«Το ταξίδι των παπουτσιών»: Το βιβλίο που διδάσκει στα παιδιά μας την πίστη στην αγάπη και τον εαυτό μας – Συνέντευξη με τη συγγραφέα

Αν ψάχνετε τρόπους για να μιλήσετε στα παιδιά σας για τη διαφορετικότητα, την αγάπη και την πίστη στον εαυτό μας και τους άλλους, ήρθε η ώρα να σταματήστε την αναζήτηση.

Ένα παραμύθι γεμάτο συγκίνηση και όμορφες εικόνες θα βοηθήσει τα παιδιά σας να έρθουν σε επαφή με έννοιες, όπως ο σεβασμός, η αγάπη, η διαφορετικότητα.

Ένα ζευγάρι παλιά αθλητικά παπούτσια είναι μαζί για χρόνια, ώσπου ένα αναπάντεχο συμβάν ανατρέπει την ηρεμία της ζωής τους. Η υπομονετική Αστραπή αφήνει το σπίτι της και ο επίμονος Κεραυνός κάνει τα πάντα για να την φέρει πίσω. Το ταξίδι που ξεκίνησαν δεν είναι εύκολο, θα καταφέρουν, όμως να είναι και πάλι μαζί;

Οι περιπέτειές τους θα δείξουν με τον καλύτερο τρόπο στα παιδιά μας πώς να σέβονται τους άλλους, αλλά και πώς να μην παρατούν τους στόχους τους.

Το infokids.gr μίλησε με τη συγγραφέα του βιβλίου, «Το ταξίδι των παπουτσιών», κα. Μαριάννα Τεγογιάννη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη και σας προτείνει να το εντάξετε στην βιβλιοθήκη του μικρού σας.

Ποια ήταν η αφορμή γι’ αυτό το βιβλίο; Τι σας ώθησε στη συγγραφή του Ταξιδιού των παπουτσιών;

Η αφορμή ήταν οι γονείς μου. Η μεταξύ τους σχέση και ο ευλογημένος τρόπος που μεγάλωσα μαζί τους. Συνειδητοποιώντας τη δύναμη της αγάπης τους, στεκόμενοι αρωγοί και άσβηστοι φάροι ανέκαθεν των προβληματισμών αλλά κυρίως των ονείρων μου, τους το όφειλα. Οι γονείς μου είναι τα δικά μου παπούτσια. Οι άνθρωποι που με βοηθούν και με κρατούν ζεστή σε κάθε δυσκολία της ζωής μου, χωρίς να πληγιάζουν τα πόδια μου, με απόλυτη διακριτικότητα όμως.

Γιατί επιλέξατε ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια για πρωταγωνιστές του παραμυθιού σας;

Μου αρέσει να χρησιμοποιώ αντικείμενα στις ιστορίες μου. Θεωρώ ότι έχουν κάτι να σου δώσουν μέσα από τη χρησιμότητά τους. Τα παπούτσια δεν ήρθαν τυχαία στη ζωή μου. Είναι μια μετάβαση μέσα στο πλήρωμα του χρόνου που σου προσδίδουν δύναμη και αυτογνωσία στο ταξίδι της ζωής του καθενός μας. Είναι δεκανίκι και προστασία. Είναι το δίχτυ ασφαλείας της ίδιας μας της ύπαρξης όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Εύκολα περπατάς ξυπόλητος όταν ο δρόμος σου είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Τι γίνεται όμως όταν έχεις να περπατήσεις ανάμεσα σε αγκάθια; Θα πονέσεις, θα ματώσεις και ίσως να γονατίσεις. Η ήρωες λοιπόν του βιβλίου μου, έρχονται να σε διαφυλάξουν με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες.

