To να είσαι γονιός το 2020 αποτελεί από μόνο του μια νέα πανδημία. Το αντιμετωπίζουμε όλοι με μοναδικούς τρόπους και με ενδιαφέρουσες τεχνικές.
Το να είσαι γονιός το 2020 σημαίνει να ανήκεις σε μια ανάστατη ομάδα ενηλίκων που ομαδοποιούνται ξανά από την αρχή, αναδιαμορφώνονται επαναπρογραμματίζουν τη ζωή τους.
Σημαίνει να είσαι διαρκώς αναποφάσιστος, να έχεις μια διάχυτη λύπη για την εξάπλωση όλου αυτού του κακού. Κανείς από εμάς δεν ξέρει πραγματικά τι να κάνει, ενώ ταξιδεύει στο άγνωστο, μέσα σε έναν συνεχή και χαοτικό χείμαρρο πληροφοριών.
Μαστίζεσαι από ντροπή και επικρίσεις για το παραμικρό που ετοιμάζεσαι να κάνεις. Για μια βόλτα στο πάρκο, για ένα ραντεβού με μια φίλη για παιχνίδι, για τη δουλειά σου…
Επανεξετάζεις κάθε σου απόφαση. Κάθε σημείο επαφής. Κάθε αναπνοή και άγγιγμα.
Είναι να ετοιμάζεις το 5χρονο σου για το νηπιαγωγείο, να το προετοιμάζεις για τους νέους φίλους, για το γεγονός ότι δεν θα κοιμάται πια για μεσημέρι στο σχολείο, και στη συνέχεια να πρέπει να του μάθεις την εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.
Να προσπαθείς να κοινωνικοποιήσεις τα παιδιά σου, ενώ η αβεβαιότητα και ο φόβος φωλιάζουν στο σπίτι σου.
Ή να πηγαίνεις στο πάρκο και να βλέπεις τα παιδιά να τρέχουν το ένα προς το άλλο και ταυτόχρονα οι γονείς να τα χωρίζουν, για να προσπαθήσουν να τα κρατήσουν ασφαλή.
Άντα μίλα για μικρόβια και θάνατο σε παιδιά που δεν μπορούν να καταλάβουν εννοιολογικά το “κρατάμε αποστάσεις”, πόσο μάλλον το “2 μέτρα”.
Για μερικούς, σημαίνει να εγκαταλείπουν την πλήρους απασχόλησης δουλειά τους, για να μείνουν στο σπίτι με τα παιδιά, με μηδενική αμοιβή.
Είναι σα να βγαίνεις από τεχνητό κώμα 4 μηνών και να αναμένεται από εσένα να έχεις όλες τις απαντήσεις.
Είναι να προσπαθείς να διατηρήσεις τα παιδιά ασφαλή. Να προσπαθείς να διατηρήσεις τους γονείς σου ασφαλείς.
Να προσπαθείς να σώσεις τον κόσμο, ή τουλάχιστον, να εύχεσαι ότι θα μπορούσες.
Είναι να λαμβάνεις κουρασμένες αποφάσεις της στιγμής.
Είναι πολλά – συλλογικά, οι γονείς είναι εξαντλημένοι. Όμως, παρόλο που είναι δύσκολο και διαφορετικό για κάθε γονέα, δεν ακούς πολλά παράπονα…
Επειδή είτε έρθουν πλημμύρες, ή καταστροφές, είτε ακόμα και πανδημίες, ένας γονέας ξέρει πάντα – ακόμα και όταν δεν ξέρει τίποτα – ακριβώς τι είναι καλύτερο για τα παιδιά του.
Γιατί ο γονιός πάντα κινείται γρήγορα προς μια εφαρμόσιμη λύση για το επόμενο που θα προκύψει, ό.τι κι αν είναι αυτό.
Και όταν θα διαβάζουν σε βιβλία ιστορίας τι συνέβη το 2020, τα παιδιά θα γνωρίζουν ότι οι γονείς τους ήταν οι ήρωές τους.
Μια μέρα, τα παιδιά μας θα μας ευχαριστήσουν για την επιμονή και τη δύναμη που δείξαμε για να το ξεπεράσουμε.
Αυτή η πανδημία των γονέων μας εξαντλεί σήμερα, αλλά σε 20 χρόνια θα υπάρξει μια γενιά γονέων που είδαν τους δικούς τους γονείς να αυτοσχεδιάζουν και να προσαρμόζονται για να τα ξεπεράσουν όλα.
Και θα αλλάξουν εξίσου από αυτό – όπως έχουμε κάνει κι εμείς.
Πηγή: Wallflower Writing
