«Κινητό στο γυμνάσιο; Αμ δε – Στην Πέμπτη δημοτικού απέκτησε το πρώτο του κινητό και ξεκίνησαν τα βάσανα»

Πώς το έλεγαν οι παλαιοί και το είχαν και σημαία; «Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες». Και αυτό από τότε που έγινα μητέρα, πολλές φορές το έχω σκεφτεί. Γιατί, ήταν και οι δικές μου οι μεγάλες κουβέντες πολλές, που καλύτερα να τις είχα κάνει μπουκιές. Γιατί αυτά τα χρόνια, βλέπω το ένα μετά το άλλο «κάστρο» μου και πρέπει να πέφτουν το ένα μετά το άλλο.

Τελευταίο – μέχρι στιγμής – κάστρο που έπεσε είναι το κινητό. Απόρθητο μού έμοιαζε, ήμουν σίγουρη ότι αυτό δεν θα πέσει, διότι είναι στο δικό μου χέρι – και του πατέρα του – να μην του αγοράζαμε κινητό. Το περασμένο καλοκαίρι είχαν ξεκινήσει οι πρώτες κρούσεις από πλευράς του: «σε ποια ηλικία έχουν τα παιδιά το δικό τους κινητό;», ρωτούσε.

Σχετικά άρθρα: «Λίγο ακόμα να μείνουν κλειστά τα σχολεία και το 10χρονο θα μας βάζει για ύπνο τα βράδια»

Το lockdown είναι μια δύσκολη διαδικασία για τα παιδιά, πόσο μάλλον για ένα μοναχοπαίδι

«Στο γυμνάσιο» ήταν η ορθή κοφτή απάντηση από εμάς και η κουβέντα τελείωνε εκεί. Φωτιά αν μου είχες εκείνη τη στιγμή μπροστά, θα έβαζα το χέρι μου πάνω της. Τόση σιγουριά πια ότι δεν θα αποκτήσει το δικό του κινητό από το δημοτικό. Δεν δαιμονοποιώ τα κινητά, αντίθετα βρίσκω ότι είναι ιδιαίτερα εξυπηρετικά και χρήσιμα τη σήμερον ημέρα όταν έχεις παιδιά. Αλλά όπως όλα τα πράγματα, έτσι και με το κινητό, υπάρχει και ο καιρός ο κατάλληλος.

Όταν πηγαίνει στο δημοτικό και οι κινήσεις του είναι συγκεκριμένες και δεν είναι εκτός σπιτιού χωρίς τη συνοδεία μας, ποιος ο λόγος να έχει κινητό; Ποιος ο λόγος να έχει και το δικό του κινητό; Για να αποχαυνωθεί εντελώς με αυτό; Επιπλέον, σε εμένα προσωπικά η εικόνα ενός μικρού παιδιού με κινητό δεν μου αρέσει. Απέκτησα το δικό μου στα 20 μου και το παιδί μου θα έχει στα 10 του;

Ναι, άλλες εποχές, αλλά ας κρατήσουμε και λίγη από την αθωότητα από εκείνες τις περασμένες εποχές. Τουλάχιστον αυτό πιστεύαμε με τον πατέρα του και αυτό προσπαθήσαμε να τηρήσουμε. Αλλά το «κάστρο» έπεσε. Ο ένας μετά τον άλλον συμμαθητή του απέκτησαν το δικό του κινητό και το «γιατί ο τάδε έχει» το άκουγα περισσότερες φορές και από το «Μαμά, πεινάω».

Έφερνε μετά και τα δικά του επιχειρήματα, κουράστηκα κι εγώ να ανοίγω το viber μου και να βλέπω σωρό ομάδες με τους συμμαθητές και φίλους του και μέσα ανορθόγραφα μηνύματα… «Τρόω και μπένω», έγραφε ένα παιδάκι (πέμπτης δημοτικού). Να γελάσεις ή να κλάψεις;

Για να μην πω για τα παιχνίδια που κατέβαζε και γέμιζαν τη μνήμη της συσκευής μου. Για τους καβγάδες μας επειδή έπαιρνε το κινητό μου ενώ το χρειαζόμουνα, για τις απορρίψεις που έκανε σε εισερχόμενες κλήσεις. Αλλά αντιστεκόμουνα.

Μέχρι που άλλαξα συσκευή. Άσχετη λίγο με την τεχνολογία θεώρησα πως το παλιό μου κινητό παίρνει τη θέση του στο ντουλάπι για ώρα ανάγκης. Αμ δε. «Του διαβόλου είναι όλες οι συσκευές» έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου για κάθε τι καινούριο και να που είχε δίκιο. Γιατί τα νέα κινητά, wifi χρειάζονται και τη δουλειά τους την κάνουν. