H κόρη μου με μαθαίνει να με αγαπάω και να γίνομαι ο καλύτερος μου εαυτός

Η αγάπη κερδίζει στο τέλος.

Η κόρη μου με έκανε να νιώσω πόσο ατελής είμαι. Με έκανε να μετανιώσω για την κιθάρα που δεν έμαθα.

Πόσο θα ήθελα να της παίζω τραγούδια.

Με έκανε να μετανιώσω για τα γαλλικά που ποτέ δεν ολοκλήρωσα. Ξέρετε τι ωραία ακούγονται τα παραμύθια στη γαλλική;

Με έκανε να νιώσω αγυμναστη!!! Όταν θα ήθελα να την κρατάω ώρες αγκαλιά αλλά τα χέρια μου δεν κρατούν άλλο.

Με έκανε να κοιτάω τα πτυχία μου και να αναρωτιέμαι, ένα μάθημα μαγειρικής θα ήταν πιο ταιριαστό εδώ πέρα.

Μα στο τέλος της μέρας με έκανε να δω πως είτε έχω πτυχία είτε όχι, είτε γνωρίζω δεκαπέντε ξένες γλώσσεςείτε μια, είτε έχω βάλει κιλά,είτε έχω χάσει…

Εκείνη το μόνο που χρειάζεται είναι η αγκαλιά μου.

Δε μπορώ να ξέρω τα πάντα και σίγουρα με κάνει να θέλω να γνωρίσω περισσότερα…Αλλά εκείνη δε τη νοιάζει.

Αρκεί να είμαι εκεί , με τις αδυναμίες μου, με όλα μου!

Η αγάπη πάντα κερδίζει ακόμα και αν δεν είναι αυτή που μπαίνει σε κάδρα και παπύρους.

Εκείνη μου μαθαίνει να με αγαπάω και να γίνομαι ο καλύτερος μου εαυτός…

Ο εαυτός που τριγυρίζει πασαλειμμένος στην κουζίνα και εκείνος ο άλλος που τρέμει όταν την βλέπει να πονάει ,αλλά δε το βάζει κάτω, μαθαίνει και πρώτες βοήθειες για χάρη της.

Τι κάνω εγώ;

Εγώ είμαι απλώς, εδώ, ολόκληρη για εκείνη.

Χαρά Βλαχοδήμου

Ψυχολόγος