«Έσπαγα παράθυρα με το μωρό μου αγκαλιά, είχα επιλόχειο κατάθλιψη, αλλά με αγνόησαν»

Μία μητέρα περγιράφει την εμπειρία της με την επιλόχειο κατάθλιψη. Μία διαταραχή με την οποία έρχεται αντιμέτωπο ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών, με ουκ ολίγες φορές να έχει αποβεί μοιραία.

Εκείνη κατάφερε να το ξεπεράσει και ενθαρρύνει τις γυναίκες που το βιώνουν να μην υποφέρουν στη σιωπή, αλλά να κάνουν γνωστό το πρόβλημά τους και να ζητήσουν βοήθεια.

«Θα μπορούσε να είναι η πιο χαρούμενη ημέρα της ζωής μου. Το να γίνω μητέρα είναι ό,τι ήθελα πάντα. Ωστόσο, αυτή η χαρά που υποτίθεται θα ένιωθα πήγε περίπατο. “ Όχι, απλώς έχετε baby blues” (την κυκλοθυμική διάθεση που παρατηρείται τα πρώτα 24ωρα μετά τη γέννα) μού απάντησε ο γυναικολόγος μου όταν τον πήρα με τρόμο τηλέφωνο.

Είχα βρει το κουράγιο και τελικά ζήτησα βοήθεια. Θα έμπαινα στο ίδιο τσουβάλι με όλους τους άλλους. Πήρα τηλέφωνο με δάκρυα στα μάτια σε ένα κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης και είπα: “Νομίζω ότι έχω επιλόχειο κατάθλιψη”, κάτι το οποίο ήταν δύσκολο να παραδεχθώ. H γραμματέας προώθησε την κλήση μου σε μία νοσηλεύτρια, η οποία άρχισε να μου κάνει τις κλασικές ερωτήσεις, προκειμένου να διαβεβαιώσει ότι δεν έθετα σε κίνδυνο εμένα και τους άλλους.

«Με αγνόησαν, με έστειλαν για αιθέρια έλαια»

Τη θυμάμαι να με ρωτά, εάν είχα σκέψεις να κάνω κακό σε μένα ή άλλους. Καθώς ντρεπόμουν τόσο πολύ να πω ότι ήθελα να κάνω κακό στον εαυτό μου, είπα σιωπηλά όχι. Στη συνέχεια μού είμε ότι δεν ήταν επιλόχειος κατάθλιψη, καθότι δεν είχα αυτοκτονικές τάσεις. Με συμβούλευσε να ηρεμήσω, γιατί μετέδιδα το στρες μου μέσω του θηλασμού και προκαλούσε ενοχλήσεις στο στομάχι του νεογέννητου μωρού μου. Ένιωθα ήδη πολύ ένοχη. Η νοσηλεύτρια μου είπε να πάω να αγοράσω αιθέρια έλαια.

Αν και αισθανόμουν ότι δεν είχα γίνει αντιληπτή, είπα απλά ΟΚ.  Εκείνη, στη συνέχεια, μου είπε, πως αν νιώσω πάλι κάτι παρόμοιο να ξαναπάρω τηλέφωνο. Μόλις έκλεισα, δεν μπορούσα να πάρω ανάσα από το πολύ κλάμα. Είπα στο σύζυγό μου ότι για αυτό έχουν χαθεί τόσες πολλές γυναίκες κατά τη διάρκεια της περιόδους της επιλόχειας κατάθλιψης. Βρήκαμε το κουράγιο να ζητήσουμε βοήθεια και μας αγνόησαν.

Ευτυχώς, όμως, δεν το έβαλα κάτω. Τηλεφωνούσα για τις επόμενες πέντε ημέρες. Μάλιστα, μία φορά τηλεφώνησε και ο σύζυγός μου εξ ονόματός μου μέχρι που τελικά καταφέραμε να κλείσουμε ένα ραντεβού με τον γιατρό. Πήγαμε μαζί με τον άντρα μου και τα δύο μωρά μας. Χωρίς να μου προξενήσει έκπληξη διαγνώστηκα με επιλόχειο κατάθλιψη.

«Νόμιζα ότι δεν θα ξαναδώ ζωντανό το παιδί μου»

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Είχα ένα μεγαλύτερο γιο που γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 2018. Έμεινα έγκυος στους επτά μήνες που βίωνα επιλόχειο κατάθλιψη και τα δύο μωρά μου έχουν διαφορά 16 μηνών.

Ήξερα ότι δεν ήταν μία απλή κυκλοθυμία, καθώς υπέφερα από αυτό που είχα ζήσει μετά την πρώτη μου εγκυμοσύνη. Όμως, ήμουν πιο εκπαιδευμένη τώρα. Ξέρω ότι υποφέρω από επιλόχειο άγχος αφότου γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί. Είχα όλες αυτές τις τρομακτικές σκέψεις ότι κάτι θα του συμβεί και δεν θα μπορώ να τον κρατήσω πια στην αγκαλιά μου. Η μόνο φορά που τον άφησα από τα χέρια μου ήταν όταν απέκτησα το δεύτερο παιδί μου.

