Υπάρχει συνταγή για σωστή διατροφή των παιδιών;
Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μεγάλη τάση προς τις συνταγές με φυσικά προϊόντα. Υπάρχει κάποια κατηγορία τροφών, όπως οι σπόροι, οι ξηροί καρποί κλπ., που δεν θα έπρεπε να καταναλώνονται από μικρά παιδιά;
Πάντα, σε όλες τις ηλικίες, το μυστικό είναι το μέτρο. Σε κάθε συνταγή που μας τραβά το μάτι, το πρώτο μυστικό θα ήταν να σκεφτούμε, “εμείς θα το τρώγαμε αυτό;” Στην προσπάθειά μας να δώσουμε ό,τι πιο υγιεινό και σωστό στο παιδί μας, μπορεί να χάσουμε το μέτρο.
Για παράδειγμα, μια πουτίγκα με τσία μπορεί να είναι δύσπεπτη ακόμα και για έναν ενήλικα, άρα και για ένα μικρό παιδί, όπου το γαστρεντερικό του σύστημα βρίσκεται ακόμα σε ανάπτυξη, η υπερκατανάλωση φυτικών ινών μπορεί να του προκαλέσει δυσφορία.
Επίσης, όταν μιλάμε για περιορισμό της ζάχαρης στα παιδιά, μιλάμε γενικά για όλες τις γλυκαντικές ουσίες. Δεν σημαίνει ότι ένας έτοιμος χυμός ή ένα γλυκό χωρίς ζάχαρη, που περιέχει σχεδόν ισάξια ποσότητα σε άλλες γλυκαντικές ουσίες (γλυκόζη, φρουκτόζη, μαλτόζη, μαλτοδεξτρίνη, μέλι κλπ.), είναι πιο υγιεινή επιλογή. Η ποσότητα έχει σημασία. Σε γενικές γραμμές, όμως, μετά την ηλικία των 3 ετών μπορούμε να πειραματιστούμε με τα πάντα.
Μπορούμε να φτιάχνουμε αυτές τις συνταγές άφοβα για παιδιά όλων των ηλικιών;
Από την ηλικία των 3-5 ετών, το παιδί μπορεί να τρώει τα πάντα όπως ένας ενήλικας. Οι συστάσεις μάλιστα λένε ότι από την ηλικία των 3 ετών μπορεί να καταναλώνει ακόμα και γαλακτοκομικά χαμηλά σε λιπαρά για πρόληψη της αθηροσκλήρωσης.
Επίσης, η ποικιλία στη διατροφή των παιδιών μας μπορεί να κάνει μόνο καλό, καθώς θα αναπτύξουν την περιέργεια να δοκιμάζουν νέα τρόφιμα. Μας δίνει επίσης τη δυνατότητα, αν δεν τρώνε ένα τρόφιμο, π.χ. ένα λαχανικό, να το εντάξουμε στη διατροφή τους με έναν άλλο τρόπο, μέσω μιας νέας συνταγής, όπως μια χορτόπιτα.
Ποιες είναι οι καλύτερες πηγές πρωτεΐνης για τα παιδιά και ποια είναι η συνιστώμενη ποσότητα που χρειάζονται καθημερινά;
Οι καλύτερες πηγές πρωτεΐνης για τα παιδιά είναι τόσο ζωικής φύσης, όπως το κρέας, τα ψάρια, τα πουλερικά, το αυγό, το γάλα, το γιαούρτι, το τυρί, που τις ονομάζουμε πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας, όσο και φυτικής προέλευσης, όπως τα όσπρια.
Για να αυξήσουμε τη βιολογική αξία των πρωτεϊνών των οσπρίων, πρέπει να τα συνδυάσουμε με δημητριακά όπως το ψωμί και το ρύζι. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν περιέχουν όλα τα απαραίτητα αμινοξέα στη σωστή αναλογία που χρειάζεται ο οργανισμός, ωστόσο με τη συνδυαστική κατανάλωση τους με δημητριακά, τα αμινοξέα τους αλληλοσυμπληρώνονται.
Στο παιδί αρέσει το junk food: είναι κάτι που οι γονείς το έχουν μάθει; Και τι μπορεί να κάνει ένας γονιός για να αλλάξει την κατάσταση;
Όποιος γονιός έχει πάει σε παιδότοπο και είπε όχι στις κοτομπουκιές, πίτσα, και πατατάκια τηγανητά, να σηκώσει το χέρι. Αλλά για πείτε μου, νομίζετε ότι η απαγόρευση είναι η σωστή τακτική; Καλύτερο πάντα είναι να εκπαιδεύουμε ότι μπορούμε να τρώμε όλα με μέτρο.
