Έχασε το μωρό της στον τοκετό κι όμως ήθελε να απαθανατίσει και να μοιραστεί με άλλες μαμάδες την κάθε στιγμή

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΣΚΛΗΡΕΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΠΙΘΑΝΩΣ ΝΑ ΕΝΟΧΛΗΣΟΥΝ

Είναι ίσως από τις πιο φριχτές καταστάσεις να χάνεις το μωρό σου λίγο πριν έρθει στον κόσμο και ακόμα πιο επίπονο είναι να πρέπει να το φέρει στον κόσμο το άψυχο κορμάκι του, μέσω φυσιολογικού τοκετό. Αυτή η γυναίκα, όμως, η οποία τυχαίνει να είναι και μαία, το βίωσε και αποφάσισε πως δεν ήθελε ποτέ να ξεχάσει τις στιγμές που έζησε, μα ούτε και το μωρό της.

Παρακάτω περιγράφει στιγμή προς στιγμή όσα συνέβησαν και… μας κόβει την ανάσα!

“Ήξερα πάντα ότι ήθελα να έχω έναν επαγγελματία φωτογράφο γέννησης στον τοκετό μου. Ήμουν παθιασμένη με την ιδέα της σύλληψης των καταπληκτικών αυτών στιγμών που περνούν τόσο γρήγορα και που έχω δει στο επάγγελμά μου ως μαία αμέτρητες φορές. Στην αρχή, ο σύζυγός μου ήταν προβληματισμένος στην ιδέα του να έχουμε έναν ξένο στο δωμάτιο, αλλά ευτυχώς έπειτα από λίγο συμφώνησε. Το ψάξαμε πολύ και τελικά προσλάβαμε μία φωτογράφο γεννήσεων που ζούσε πολύ κοντά στο μαιευτήριο όπου επρόκειτο να γεννήσω και που δούλευα.

Δυστυχώς, η εγκυμοσύνη μου κατέληξε σε μια τρομερή τραγωδία. Στις 38 εβδομάδες και 4 ημέρες ανακαλύψαμε, ότι το μωρό μας πέθανε μέσα μου. Δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψω τον πόνο που βιώσαμε από εκείνη τη στιγμή, συμπεριλαμβανομένης και της σκέψης ότι θα έπρεπε να υποστώ έναν τοκετό και να γεννήσω το άψυχο παιδί μας. Όλο αυτό ήταν τόσο λάθος. Ήξερα όμως, περισσότερο από ποτέ, πόσο ήθελα αυτές τις φωτογραφίες. Θα ήταν το μοναδικό που θα μπορούσαμε να φέρουμε στο σπίτι μαζί μας από αυτήν την ημέρα. Και αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα.

Έστειλα, λοιπόν, στη φωτογράφο μήνυμα και της εξήγησα την κατάσταση, ρωτώντας την αν θα ήταν ακόμα πρόθυμη να έρθει. Είπε ότι θα το έκανε, αλλά παραδέχτηκε ότι δεν είχε φωτογραφήσει ποτέ νεκρό βρέφος στο παρελθόν. Με ρώτησε πώς θα νιώθαμε να μας φωτογραφίσει μια συνάδελφός της που θα έχει βιώσει κάτι αντίστοιχο. Συμφώνησα και μου έστειλε την Brianna Waltman, που ζούσε μιάμιση ώρα μακριά, όμως ήταν απολύτως πρόθυμη να έρθει και να φωτογραφίσει τη γέννηση του παιδιού μας οποιαδήποτε στιγμή μέρα ή νύχτα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, όμως ήμουν πολύ ευγνώμων.

Η διαδικασία χρειάστηκε λίγο χρόνο για να ξεκινήσει, όπως είναι τυπικό για έναν πρώτο τοκετό, αλλά μόλις μου έσπασαν τα νερά η κατάσταση έγινε εξαιρετικά έντονη! Κάποια στιγμή, νομίζω ότι ο σύζυγός μου σκέφτηκε να τηλεφωνήσει στην φωτογράφο και να της ζητήσει να ξεκινήσει να έρχεται.

Δεν ξέρω τι ώρα ήταν όταν εμφανίστηκε και δεν θυμάμαι καν αν ήταν εκεί μέχρι ακριβώς πριν ξεκινήσω να πιέζω. Κοίταξα και είδα κάποια που δεν γνώριζα και τη ρώτησα, «Είσαι η φωτογράφος;» Είπε, «Ναι, είμαι η Bri!» Με έκανε να γελάσω, αλλά σε δευτερόλεπτα έπρεπε να επικεντρωθώ σπρώχνοντας τον γιο μας.

Ήταν τόσο διακριτική και σωστή, κάτι που πραγματικά την εκτίμησα. Τα πάντα εκείνη την ημέρα ήταν τόσο λάθος, απαίσια και τρομακτικά και οδυνηρά, αλλά όταν ήρθε η ώρα να τον σπρώξω, ήταν σα να σταμάτησε ο χρόνος και ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου. Ήταν ιερό. Ένιωσα τόσο συνδεδεμένη με τον γιο μου, παρόλο που η ζωή του είχε ήδη φύγει. Του μίλησα και άγγιξα το κεφάλι του και ένιωσα τόσο εξαιρετικά παρούσα εκείνη τη στιγμή μαζί του.

Η μαία μου οδήγησε τα χέρια μου στο σώμα του και με βοήθησε να τον σηκώσω και να τον ακουμπήσω πάνω μου. Τον κράτησα κοντά, ένιωσα τόσο έντονη αγάπη γι ‘αυτόν, ένιωθα ότι με την αγάπη μου θα μπορέσω να τον φέρω πίσω στη ζωή…

Ο άντρας μού μου είπε ότι ήταν αγόρι. Δεν το γνωρίζαμε μέχρι τότε. Αποφάσισα αμέσως το όνομά του: Θα ήταν Henry, το γλυκό μου αγόρι, ο Henry. Ήταν μια στιγμή αγνής χαράς και απόλυτης θλίψης που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Αργότερα, λυγίσαμε καθώς κοιτάζαμε τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει η Bri. Ήταν τόσο απίστευτα όμορφες και μου επέτρεψαν να αποτυπώσω τη συγκεκριμένη στιγμή για πάντα στο μυαλό μου. Μπόρεσα να δω την αγάπη και την υποστήριξη του γλυκού συζύγου μου. Είδα πώς το τρυφερό βλέμμα του και το άγγιγμά του με ζέσταιναν βαθιά, κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω εκείνη τη στιγμή. Αυτές οι φωτογραφίες αποτελούν πολύτιμα υπάρχοντά μας τώρα πια. Κάποιες κοσμούν κορνίζες στο σπίτι μας. Σκεφτόμαστε και μιλάμε για τον Henry κάθε μέρα.

Το να πεθαίνει το παιδί σου μέσα σου, λίγο πριν έρθει στον κόσμο, είναι κάτι που εύχομαι να μην βιώσει ποτέ κανένας γονιός. Αλλά αν το βιώσετε, συνιστώ να τραβήξετε όσο το δυνατόν περισσότερες φωτογραφίες του μωρού και της οικογένειας. Ελπίζω δε να βρείτε τον κατάλληλο φωτογράφο γι’αυτό.

Η θνησιγένεια αποτελεί μια ακόμα μορφή γέννας.”

Ακολουθούν οι σοκαριστικές φωτογραφίες:

πηγή: Love What Matters

Φωτογραφίες: Breezy Photography