Το άγχος μου έγινε τόσο άσχημο σε σημείο που ανέπτυξα ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, πράγμα που σήμαινε ότι έκανα και έλεγα τα ίδια πράγματα τη νύχτα κυρίως ή φοβόμουν ότι θα του συμβεί το χειρότερο. Άρχισα να βλέπω τον εαυτό μου να παθαίνει εμμονή.

Λάτρευα να είμαι μητέρα. Ήταν αυτό που ήθελα πάντα. Όμως ευχόμουν να είμαι περισσότερο ήρεμη.

Τον Σεπτέμβριο του 2018 ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος 4 εβδομάδων. Δεν είχα ποτέ άλλοτε νιώσει τόσο τρομοκρατημένη. Με κυρίευε το οποιοδήποτε συναίσθημα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει: Οκ, έχεις 9 ολόκληρους μήνες. Τον Μάιο θα είσαι έτοιμη.

Όμως, τον Μάρτιο του 2019, ούσα 30 εβδομάδων έγκυος, ξεκίνησαν συμπτώματα που δεν είχα αισθανθεί ποτέ σε όλη μου τη ζωή. Πίστεψα ότι θα φρόντιζα ένα παιδί προσκολλημένο, έναν άντρα που δουλεύει με βάρδιες και θα ήμουν μία μαμά που θα μένει σπίτι και δεν θα έπαιρνα ανάσα. Η κρίσιμη στιγμή ήρθε την ώρα που ήμουν με το ένα μου παιδί σπίτι και σχεδόν στον μήνα μου. Ξύπνησα από τα γαυγίσματα του σκύλου και με κατέλαβε κάτι που δεν είχα βιώσει ξανά: έντονο θυμό, οργή.
Θόλωσα και έσπασα το παράθυρο της πόρτας, ενώ κρατούσα στην αγκαλιά μου τον γιο μου. Αμέσως κάλεσα τον σύζυγό μου και του είπα την αλήθεια. Ήξερα, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με μένα.

Πήγα στον γυναικολόγο μου για το καθορισμένο ραντεβού και του είπα ότι πιθανώς να πάσχω από κατάθλιψη. Εκείνος μου είπε ότι θα έπρεπε πρώτα να γεννήσω και μετά θα βλέπαμε την πορεία μου.

«Ήθελα να αυτοκτονήσω»

Οι τελευταίες δέκα εβδομάδες ήταν σκέτος εφιάλτης. Σχεδόν μισούσα το μωρό που μεγάλωνε μέσα μου. Ήθελα να το παρατήσω στο νοσοκομείο. Δεν τον ήθελα. Φοβόμουν τόσο να μιλήσω ακόμη και στον άντρα μου γιατί ντρεπόμουν για τις σκέψεις μου.

Τρόμαζα στην ιδέα ότι κάποιος θα καταλάβαινε τις σκέψεις μου και θα μου έπαιρνε τα παιδιά. Ήξερα ότι δεν ήμουν τρελή, αλλά αυτό θεωρούσα.

Τον Μάιο του 2019 γέννησα ένα υγιέστατο αγοράκι. Όμως, εγώ έγινα χειρότερα. Είχα αυτοκτονικές τάσεις. Πίστευα ότι η οικογένειά μου θα ήταν καλύτερη χωρίς εμένα, ότι τα παιδιά μου άξιζαν μία καλύτερη μητέρα από μένα. Δεν θα μπορούσα να είμαι εκείνη που θα ήθελαν.

Όταν άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο τρομακτικές ήταν αυτές οι σκέψεις και ότι δεν ήμουν εγώ, κατάλαβα ότι χρειαζόμουν βοήθεια.

Διαγνώστηκα με επιλόχεια κατάθλιψη και υποβλήθηκα σε θεραπεία. Τέσσερις μήνες μετά, ωστόσο, δεν είχα δει την παραμικρή βελτίωση.

Αποφάσισα να βρω έναν θεραπευτή που να εξειδικεύεται στις επιλόχειες διαταραχές.

Όμως, μία τέτοια θεραπεία δεν την κάλυπτε η ασφάλειά μου. Έπρεπε να πληρώσω από την τσέπη μου και ήταν αρκετά δύσκολο με δύο παιδιά.

Τελικά, μία συμβουλευτική ομάδα μου συνέστησε έναν ψυχολόγο για επιλόχειες διαταραχές. Μετά από 15 μήνες από τότε που διαγνώστηκα με επιλόχεια κατάθλιψη, πηγαίνω ακόμη για θεραπεία μία φορά την εβδομάδα. Ακόμη το δουλεύω με τον εαυτό μου και χρησιμοποιώ της ικανότητές μου για να γίνω καλύτερη μητέρα. Καμία γυναίκα δεν πρέπει να υποφέρει στη σιωπή. Ζητήστε βοήθεια».

Πηγή: lovewhatmatters.com