Μπορούμε είτε βρεθούμε σε ένα παιδότοπο είτε σε ένα πάρκο και να μην έχουμε μια ρουτίνα, π.χ. μόνο μπανάνες ή μόνο πατατάκια, αλλά με τον τρόπο μας να μαθαίνουμε πόσο πρέπει.
Προτείνουμε 5 φορές κάποιο φρούτο, τοστ, κάποια σπιτική χορτόπιτα ή μπάρα και 2 φορές κάτι πιο junk… το ίδιο και με το σχολείο, όταν το παιδί πηγαίνει σχολείο μπορούμε να του δίνουμε 4 μέρες κάτι από το σπίτι και 1 φορά την επιλογή να πάρει κάτι από το κυλικείο.
Το σαββατοκύριακο είναι μια ευκαιρία να δοκιμάσουμε ένα πιο σωστό και ισορροπημένο πρόγραμμα, με σωστές επιλογές πρωινού και σνακ, να δοκιμάσουμε νέα τρόφιμα, να κάνουμε πιο σωστή διατροφή τόσο οι μικροί όσο και οι μεγάλοι.
Σε ποιες περιπτώσεις θεωρείται ότι είναι απαραίτητη η παρακολούθηση του παιδιού από διαιτολόγο; Και κυρίως, πώς ένας γονιός θα καταλάβει ότι η κατάσταση έχει φτάσει σε σημείο που χρειάζεται οπωσδήποτε επίβλεψη ειδικού;
Σε μικρές ηλικίες κάτω των 5 ετών, είναι σημαντικό να εκπαιδεύεται ο γονιός πώς να διαχειρίζεται για παράδειγμα ένα παιδί που είναι ιδιαίτερα επιλεκτικό με το φαγητό, καθώς και να συμμετέχει σε συνεδρίες με το παιδί όπου μέσα από το παιχνίδι μπορεί να μάθει τι πρέπει να περιλαμβάνει το πιάτο του.
Σε μεγαλύτερες ηλικίες, περίπου 8-10 ετών, η διατροφική εκπαίδευση στοχεύει στη συντήρηση του βάρους κατά τη διάρκεια της φάσης ανάπτυξης και αύξησης του ύψους. Έτσι δεν έρχεται σε επαφή από τόσο μικρή ηλικία με τις έννοιες δίαιτα απώλεια βάρους.
Όσον αφορά στον έλεγχο, φυσικά και μπορούμε να τον χάσουμε εμείς οι γονείς ανά πάσα στιγμή. Ακόμα και αν τα ξεκινήσαμε όλα σωστά στη μικρή ηλικία και μέχρι τα 2.. Τότε μου έλεγε μια μαμά πρόσφατα, μα τα έτρωγε όλα. Τι γίνεται όμως όταν το παιδί μπαίνει στο περιβάλλον του σχολείου; «Ο Κώστας τρώει μόνο σοκολάτες εγώ γιατί μόνο φρούτο;» Άρα πάντα – και σε αυτές τις ηλικίες – μιλάμε για εκπαίδευση τόσο του παιδιού όσο και του γονέα. Σε περιπτώσεις λοιπόν που ανησυχεί ο γονιός για τη διατροφή του παιδιού, η συμβουλή ενός διαιτολόγου μπορεί να είναι απαραίτητη.
Παιδική παχυσαρκία: αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση στη σημερινή εποχή. Ποιες είναι οι βασικές τακτικές που πρέπει να ακολουθήσει ένας γονιός για να αποτρέψει μια τέτοια μελλοντική κατάσταση;
Το πρώτο βήμα είναι να δώσουμε το καλό παράδειγμα στα παιδιά μας. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να επιλέγουν υγιεινές επιλογές διατροφής, πρέπει και εμείς οι ίδιοι να ακολουθούμε αυτό το πρότυπο. Αν προτρέπουμε τα παιδιά μας να τρώνε φρούτα και ψάρι, αντί για κοτομπουκιές, πρέπει να το κάνουμε και εμείς οι ίδιοι. Το παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας είναι καθοριστικό, ειδικά στις πρώτες τους ηλικίες.
Ωστόσο, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και μπαίνουν στην εφηβεία, αρχίζουν να ανακαλύπτουν τα θέλω τους και τείνουν να αμφισβητούν τις διατροφικές συνήθειες των γονιών τους.
