Κάθε βράδυ, όταν έρχεται η ώρα του ύπνου, υπάρχει μια μικρή ιεροτελεστία στο σπίτι μας. Μπορεί τα παιδιά μου να μην είναι πια μωρά, μπορεί να έχουν ήδη μεγαλώσει αρκετά, όμως εγώ συνεχίζω να κάνω ακόμη το ίδιο πράγμα: να ξαπλώνω πλάι τους.
Κάποτε το έκανα γιατί με χρειάζονταν. Γιατί φοβόντουσαν το σκοτάδι, γιατί ήθελαν να νιώσουν την ανάσα μου δίπλα τους για να αποκοιμηθούν ήσυχα. Σήμερα, το κάνω γιατί το χρειάζομαι κι εγώ. Γιατί αυτές οι στιγμές είναι η πιο γλυκιά μας σύνδεση.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να βλέπεις το παιδί σου να χαλαρώνει δίπλα σου, να μισοκλείνει τα μάτια του, να σε κοιτά για λίγο και μετά να βυθίζεται στον ύπνο. Είναι σαν να γυρνάει για λίγο ο χρόνος πίσω, στα χρόνια που με έψαχναν με το παραμικρό.
Μπορεί να μεγάλωσαν, μπορεί να κάνουν όλο και περισσότερα μόνα τους, να ζητάνε λιγότερη βοήθεια, να περνούν χρόνο με τους φίλους τους… Αλλά για μένα, τα βράδια που ξαπλώνω δίπλα τους είναι σαν μια σιωπηλή υπόσχεση: όσο κι αν μεγαλώνεις, θα με έχεις πάντα εδώ.
Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι ίσως σε λίγο καιρό δεν θα με αφήνουν πια να ξαπλώνω μαζί τους. Θα θεωρούν ότι “είναι μεγάλοι πια”. Και ίσως τότε να είμαι εγώ αυτή που θα το ζητά (σιωπηλά). Να θέλω να χωθώ δίπλα τους, να ακούσω την ανάσα τους, να νιώσω αυτή τη γαλήνη.
Γι’ αυτό το απολαμβάνω τώρα. Κάθε βράδυ, κάθε αγκαλιά, κάθε στιγμή που με αφήνουν να μπω στον δικό τους μικρό κόσμο πριν αποκοιμηθούν. Γιατί ξέρω πως δεν θα είναι πάντα έτσι και κάποια μέρα θα μου λείψει.
Κι αν με ρωτήσεις γιατί συνεχίζω να ξαπλώνω μαζί τους, θα σου απαντήσω απλά:
Γιατί η μητρότητα δεν μετριέται με την ηλικία των παιδιών μας. Μετριέται με τις στιγμές που μένουν χαραγμένες για πάντα.
