Σε μία νέα της ανάρτηση, η Κυριακούλα Χατζηευθυμίου μιλά για την κατάσταση στην Κύπρο αυτή τη στιγμή αλλά και για τις αναμνήσεις πολέμου που ξυπνούν όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή γύρω μας.
«Με ρωτάτε φίλοι μου πως είμαι και τι γίνεται στην Κύπρο…Τα γεγονότα τρέχουν οι ειδήσεις λένε πως τα πράγματα δεν είναι καλά.
Ετοιμάζονται καταφύγια για τα γυναικόπαιδα και ο στρατός είναι σε επιφυλακή.
Κάποιες υπηρεσίες και σχολεία έκλεισαν. Κάποιοι έφυγαν από τα σπίτια τους.
Σήμερα θα πήγαινα για αναλύσεις έμεινα και διψασμένη μέχρι να μου πάρουν αίμα όμως το χημείο λόγω έκτακτης κατάστασης έκλεισε για να πάνε οι γονείς να πάρουν τα παιδιά τους από το σχολείο.
Λέγαμε άλλο κακό να μην μας βρει και εγώ τώρα δεν έφθαναν τα θέματα υγείας ακούω όπως όλοι για χτυπήματα σειρήνες καταφύγια…η φριχτή πνοή του πολέμου μας ξυπνά μνήμες εφιαλτικές του 1974.
Μικρά παιδιά είμασταν νηστικά και ξυπόλητα και τρέχαμε να γλυτώσουμε από τους Τούρκους.
Είμαστε η γενιά που ξέρουμε την πείνα την κακουχία του πολέμου.
Είμαστε η γενιά των παιδιών που δεν είχαμε δεύτερο ζευγάρι παπούτσια ούτε δέντρο τα Χριστούγεννα με λαμπάκια.
Είμαστε η γενιά που μας φώναζαν πρόσφυγες που δεν είχαμε τούρτα στα γενέθλια μας ούτε κέρματα για την καντίνα του σχολείου.
Μας έφερνε ο ερυθρός Σταυρός τυρόπιτες στο διάλειμμα και από ντροπή λέγαμε πως δεν θέλουμε κι ας πεινούσαμε.
Η μαμά μας έπλενε το λευκό πουκάμισο του αδερφού μου και την ποδιά του σχολείου μου το μεσημέρι και είχαμε έγνοια να στεγνώσουν μέχρι το πρωί γιατί δεν είχαμε άλλα.
Μια φορά θυμάμαι η μαμά μου θύμωσε στον αδερφό μου να μην ξύνει πολύ το μολύβι γιατί δεν είχε δεύτερο.
Θυμάμαι περνούσε το αυτοκίνητο με την μουσική να φωνάζει παγωτό να κοντοστέκεται και εμείς να σκύβουμε το κεφάλι γιατί δεν είχαμε χρήματα να αγοράσουμε.
Θυμάμαι τα καλοκαίρια όλες οι γυναίκες της γειτονιάς κάθονταν στο στενό και έλεγαν ιστορίες για τα χωριά τους πως ήταν αρχόντισσες πριν μας ξεσπιτώσουν οι Τούρκοι.
Πάσχα Χριστούγεννα γιορτές οι γονείς μας δεν έραβαν ρούχα ούτε καινούργια παπούτσια για να μας σπουδάσουν έζησαν χωρίς απαιτήσεις να στερούνται οι ίδιοι για εμάς.
Θυμάμαι τα λόγια του πατέρα μου: “Το μόνο που δεν μπορούν να μας κλέψουν κόρη μου είναι τα γράμματα η γνώση”
Όταν εγώ και τα αδέρφια μου φέραμε το πτυχίο τον είδα να δακρύζει από αγαλλίαση η μαμά μου έκανε τάχα πως δεν συγκινήθηκε και ύστερα την βλέπαμε να σκουπίζει τα μάτια της με την άκρη της ποδιάς της που φορούσε στην κουζίνα.
Τώρα….τι γίνεται τώρα.
Μόνο ο Θεός να βάλει το χέρι του κανένας άνθρωπος να μην ζήσει όσα ζήσαμε το 1974 μέσα στα βάτα πέφταμε στα χωράφια μας και να σκάνε δίπλα μας οι βόμβες και πιο δίπλα μας να σμίγουν οι νεκροί με τους ζωντανούς.
Μια χρονιά αρκετά χρόνια μετά σε μια παρέλαση της Κύπρου 28 Οκτωβρίου ήρθαν μαχητικά από την Ελλάδα και το βουητό τους ήταν τόσο συγκλονιστικό που ήταν σαν να ζούσα ξανά την τουρκική εισβολή.
Μια εβδομάδα μετά και λίγο παραπάνω ηχούσε το βουητό στα αυτιά μου και δεν μπορούσα να μιλήσω.
Όταν τελείωσε η τουρκική εισβολή πρώτα από όλα ήταν η επιβίωση των ζωντανών η ταφή των νεκρών και η ανεύρεση των αγνοουμένων ποιός είχε χρόνο να ασχοληθεί με εμάς αν είχαμε ψυχολογικό τραύμα ή φόβο ή φοβίες…από το πόλεμο.
Δεν ξεχνιέται η εισβολή φίλοι μου τίποτα δεν σβήνει τη φωτιά και το θάνατο…
Προσευχή και μόνο προσευχή είναι η μόνη ελπίδα μας.
Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει και η Παναγία μας να μας προσέχει όλους !
Καλό βράδυ αγαπημένοι μου και
Συγνώμη που πάλι δεν σας έχω γράψει ευχάριστα…
Σας φιλώ
Η Κυριακούλα σας.
»
