Υπάρχουν παιδιά που δεν θέλουν να απομακρυνθούν ούτε λεπτό από τον γονιό τους. Θέλουν αγκαλιά, ζητούν συνεχώς προσοχή, ακολουθούν τη μαμά ή τον μπαμπά σε κάθε δωμάτιο και δυσκολεύονται να μείνουν μόνα τους.
Πολλοί γονείς αναρωτιούνται: «Μήπως το έχω κάνει πολύ εξαρτημένο; Μήπως πρέπει να το αφήσω να σκληραγωγηθεί;»
Η ψυχολογία, όμως, δίνει μια διαφορετική εξήγηση. Ένα παιδί που αναζητά συχνά την αγκαλιά και την παρουσία του γονιού του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι κακομαθημένο ή ανασφαλές. Συχνά είναι ένας τρόπος να ζητά ασφάλεια, σύνδεση και συναισθηματική ρύθμιση.
Η αγκαλιά είναι ένας τρόπος επικοινωνίας για το παιδί
Τα μικρά παιδιά δεν έχουν πάντα τις λέξεις για να πουν:
«Φοβάμαι»
«Χρειάζομαι βοήθεια»
«Θέλω να νιώσω ότι είσαι εδώ»
Έτσι εκφράζουν τις ανάγκες τους μέσα από τη συμπεριφορά τους.
Η αγκαλιά, το να κάτσουν δίπλα στον γονιό ή το να ζητούν συνεχώς παρουσία μπορεί να είναι ο τρόπος τους να γεμίσουν το «συναισθηματικό τους ποτήρι».
Δεν ζητάει περισσότερη αγάπη – ζητάει περισσότερη ασφάλεια
Ένα παιδί που νιώθει ότι ο γονιός του είναι διαθέσιμος και το ακούει, σταδιακά αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Αυτό μπορεί να φαίνεται παράδοξο, αλλά πολλές φορές η ασφάλεια που παίρνει ένα παιδί σήμερα είναι αυτή που θα το βοηθήσει να γίνει πιο ανεξάρτητο αύριο.
Η ανεξαρτησία δεν χτίζεται με απόσταση. Χτίζεται πάνω σε μια σταθερή σχέση εμπιστοσύνης.
Γιατί κάποια παιδιά κολλάνε περισσότερο στους γονείς τους;
Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που μπορεί να κάνουν ένα παιδί να αναζητά περισσότερη εγγύτητα:
- μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή του (νέο σχολείο, αδελφάκι, μετακόμιση)
- μια περίοδος άγχους ή ανασφάλειας
- κούραση ή υπερβολικά πολλά ερεθίσματα
- ανάγκη για περισσότερη σύνδεση με τον γονιό
- ένας χαρακτήρας πιο ευαίσθητος και συναισθηματικός
Κάθε παιδί έχει διαφορετικό ρυθμό ωρίμανσης και διαφορετικό τρόπο να ζητά υποστήριξη.
Το λάθος που κάνουν πολλοί γονείς
Όταν ένα παιδί ζητά συνέχεια αγκαλιά, αρκετοί γονείς προσπαθούν να το «κόψουν»:
«Είσαι μεγάλος πια»
«Μην κάνεις έτσι»
«Πήγαινε μόνος σου»
Όμως, όταν ένα παιδί ακούει συνεχώς ότι η ανάγκη του για σύνδεση είναι πρόβλημα, μπορεί να μάθει να κρύβει το συναίσθημά του αντί να το διαχειρίζεται.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
✔ Δώστε αγκαλιές χωρίς ενοχές.
✔ Δημιουργήστε μικρές στιγμές αποκλειστικής προσοχής μέσα στη μέρα.
✔ Βοηθήστε το παιδί να δοκιμάζει μικρά βήματα ανεξαρτησίας.
✔ Αναγνωρίστε το συναίσθημά του πριν ζητήσετε αλλαγή συμπεριφοράς.
Για παράδειγμα αντί για:
«Μη φοβάσαι, πήγαινε μόνος σου»
μπορείτε να πείτε:
«Καταλαβαίνω ότι θέλεις να είμαι κοντά σου. Θα είμαι εδώ και θα δοκιμάσουμε μαζί λίγο λίγο».
Η αγάπη δεν κάνει τα παιδιά εξαρτημένα
Ένα από τα μεγαλύτερα άγχη των γονιών είναι μήπως η πολλή αγάπη «κακομάθει» το παιδί.
Στην πραγματικότητα, ένα παιδί που νιώθει αποδεκτό και ασφαλές έχει περισσότερες πιθανότητες να εξερευνήσει τον κόσμο με σιγουριά.
Γιατί πίσω από κάθε παιδί που ζητά μια αγκαλιά, πολλές φορές υπάρχει μια απλή ανάγκη:
«Θέλω να ξέρω ότι είσαι εδώ, πριν προσπαθήσω να κάνω το επόμενο βήμα μόνος μου».
