Δύο χρόνια μετά την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη, όπου 57 άνθρωποι, νέα παιδιά οι περισσότεροι, έχασαν τη ζωή τους, ο πόνος εξακολουθεί να είναι ζωντανός για τις οικογένειές τους.
Δεν αφήνει όμως κανέναν από εμάς ασυγκίνητο. Η ενσυναίσθηση μας πνίγει, μας κόβει κι εμάς την ανάσα, μας τρομοκρατεί η σκέψη ότι θα μπορούσαν να είναι τα δικά μας παιδιά σε εκείνο το μοιραίο τρένο.
Αυτό το βίντεο από την τηλεόραση του OPEN είναι η φωνή των γονιών, των θυμάτων, όλων μας.
