Η Βίκυ Καπερόνη είναι εκπαιδευτικός και ως άνθρωπος που ζει καθημερινά τα παιδιά -και τους γονείς τους- εκφράζει μέσα από μια ανάρτησή της στο Facebook τη δική της, «μη δημοφιλή» όπως την χαρακτηρίζει άποψη που έχει ως δασκάλα που μάχεται για την τάξη της.
«Μια συνάδελφος έφυγε από την ζωή μετά από την πίεση που ένιωθε από την συμπεριφορά των παιδιών στην τάξη.
Και φυσικά πέσαμε ΠΑΛΙ από τα σύννεφα! Είναι δυνατόν; Τι υπερβολές είναι αυτές!; Μα κάτι θα έκανε για να συμπεριφερθούν τα παιδιά με αυτόν!!! Μήπως ήταν υπερβολικά αυστηρή ; Μήπως δεν έκανε καλά την δουλειά της; Μήπως παραήταν χαλαρή και της πήραν τον αέρα ;;;
Σαν να ακούω τις μανούλες να συζητάνε ήδη!!!
Έχουμε φτάσει σε τέτοιο ξεπεσμό της κοινωνίας ώστε το θύμα να κατηγορείται από τον θύτη! Και θύτες δεν είναι τα παιδιά είναι οι γονείς !
Οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά χωρίς κανένα όριο !
«Αχ , μην στεναχωρεθει το παιδί και δημιουργηθεί κανένα τραύμα !!!
Δεν σου αρέσει η τάδε καθηγήτρια παιδί μου; Σου έβαλε κακό βαθμό; Σου φώναξε γιατί δεν άκουγες και είχες σηκωθεί και έκανες αναστα ο κύριος την τάξη ;;;
Αν είναι δυνατόν ! Θα έρθω εγώ αύριο στο σχολείο / αγγλικά / φροντιστήριο και θα μάθει αυτή ! Το παιδί μου έχει δικαιώματα!! Θα της μάθω εγώ!»
Και όντως πάει και όντως της/του κάνει υποδείξεις για το πως θα κάνει το μάθημα , τι θα πει στα παιδιά , πως θα φέρεται στο «πουλάκι» της! Και το παιδί βλέπει και μιμείται και αντιγράφει τη συμπεριφορά!
Και κάπως έτσι αντί για διαπαιδαγώγηση κάνουμε ένα παιδί χωρίς όρια που το μόνο βέβαιο είναι θα αποτύχει στην ζωή του. Γιατί εσύ τώρα θα φωνάξεις στην κυρία αλλά μεθαύριο θα φωνάξεις στον εργοδότη που θα ζητήσει να φέρει την εργασία που του έχει ανατεθεί στην ώρα του; Που θα ζητήσει να πάει στην εργασία στην ώρα του ; Που θα του βάλει ΟΡΙΑ ;;;
Οχι εκεί δεν θα μπορείς να επέμβεις. Και το παιδί σου θα είναι δυστυχισμένο και ανίκανο να σταθεί κοινωνικά !
Γιατί έχουμε ξεχάσει κάτι:Η ψυχολογία λέει να μεγαλώνουμε τα παιδιά με αγάπη αλλά και με όρια ! Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Κάθε άνθρωπος που ζει σε ένα άναρχο περιβάλλον το θεωρεί απειλή ! Τα όρια, η ρουτίνα,το να είσαι παρόν ως γονιός είναι ο πιο σημαντικός σου ρόλος.
Όρια σε όλα : στην αυστηρότητα και στην χαλαρότητα. Στην ασυδοσία και στην έλλειψη. Όρια!
Δυστυχώς έχουμε χάσει τα όρια. Και αγαπημένοι μου γονείς τις επιπτώσεις θα τις ζήσετε κι εσείς σύντομα και τότε θα πέσετε από τα σύννεφακια που χτίζετε για εσάς και τα παιδιά σας.
Κάνεις δεν είναι τέλειος και σίγουρα ως γονιός ξέρω πόσο δύσκολος είναι ο ρόλος μας αλλά Ολα αρχίζουν και Τελειώνουν σε μας. Και έχουμε ευθύνη για την κοινωνία να φτιάξουμε ανθρώπους με σεβασμό , αξιοπρέπεια και αγάπη προς τον συνάδελφο. Ακόμα και αυτόν που για κάποιον λόγο μπορεί εμάς να «μην μας κάνει». Απο το δικό μας παράδειγμα και από τα ίδια τα όρια που βάζουμε εμείς στον εαυτό μας διδάσκουμε τα παιδιά μας.
Ελπίζω η καθηγήτρια να είναι το τελευταίο θύμα bullying αλλά πολύ φοβάμαι πως αυτό θα είναι μόνο μια ουτοπική ευχή».
