Δεν έχει τόση σημασία αν τα παιδιά μας θα γίνουν επιστήμονες –αρκεί να γίνουν άνθρωποι

Με μια γρήγορη ματιά στα εθνικά και διεθνή νέα τις τελευταίες μέρες μαθαίνουμε για μία ακόμα τρομοκρατική επίθεση που κόστισε τη ζωή σε παραπάνω από 50 ανθρώπους στο Λας Βέγκας, τις αιματοβαμμένες εκλογές για την ανεξαρτησία της Καταλονίας στις οποίες αστυνομικοί ξυλοκόπησαν αθώους πολίτες-ψηφοφόρους. Την εξιχνίαση, 6 μήνες μετά, της απαγωγής του Μ. Λεμπιδάκη και τον εντοπισμό του σε πολύ κακή κατάσταση σε μία μάντρα αυτοκινήτων… Όλα αυτά δεν είναι ακριβώς νέα, θα πείτε κάποιοι, συμβαίνουν, συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντα, όμως, απαντήστε ειλικρινά: Από τότε που γίνατε γονείς, δεν σας τρομοκρατούν λίγο περισσότερο. Δεν νιώθετε, ότι κάτι πρέπει να κάνετε, ώστε να μην είναι το παιδί σας ένα από τα θύματα της επόμενης τρομοκρατικής επίθεσης –και σίγουρα να μην είναι ο θύτης;

Ζούμε σε έναν κόσμο που το καλό και το κακό δίνουν καθημερινή μάχη και μάλιστα μεγαλόφωνα, δεδομένου ότι τα πάντα δημοσιεύονται, κοινοποιούνται, κρίνονται και παραμένουν για πάντα καταγεγραμμένα στον ψηφιακό κόσμο. Τα καλά νέα για εμάς, από όλο αυτό, είναι , ότι γινόμαστε όλο και πιο ενημερωμένοι, αλλά και ευσυνείδητοι πολίτες, ενώ συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο την επίδραση που μπορούμε να έχουμε στις ζωές των άλλων με τη βοήθεια του ίντερνετ και των κοινωνικών δικτύων. Και -κακά τα ψέματα- αυτό μας αρέσει! Μας αρέσει που με την κοινοποίηση μιας φωτογραφίας μπορεί να βρεθεί ένα χαμένο παιδί ή να συγκεντρωθούν χρήματα για έναν σημαντικό σκοπό. Μας αρέσει η συμβολή μας στο κοινό καλό –αλλά και η δύναμη που μπορούμε να έχουμε στο να κατακρίνουμε το κακό.

Αν ισχύουν για εμάς όλα αυτά, φανταστείτε πόσο σημαντικό ρόλο θα παίξουν στις ζωές των παιδιών μας, καθώς θα μεγαλώνουν.

Ο κόσμος μας χρειάζεται λαμπρούς επιστήμονες. Αυτούς που θα εφεύρουν τα εμβόλια που θα σώσουν ακόμα περισσότερες ζωές. Αυτούς που θα βρουν τον τρόπο να σταματήσει η πείνα στον κόσμο και να καταργηθεί η οπλοκατοχή και οι πόλεμοι. Όλα αυτά, όμως, δεν αρκούν, αν οι άνθρωποι αυτού του κόσμου δεν είναι ολοκληρωμένοι. Αν δεν βοηθούν στο να πηγαίνει ο κόσμος μπροστά. Αν δεν έχουν καλούς τρόπους. Αν δεν μπορούν να δημιουργούν δεσμούς και να επικοινωνούν με άλλους ανθρώπους, ελεύθερα και ανοιχτά.

Οι σπουδαίοι, παραγωγικοί ενήλικες δεν εμφανίζονται από το πουθενά. Τα σπουδαία, παραγωγικά, γενναία και ανεξάρτητα παιδιά δεν ξεπετάγονται με ελατήριο μέσα από ένα κουτί. Τα πάντα έχουν να κάνουν με τον τρόπο που έχουν μεγαλώσει. Οι ενημερωμένοι γονείς έχουν τη δύναμη να διαμορφώσουν πραγματικά καλούς ανθρώπους, αν δώσουν σημασία στην διαχείριση των παιδιών τους. Στον τρόπο που θα είναι γονείς.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα που μπορεί να ακολουθήσει ένας γονιός, για να μεγαλώσει ένα πραγματικά καλό παιδί:

Να «δουλέψει» με τον εαυτό του

Να αναζητήσει επαγγελματική καθοδήγηση πριν αποκτήσει παιδιά, για να είναι βέβαιος ότι είναι πραγματικά έτοιμος να αναλάβει μία τόσο μεγάλη και εφόρου ζωής δέσμευση. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς αδύναμους και ανασφαλείς, θα εμφανίσουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά.

Να σταματήσει να βλέπει τα παιδιά του ως «κτήμα» του.

Τα σύμπαν μας εμπιστεύτηκε για να καθοδηγούμε, να συμβουλεύουμε και να αγαπάμε τα βλαστάρια μας, όχι να τα χειραγωγούμε, να τους επιβαλλόμαστε και τους φερόμαστε σαν να μας ανήκουν. Παιδιά που μεγαλώνουν έτσι, κατά κανόνα οδηγούνται σε πολύ επώδυνες επαναστάσεις.