Σε αυτήν τη φάση, η αναζήτηση ενός ειδικού, όπως ενός διαιτολόγου-διατροφολόγου, μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Ένας ειδικός μπορεί να παρέχει γνώσεις και συμπεριφορική αγωγή που θα βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν μια υγιή εικόνα του σώματος και να υιοθετήσουν σωστές διατροφικές συνήθειες για το μέλλον.
Στον αντίποδα, υπάρχουν κορίτσια κυρίως, στην εφηβεία, που θέλουν να χάσουν κιλά ενώ δεν χρειάζεται. Έχουν συγκεκριμένα πρότυπα στο μυαλό τους και, πολλές φορές, θέλουν να καταφύγουν σε ακραίες δίαιτες. Πώς πρέπει να το διαχειριστεί ένας γονιός;
Όπως είπαμε και παραπάνω, στην εφηβεία συνήθως ξεκινά η αμφισβήτηση στις οδηγίες και τις προτροπές της οικογένειας και παράλληλα οι παρέες αποκτούν πιο σημαντικό ρόλο.
Το πρώτο και κυριότερο, που αφορά βέβαια και την παιδική ηλικία, είναι να αποφεύγουμε την κριτική και τα αρνητικά σχόλια για την εικόνα του σώματος. Η αυστηρή επιτήρηση στο τι τρώει και δεν τρώει ένας έφηβος σίγουρα δεν είναι μια σωστή τακτική. Αντίθετα, θα πρέπει να εξηγήσουμε ότι οι αλλαγές που παρατηρεί στο σώμα του είναι φυσιολογικές, καθώς το σώμα μας κατά την περίοδο της εφηβείας αλλάζει πολύ.
Για να αντιμετωπίσουμε αυτήν την κατάσταση, πρέπει να αναγνωρίσουμε τις δικές μας “κακές συνήθειες” και να προσπαθήσουμε να το ενθαρρύνουμε να τις αποφεύγει. Επίσης, μπορούμε να το ενθαρρύνουμε να συμμετέχει στις επιλογές του μενού της εβδομάδας και στην προετοιμασία κάποιων γευμάτων ή σνακ. Είναι σημαντικό να βρούμε έναν τρόπο να έρθουμε πιο κοντά και να δημιουργήσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης.
Το ερώτημα εάν ένα παιδί είναι ιδιότροπο με το φαγητό είναι ένα θέμα που συχνά συζητείται: γεννιέται ή γίνεται;
Η επιστήμη της διατροφής αναφέρει τη νεοφοβία, η οποία συνήθως αναπτύσσεται στα παιδιά σε ηλικία 2-5 ετών. Ένα παιδί που μπορεί να είχε δοκιμάζει πριν τα πάντα μπορεί ξαφνικά να αρχίσει να απορρίπτει ορισμένα τρόφιμα. Συνεπώς, είναι συνδυασμός των δύο: γεννιέται και γίνεται. Πώς μπορεί λοιπόν ένας γονιός να διαχειριστεί αυτήν την κατάσταση;
Πρώτον και κυριότερο, απαιτείται υπομονή και επιμονή. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι μπορεί να χρειαστεί να δώσουμε ένα νέο τρόφιμο 10 έως 15 φορές πριν το παιδί εκδηλώσει ενδιαφέρον να το δοκιμάσει. Η εμφάνιση του πιάτου είναι επίσης σημαντική, καθώς η γεύση ξεκινά από το μάτι. Συνεπώς, ένα ελκυστικό πιάτο μπορεί να βοηθήσει στην προσέλκυση του παιδιού.
Επιπλέον, είναι καλή ιδέα να συνδυάσουμε το νέο τρόφιμο με ένα γνωστό που το παιδί αγαπά. Αποφεύγουμε την επιβράβευση με γλυκά, καθώς αυτό μπορεί να κάνει το παιδί να συσχετίσει το νέο τρόφιμο με την ανταμοιβή. Εν τέλει, η επιβράβευση πρέπει να είναι λεκτική και να εστιάζει στην ποιότητα του πιάτου και όχι στην ποσότητα που καταναλώνει το παιδί.
Διαβάστε επίσης:
Το παιδί μου δεν τρώει, τι να κάνω: Συμβουλές από την παιδίατρο
Οι 4 τύποι διατροφικής συμπεριφοράς των παιδιών
Το παιδί μου δεν τρώει, τι να κάνω: Συμβουλές από την παιδίατρο
