45χρονη υγιής μαμά που νόσησε με κορωνοϊό ξεσπά: «100 μέρες μαρτυρίου –και συνεχίζεται…»

Η Kate Weinberg είναι μία 45χρονη μαμά που πριν από μερικούς μήνες νόσησε με Covid-19. Από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν έχει καταφέρει ακόμα να συνέλθει εντελώς, αντιμετωπίζοντας εξαντλητικά, μακροχρόνια συμπτώματα, τα οποία, όπως αργότερα ανακάλυψε, επηρεάζουν πολλούς ασθενείς του ιού –ειδικά γυναίκες αυτής της ηλικίας. Αξίζει να διαβάσετε την ιστορία της:

«Σήμερα ξύπνησα, όπως κάθε μέρα τις τελευταίες 100, με ένα αίσθημα τρόμου, κάνοντας έναν νοητό έλεγχο στο σώμα μου, για να καταλάβω πώς θα εξελιχθεί αυτή η μέρα.

Κάποιες μέρες οι μύες μου πονάνε τόσο πολύ που δεν μπορώ ούτε στα πόδια μου να σταθώ. Άλλες μέρες μουδιάζουν τόσο κάποια μέλη μου που είναι σαν νεκρά. Και μέρες που δεν πονάω στο σώμα, έχω μια μόνιμη ζαλάδα και τάση για λιποθυμία.

Στις καλύτερές μου μέρες έχω απλά ένα αίσθημα εξάντλησης, αλλά όχι ακριβώς κούρασης. Νιώθω σα να έχω πάθει δηλητηρίαση και μουδιάζει ακόμα και το στόμα μου, τόσο που δεν μπορώ να μιλήσω.

Αυτός είναι ο «μακροχρόνιος κορωνοϊός», ένα σύνδρομο που ακολουθεί την περίοδο της νόσησης και αφήνει το δικό του αποτύπωμα στο άτομο που υποφέρει. Οι γιατροί δεν έχουν καταλήξει στο τι ακριβώς προκαλεί όλα αυτά τα συμπτώματα. Μοιάζει να είναι κάποια τρελή αντίδραση του ανοσοποιητικού. Και να σκεφτεί κανείς, ότι είμαι μόλις 45, λεπτή, γυμνασμένη και (απ’όσο ξέρω) απόλυτα υγιής.

Από την αρχή της πανδημίας δεν ανησύχησα ποτέ για εμένα, παρά για τους πιο ηλικιωμένους ανθρώπους στη ζωή μας –ειδικά για τον πατέρα μου που είναι 89. Όταν άνοιξαν τα σχολεία τον περασμένο Σεπτέμβριο, όμως, προβληματίστηκα πολύ για το αν έπρεπε να στείλω τα δύο παιδιά μου, ηλικίας 7 και 9 ετών. Στο μυαλό μου τελικά κέρδισαν τα στατιστικά και το γεγονός, ότι αν τελικά κάποιος από την οικογένειά μου νοσούσε, το πολύ-πολύ να το περνούσαμε σαν βαριά γρίπη.

Τον Νοέμβριο άρχισα να μην αισθάνομαι πολύ καλά. Στην αρχή δεν είχα τα τυπικά συμπτώματα, πυρετό και βήχα ή απώλεια γεύσης και όσφρησης, απλά ένιωθα ανεξήγητα κουρασμένη. Αποφάσισα ότι δεν ήταν Covid-19, πάντως έκανα ένα rapid test που βγήκε αρνητικό. Την επόμενη εβδομάδα, όμως, άρχισα να νιώθω χειρότερα. Η κούραση έγινε ανυπόφορη και άρχισα να έχω και τρέμουλο. Έκανα ένα ακόμα τεστ –αρνητικό. Πήγα μέχρι και στον γυναικολόγο, να με εξετάσει γυναικολογικά. Όλα φαίνονταν εντάξει. Τελικά αποφάσισα να κάνω ένα τεστ PCR. Αρνητικό και αυτό!