Τα δύο γέρικα παπούτσια δεν τα παρατούν ποτέ. Γίνονται ακόμα και περίγελος, αλλά κάνουν τα πάντα για να πετύχουν το στόχο τους. Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να υιοθετήσουν αυτήν την νοοτροπία;

Όλη η δύναμη που πηγάζει μέσα μας προέρχεται από τις ρίζες μας και κυρίως από την οικογένειά μας. Μαθαίνοντας λοιπόν από μικρή ηλικία να ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα λάθη μας και να τα πολεμούμε, αυτόματα οπλιζόμαστε με αρετές όπως η επιμονή και υπομονή. Ακόμα και αν ο κόσμος γύρω μας αλλάξει χρώμα και σκουρύνει, είναι πολύ σημαντικό να μη ξεχνούμε να φοράμε τα ροζ γυαλιά μας έστω και αν χρειαστεί να τα δανειστούμε από τα παιδιά. Εκείνα ξέρουν πολύ καλά τι θα πει ανιδιοτέλεια.

Το βιβλίο αποτελεί μια ωδή στην αληθινή αγάπη, αλλά και μια πολύ καλή αφορμή για να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τη διαφορετικότητα, και κυρίως, για τις διαφορές μας με τους ηλικιωμένους. Πώς θα μπορούσαν οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους να κατανοήσουν περισσότερο αυτό το χάσμα μεταξύ των ηλικιωμένων και των ίδιων;

Η ζωή είναι κύκλος. Ότι ξεραίνεται, ξαναφυτρώνει και πάλι από την αρχή. Εδώ όμως συμβαίνει κάτι μαγικό που λίγο πολύ το έχουμε βιώσει όλοι μας. Μεταξύ των παιδιών και των ηλικιωμένων τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει ηλικιακό χάσμα και αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρεί τυχαίο. Ο κώδικας επικοινωνίας υφίσταται και οι δρόμοι τους δεν κινούνται παράλληλα. Το κοινό σύμπαν που τους ενώνει λειτουργεί καταλυτικά και βοηθητικά εκ του αποτελέσματος σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Η διαφορετικότητα πάλι, υπήρχε ανέκαθεν. Από την ώρα της γέννησης μας. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί και ξεχωριστοί. Όμως ποια είναι η πραγματική έννοια της διαφορετικότητας; Και ποιος την προσδιορίζει; Αν υπήρχε ρομποτισμός θα χάναμε την ουσία της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας μας. Προσωπικά, προτιμώ να χρησιμοποιώ τη λέξη «ιδιαίτερος» παρά τη λέξη «διαφορετικός».

Ενυπάρχει το προσωπικό στοιχείο στο παραμύθι σας;

Φυσικά. Έχω την πολυτέλεια την κάθε λέξη που μεταφέρω στο χαρτί να την κάνω εικόνα μέσα από τις μνήμες μου. Να «ξεθάβω» θύμισες και να τις αποτυπώνω –έστω και αν χρειαστεί να σκάψω βαθιά- απλόχερα με παντιέρα τη μυθοπλασία. Είναι μεγάλη ευλογία να γράφεις βιωματικά. Εξιλεώνεται το πνεύμα και η ψυχή σου με αυτό τον τρόπο λειτουργώντας αυθόρμητα και όχι κατά παραγγελία. Και αυτό για μένα είναι Τέχνη.

Ποιο είναι τελικά το μήνυμα που μεταφέρουν ο Κεραυνός και η Αστραπή;

Η ουσία της ίδιας της ύπαρξής μας και κατά συνέπεια η πραγματική έννοια της αγάπης μέσα από όλες της τις μορφές. Ο αγώνας μας να κυνηγούμε και να πραγματοποιούμε στο τέλος τα όνειρά μας. Οι εναλλακτικές οπτικές του κόσμου μέσα από τον οποίο πορευόμαστε και η προσπάθεια που χρειάζεται, τα άσχημα της ζωής, να τα γυρνάμε υπέρ μας έστω και αν κάποιες φορές το βλέμμα μας κουράζεται να ψάχνει κάποιο φωτεινό αστέρι στον ουρανό. Άλλωστε, είναι αποδεδειγμένο ότι το «ταξίδι» κινεί τα νήματα της αισιοδοξίας και της αυτογνωσίας μας, πολύ περισσότερο απ’ ότι ο προορισμός…