«Ακόμα και το να βαριούνται τα παιδιά είναι πιο εποικοδομητικό από όλες τις προτάσεις που κυκλοφορούν»

Δεν αρκεί η έννοια μας, να προσέχουμε μη νοσήσουμε εμείς και οι αγαπημένοι μας από την πανδημία, το άγχος μας για τις δουλειές και τις υποχρεώσεις μας, έχουμε και την ψυχο-συναισθηματική πίεση που μας ασκείται, ως γονείς που μένουμε (και εργαζόμαστε πολλοί) στο σπίτι αυτές τις μέρες, για να απασχολήσουμε και “δημιουργικά” τα παιδιά μας, με ευχάριστο και… ευφάνταστο τρόπο, για να μη βαρεθούν στην καραντίνα και να γεμίσουν ποιοτικά τον χρόνο τους.

Η Αγνή Ζακοπούλου, φιλόλογος-ψυχοπαιδαγωγός, διδάκτωρ επιστημών αγωγής στο Πανεπιστήμιο Rene Descartes, Paris V, Sorbonne, καθηγήτρια εφαρμοσμένης παιδαγωγικής στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής του ΑΤΕΙ Αθήνας, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών και συγγραφέας, ωστόσο έχει άλλη άποψη αναφορικά με όλη αυτή την απασχόληση, την οποία έχει νόημα να ακούσουμε. Περισσότερο ίσως από κάθε άλλη…

“Είπα να μην παρέμβω καθόλου σε όλες αυτές τις «περήφανες» αναρτήσεις παιδαγωγών που προτείνουν «δραστηριότητες», ιδέες απασχόλησης, κατασκευές, με την ευκαιρία του περιβόητου «Μένουμε σπίτι». Όμως μου ζητήθηκε να το κάνω και, επί πλέον, ίσως, τελικά, πρέπει να ακουστεί και μια άλλη άποψη ….

Τι θα γίνει με τη δραστηριότητα; Πότε θα καταλάβουν, επιστήμονες παιδαγωγοί, επαγγελματίες παιδαγωγοί, γονείς και κάθε άλλος ενδιαφερόμενος τι κρύβει αυτή η, τόσο χρησιμοποιημένη και κακοποιημένη, λέξη; Πότε άραγε ο άνθρωπος που καλείται να μάθει (το παιδί στην περίπτωση που μας αφορά) είναι πραγματικά «δραστήριος» νοητικά, ώστε να μαθαίνει με την έννοια που μας κληροδότησε ο Πιαζέ και οι διάδοχοί του και, σήμερα, επιβεβαιώνουν περίτρανα και οι Νευροεπιστήμες;

Η γνώση που αποκτά το παιδί για τον κόσμο γύρω του βασίζεται κυρίως σε κάθε είδους ανακαλύψεις που κάνει δρώντας ελεύθερα πάνω στα πράγματα, κάνοντας συνδυασμούς, δομώντας τα διαφορετικά, μεταμορφώνοντάς τα, συγκρίνοντάς τα, απαριθμώντας τα κλπ. Οι δραστηριότητες επιτρέπουν αφ’ ενός να ανακαλύψει το παιδί τις ιδιότητες των αντικειμένων σε σχέση με τη δράση που ασκεί απάνω τους αφ’ ετέρου εμπλουτίζονται συνεχώς με νέες καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται.

Αν ενθαρρύνουμε τα παιδιά να διαλέξουν από μια επιλεγμένη ποικιλία πρόσφορων προκλήσεων, τόσο περιβαλλοντικών όσο και πνευματικών, αναμφισβήτητα ακολουθούμε την πιο σοφή οδό.

Οι «χειροτεχνίες», οι «κατασκευές» και άλλες παρόμοιες προτάσεις δεν έχουν από μόνες τους τίποτα το «δραστήριο» αν δεν είναι εμπνευσμένες από την αυθόρμητη έρευνα του ατόμου που μαθαίνει παρά μόνο από τις οδηγίες του ενήλικα που κατευθύνει. Αυτό ισχύει για όλες τις ηλικίες αλλά κυρίως για τα μικρά παιδιά που έχουν πιο εύπλαστο εγκέφαλο.

Δηλαδή, τη δραστηριότητα τη βάζει το παιδί….. Δεν την προτείνει ο ενήλικας. Απλά το αφήνει ελεύθερο σε ένα περιβάλλον πλούσιο σε υλικά και προτάσεις. Αφήστε τα λοιπόν ελεύθερα στο σπίτι τους. Ακόμα και όταν βαριούνται είναι πιο εποικοδομητικό από όλες τις προτάσεις που κυκλοφορούν. Ο εγκέφαλος είναι ενεργός και …. ψάχνει… Αλλιώς υπακούει τυφλά σε προτάσεις και δεν σκέφτεται. Καταστρέφονται δε άπειροι δημιουργικοί νευρώνες...”

Είπα να μην παρέμβω καθόλου σε όλες αυτές τις «περήφανες» αναρτήσεις παιδαγωγών που προτείνουν «δραστηριότητες», ιδέες…

Gepostet von Agni Zakopoulou am Freitag, 24. April 2020