Μ’αυτά και μ’αυτά πέρασαν τρεις εβδομάδες. Δεν ήθελα καν να παραδεχτώ ότι δεν είμαι καλά (κλασική μαμά) και δεν σταμάταγα με τις δουλειές, όμως πλέον είχαν αρχίσει και άλλα συμπτώματα. Το φαγητό είχε περίεργη γεύση και η όρεξή μου είχε μειωθεί τρομερά. Η όσφρησή μου είχε χαθεί. Στο σημείο αυτό ο γιατρός μου ξεκαθάρισε, ότι αυτό είναι κορωνοϊός. Και ότι μπορεί απλά τα τεστ που είχα κάνει να πέσαν στην περίπτωση λάθους.

Μου είπε, ότι το διάστημα εκείνο είχε άλλες 30 ακόμα ασθενείς, ηλικίας από 35 έως 65 ετών, με τα ίδια συμπτώματα. Φανταστείτε πόσοι άνθρωποι, με αρνητικά τεστ, μεταδίδουν τον ιό χωρίς να το γνωρίζουν! Το χειρότερο; Πλέον δεν υπήρχε τρόπος να αντιμετωπίζω τα συμπτώματα αυτά. Ο γιατρός μου είπε να ακούω το σώμα μου. Να μην κάνω γυμναστική και όσο το δυνατόν λιγότερη πνευματική εργασία. Λογικά μέχρι τα Χριστούγεννα θα είχα συνέλθει. Οι ερωτήσεις μου ξαφνικά έγιναν περισσότερες από τις απαντήσεις που είχαν οι γιατροί. Δεν ήξεραν ακόμα τότε τόσα πολλά για τον μακροχρόνια κορωνοϊό, όμως σήμερα έχουν βρει το εξής: Ένα σημαντικό ποσοστό Καυκάσιων γυναικών ηλικίας από 30 έως 50 ετών υποφέρει από μακροχρόνιο κορωνοϊό. Περίπου 10 εκατομμύρια σε όλον τον κόσμο –δεν είναι λίγο!

Πήρα παρακεταμόλη για κάποιες μέρες. Ο γιατρός μου είπε ότι σε διάστημα 12 εβδομάδων λογικά θα είχα συνέλθει –και τι θα έκανα για 12 εβδομάδες; Τι θα γινόταν με τα παιδιά που χρειάζονταν; Ίσως αν έφερνα μια γυναίκα στο σπίτι; Στις 7 μέρες ακριβώς ένιωσα περδίκι! Λες και είχαν φύγει όλα τα συμπτώματα! Και ζήτησα από τον άντρα μου να πάμε για μια χαλαρή βόλτα, να πάρω λίγο καθαρό αέρα. Την επόμενη ημέρα… κατέρρευσα ξανά. Δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω από τη θολούρα. Αν βοηθούσα την κόρη μου με τα μαθήματα για μισή ώρα, μετά όλη την ημέρα ήμουν άρρωστη!

Η ζωή μου συνεχίστηκε έτσι. Μία μέρα καλά και πολλές επόμενες χάλια. Και δοκίμαζα τα πάντα: Βιταμίνες, ομοιοπαθητική, διαλογισμό… Έμπαινα σε forums για τον κορωνοϊό και με ανακούφιση διαπίστωνα, ότι δεν είμαι μόνη σε όλο αυτό. Για την ακρίβεια, είμαι από τους τυχερούς, γιατί δεν χρειάστηκε τουλάχιστον να νοσηλευτώ!

Είμαι, επίσης, τυχερή, γιατί έχω έναν τρομερά υποστηρικτικό σύζυγο, μια υπέροχη αδερφή και καλούς φίλους. Είναι αυτοί που με στηρίζουν, όταν τα σώμα μου πονάει και δεν μπορώ ούτε να κοιμηθώ.

Αύριο θα ξυπνήσω πάλι τρέμοντας, όπως τις τελευταίες 100 μέρες, για το πώς θα εξελιχθεί η μέρα. Πλέον, όμως, θα έχω ένα μικρό αίσθημα αισιοδοξίας. Γιατί μπορεί να μην ξέρω πότε όλο αυτό θα τελειώσει οριστικά για εμένα, όμως όσο περισσότερο χρόνο περνάω με την οικογένειά μου, σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, τόσο καλύτερα νιώθω και πιστεύω ειλικρινά, ότι αυτό είναι που θα με βοηθήσει σύντομα να γίνω εντελώς καλά».

Πηγή: DailyMail