Στις 10 του Μάρτη μάθαμε πως δεν θα πάμε σχολείο σήμερα, ούτε τη Δευτέρα που μας έρχεται, ούτε καμιά μέρα την επόμενη εβδομάδα, και τη μεθεπόμενη. Στην τηλεόραση λένε πως δεν θα πάμε σχολείο για δύο εβδομάδες, αλλά ο μπαμπάς είπε στη μαμά ότι αυτά είναι βλακείες, και σίγουρα το σχολείο θα μείνει κλειστό για περισσότερο καιρό.
Εγώ άρχισα να χοροπηδώ, αλλά η μαμά κι ο μπαμπάς είπαν ότι αυτός δεν είναι λόγος να χαίρομαι και το να μην πηγαίνουμε σχολείο δεν σημαίνει πως είμαστε διακοπές.
Σημαίνει όμως ότι δεν μπορώ να καλέσω τους φίλους μου να παίξουμε, δεν μπορούμε να πάμε στο πάρκο, και ούτε λόγος, φυσικά, για εκδρομή.
Και να ξεχάσω τα παγωτά γιατί δεν είναι καλοκαίρι. Άλλωστε, είπε η μαμά, πρέπει να είμαστε δυνατοί για να μην αρρωσταίνουμε και αυτό σημαίνει να μην τρώμε παγωτά. Και μετά είπε στον μπαμπά ότι το μόνο καλό της υπόθεσης είναι ότι η μητέρα του δεν θα μου δίνει σοκολατάκια στα κρυφά, αφού για λίγο καιρό δεν θα βλέπουμε τη γιαγιά και τον παππού, γιατί μπορεί να τους αρρωστήσουμε. Η μαμά κι ο μπαμπάς θα πηγαίνουν μόνο για να τους αφήνουν τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ και να παίρνουν το τάπερ με το φαγητό που μαγείρεψε η μαμά του μπαμπά.
Εγώ δεν θα δω καθόλου τη γιαγιά και τον παππού, όχι για να μη μου δώσει η γιαγιά γλυκό, αλλά γιατί μπορεί να έχω τον κορωνοϊό χωρίς να είμαι άρρωστος, και αυτό είναι καλό για μένα αλλά κακό για τους μεγάλους.
Φαίνεται πως εμάς τα παιδιά ο κορωνοϊός μας αφήνει ήσυχους, όμως τους μεγάλους τους έχει βάλει στο μάτι, ειδικά τους παππούδες και τις γιαγιάδες.
Που σημαίνει ότι μπορεί να μου έχει έρθει ο κορωνοϊός χωρίς να το ξέρω, να περιμένει μέσα μου κρυμμένος, κι όταν βρεθώ κοντά σε κάποιον μεγάλο, να ορμήσει πάνω του και να τον αρρωστήσει. Γι’ αυτό η μαμά και ο μπαμπάς είπαν ότι πρέπει πάντα να βάζω τον αγκώνα μπροστά στο στόμα μου όταν βήχω, και να μη σκουπίζω τις μύξες μου με το μανίκι μου, ούτε να τις γλείφω, φυσικά. Είπαν ακόμα πως ως τώρα δεν καθάριζα καλά τα χέρια μου γιατί δεν τραγουδούσα καθώς τα έπλενα και δεν έτριβα τα νύχια μου με σαπούνι.
Τέλος, η μαμά είπε πως μέχρι να ανοίξουν πάλι τα σχολεία θα μπορώ να κάθομαι περισσότερη ώρα στον υπολογιστή, γιατί όταν είναι για μάθημα δεν μετράει, αλλά ο μπαμπάς είπε ότι χρειάζεται τον υπολογιστή για τη δουλειά του. Η μαμά τότε είπε ότι δεν πρέπει να μείνω πίσω στα μαθήματα του σχολείου και ο μπαμπάς απόρησε που τόσο καιρό η μαμά παραπονιόταν ότι στο σχολείο δεν μαθαίνουμε χρήσιμα και ουσιαστικά πράγματα.
Η μαμά απάντησε πως δεν εννοούσε ότι πρέπει να μείνω αμόρφωτος, και αφού ο μπαμπάς δεν μπορεί χωρίς τον υπολογιστή, ας φροντίσει εκείνος να μου κάνει μάθημα.
Τότε ο μπαμπάς μου είπε να πάω γρήγορα να φέρω την τσάντα του σχολείου να ξεκινήσουμε διάβασμα, αλλά αυτό δεν έγινε γιατί όταν τη βρήκα, θυμήθηκα ότι τα περισσότερα βιβλία τα είχα αφήσει στο σχολείο. Ο μπαμπάς αναστέναξε και είπε ότι θα κοιτάξει να βρει ασκήσεις στο ίντερνετ, αλλά η μαμά του είπε “άσε δεν πειράζει, έχω βρει ήδη εγώ”, και ο μπαμπάς κούνησε το κεφάλι και πήγε να ξαπλώσει.
Ψυχολόγος
