γενικά με την γενικευμένη κλινική εμπειρία σε Ελλάδα και διεθνώς, κλινική και ερευνητική, με πολύ μικρό ποσοστό μεγαλύτερων κυρίως παιδιών ή βρεφών που να νοσούν σοβαρά σύμφωνα με την διεθνή κλινική και ερευνητική εμπειρία.

Με αυτά τα δεδομένα, οι θυσίες που έχουμε βάλει στα παιδιά να κάνουν, σε επίπεδα ταλαιπωρίας, σε επίπεδα ερεθισμάτων, κοινωνικοποίησης, σε επίπεδα καταστολής σωματικής δραστηριότητας και ελευθεριών, σε επίπεδα εκπαίδευσης, ψυχικής υγείας είναι υπέρογκα, δυσανάλογα μεγάλες.

Για τα παιδιά, για αυτές τις γενιές και τις θυσίες τους είναι το μόνο standing ovation που αξίζει, που έχει νόημα να γίνει

To post του παιδιάτρου