Το lockdown είναι μια δύσκολη διαδικασία για τα παιδιά, πόσο μάλλον για ένα μοναχοπαίδι

Έναν χρόνο τώρα, η πανδημία έχει φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές μας. Έχει αλλάξει την καθημερινότητά μας και έχει δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα. Μια νέα πραγματικότητα και για τα παιδιά, η οποία περιλαμβάνει lockdown, κλείσιμο των σχολείων, παύση των δραστηριοτήτων, χάσιμο των φίλων. Και δικαίως είναι για εκείνα σκληρή.

Τι γίνεται, όμως, με τα μοναχοπαίδια; Πώς βιώνουν όλη αυτή την αποξένωση και τo κλείσιμο στο σπίτι; Δέκα χρόνια τώρα, προετοίμαζα τον εαυτό μου για την ημέρα που θα έρθει ο γιος μου και θα με ρωτήσει γιατί δεν του κάναμε ένα αδελφάκι. Και θα περιμένει μια ειλικρινή απάντηση που και ο ίδιος θα μπορεί να κατανοήσει και να δικαιολογήσει γιατί έμεινε μοναχοπαίδι.

Σχετικά άρθρα: «Λίγο ακόμα να μείνουν κλειστά τα σχολεία και το 10χρονο θα μας βάζει για ύπνο τα βράδια»

Μέχρι τώρα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν είχε παραπονεθεί που δεν είχε αδελφάκι. Κοινωνικός, με αρκετούς φίλους και με ένα χάρισμα να συναναστρέφεται και να περνά καλά και με μεγαλύτερους, εννοείται και με εμάς τους γονείς του, ίσως δεν είχε νιώσει τη μοναξιά ενός μοναχοπαιδιού. Οπότε, αυτή την ειλικρινή συζήτηση την περίμενα αργότερα.

Αλλά ήρθε η πανδημία με το lockdown και η ερώτηση που έγινε παράπονο, ήρθε πολύ νωρίτερα. Τις πρώτες ημέρες δεν παραπονέθηκε, όλοι μαζί άλλωστε προσπαθούσαμε να προσαρμοστούμε στη νέα πρωτόγνωρη κατάσταση. Οι μέρες, όμως, περνούσαν και η διάθεση του γινόταν προς το χειρότερο. Η μοναξιά του μεγάλωνε, μαζί και η βαρεμάρα, μιας και δεν είχε τι άλλο να κάνει.

Πόσο να παίξει μόνος του; Πόση τηλεόραση να δει και πόσες ώρες να είναι με ένα tablet; Τα βαριέται και αυτά και λογικό. Και κάπου εκεί, έφτιαξε και έναν δικό του φανταστικό φίλο. Κι εγώ μικρή είχα φανταστικό φίλο και ας ήμασταν 4 αδέλφια. Είχα ανάγκη από έναν φίλο προσαρμοσμένο στα δικά μου δεδομένα και απαιτήσεις, για να τον κάνω ο, τι θέλω, να του λέω όσα δεν μπορούσα να μοιραστώ με τις αδελφές μου.

Αλλά με το παιδί μου είναι διαφορετικά. Ο φανταστικός φίλος είναι το αδελφάκι που δεν έχει, οι φίλοι που έχασε λόγω της κατάστασης και περιμένει πότε θα τους ανταμώσει και πάλι. Είναι η παρέα του όταν εμείς δουλεύουμε και δεν μπορούμε να ασχοληθούμε μαζί του.

«Πειράζει που έχω φανταστικό φίλο; Είμαι λες για δέσιμο;» με ρώτησε μια μέρα με όλο τον παιδικό του αυθορμητισμό. «Εννοείται πως όχι» του απάντησα, εξηγώντας του πως κι εγώ μικρή είχα έναν φανταστικό φίλο. «Εσύ ήσουν για δέσιμο. Εγώ αν είχα αδέλφια, σιγά μην καθόμουνα να μιλάω μόνος μου», μου απάντησε. Και με αποστόμωσε, θα έλεγα.

Όταν συναντάμε κάποιον φίλο του βλέπω τη λαχτάρα που έχει να τον δει και νιώθω τόσο άσχημα. Και υπάρχουν μέρες που νιώθω πως δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, αλλά ψάχνω να βρω το κουράγιο να πάμε βόλτα να συναντήσει – έστω και για λίγο – τους φίλους του. Στεναχωριέμαι που είναι μόνος του και μαζί νιώθω και άσχημα που έμεινε χωρίς αδελφάκι.

Αν μας ρώτησε γιατί έμεινε χωρίς αδελφάκι; Ναι μας ρώτησε. Η ηλικία του, όμως, δεν καταλαβαίνει πάντα τους μεγάλους. Και μερικές φορές – από εκείνες που βαριέται αφόρητα – γίνεται ακόμα και σκληρός και τα λόγια του είναι σαν μαχαιριά. Άλλες φορές, δε λέει πολλά: αρκεί να φέρει ως παράδειγμα φίλους του με αδέλφια που έχουν τι να κάνουν στο σπίτι κλεισμένα.

Όμως, όλο αυτό το διάστημα προσπαθούμε εμείς να γίνουμε οι νέοι του φίλοι. Γελάμε, παίζουμε, βλέπουμε μαζί τηλεόραση, πειράζει ο ένας τον άλλον. Ανοίγουμε τις καρδιές μας, κάνουμε εξομολογήσεις, δίνουμε ο ένας στον άλλον συμβουλές, κάνουμε οι τρεις μας τα πάντα μαζί σαν μια μικρή και καλή παρέα.

«Πρόσεξε μην χαθούν οι ρόλοι στο τέλος» μου είπε κάποια στιγμή μια φίλη. Ναι, μπορεί να γίνει και αυτό. Αλλά σάμπως είναι το μόνο που χάνεται σε όλο αυτό το πρωτόγνωρο που ζούμε; Τα πάντα έχουν αλλάξει και αν είναι να αλλάξει και ο τρόπος που το παιδί μας, μας βλέπει, ας γίνει. Όλη αυτή η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για τα παιδιά, πόσο μάλλον για ένα μοναχοπαίδι. Το λέω από εμπειρία προσωπική.