Να ενθαρρύνει το παιδί του να αναλαμβάνει ευθύνες με ρίσκο και να μη νιώθει ότι είναι αβοήθητο.

Τα παιδιά σταματούν να είναι παιδιά πολύ πριν εμείς το καταλάβουμε. Αν δεν αφήνουμε ένα 12χρονο παιδί να γυρίσει με το ποδήλατο την πόλη του, να πάει μόνο του στο σούπερ μάρκετ και να διαχειριστεί λεφτά, τότε κάτι κάνουμε λάθος.

Να σταματήσει να κάνει την αστυνομία στο σώμα του παιδιού.

Καθώς τα παιδιά μας μεγαλώνουν, το σώμα τους αλλάζει και ο κόσμος γύρω τους έχει άποψη γι’αυτό: είσαι χοντρός, είσαι «κοκαλιάρα», είσαι σέξι, είσαι «μπούλης» κ.ο.κ. είναι κάποιοι μόνο χαρακτηρισμοί που εισπράττουν τα παιδιά, με τους γονείς, ως κερασάκι στην τούρτα, να μην ξέρουν πώς να τα βοηθήσουν παρά να τα τρομοκρατούν –«θα παχύνεις», «θα αρρωστήσεις», «μη ντύνεσαι έτσι, προκαλείς»…

Οι γονείς πρέπει να δείξουν στα παιδιά την χαρά που προκύπτει όταν αγαπάς, σέβεσαι και «ακούς» του σώμα σου. Και τη σημασία του να σέβεσαι το σώμα των γύρω σου.

Να μάθει στο παιδί πώς να αποτυγχάνει από νωρίς, συχνά και πολύ.

Ζούμε σε μία εποχή που η αποτυχία θεωρείται κάτι μεμπτό, κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρέπεται κανείς. Μεγαλώνουμε, έτσι, παιδιά που δυσκολεύονται να δεχτούν το «όχι» και που αδυνατούν να επανέλθουν έπειτα από μία μεγάλη αποτυχία. Οι καλοί γονείς, όμως, αφήνουν το παιδί κάποιες φορές να νιώσει άβολα, να δυσανασχετήσει περιμένοντας. Και είναι αυτό το παιδί που θα μάθει πραγματικά να χειρίζεται τις δύσκολες καταστάσεις.

Να σταματήσει να λέει ψέματα για τα λεφτά.

Ένα 6χρονο παιδί που είναι σε θέση να ζητά χρήματα, γιατί έχει καταλάβει τον σκοπό τους (να αγοράζουμε πράγματα που χρειαζόμαστε και μας ευχαριστούν), μπορεί να καταλάβει και πώς βγαίνουν τα χρήματα –με τη δουλειά. Μπορεί, λοιπόν, να σας βοηθήσει στο πλύσιμο του αυτοκινήτου, για να κερδίσει 3 ευρώ! Μπορεί, ακόμα, να μαζέψει χρήματα στον κουμπαρά του για να αποκτήσει ένα παιχνίδι που ονειρεύεται. Σιγά-σιγά θα μάθει να προγραμματίζει τα οικονομικά του, αλλά και να κατανοεί τη διαφορά ανάμεσα στο «θέλω» και το «χρειάζομαι». Ένα παιδί στα 20 πλέον, μπορεί να αρχίσει να δουλεύει, για να βγάζει το χαρτζιλίκι του –για να αρχίσει να γίνεται ανεξάρτητο, να έχει αυτοπεποίθηση, να σεβαστεί τον δικό σας καθημερινό κόπο –αυτόν όλων των εργαζομένων.

Να μην φέρεται στο παιδί σαν να είναι φίλος του.

Η δουλειά μας ως γονείς δεν είναι αυτή. Τα παιδιά μας θα κάνουν λάθη –είναι χρέος μας να τα συμβουλεύουμε, αλλά όχι να τους τα δίνουμε όλα έτοιμα, «στο πιάτο». Δεν θα τα αφήσουμε να κάνουν δραματικά λάθη –ας κάνουμε λίγο, στην άκρη, όμως, στα μικρά λάθη που μπορούν να τους δώσουν μεγάλα μαθήματα ζωής.

Θέλετε, λοιπόν, να μεγαλώσετε ένα παιδί που πρώτα απ’όλα θα γίνει καλός άνθρωπος; Τότε περάστε ουσιαστικό χρόνο μαζί του, γίνετε για εκείνο πρότυπα ηθικής και μέντορες, μάθετε στο παιδί να νοιάζεται για τους άλλους και θέστε υψηλές ηθικές προσδοκίες ζητώντας του να κάνει πάντα το σωστό. Μάθετε στο παιδί να είναι ευγενικό, να δείχνει την ευγνωμοσύνη του και κυρίως να είναι ανοιχτόμυαλο, να σκέφτεται ποικιλόμορφα και να κρίνει, μπαίνοντας στη θέση των άλλων.

Τα παιδικά χρόνια είναι η περίοδος που σχηματίζεται το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικότητας του παιδιού –γι’αυτό είναι σημαντικό να είμαστε δίπλα του, να το παρακολουθούμε και να το βοηθάμε να καταλαβαίνει κάθε φορά τι είναι αυτό που τον κάνει ολοκληρωμένο άνθρωπο. Στη συνέχεια, αν θέλει, μπορεί να γίνει και επιστήμονας.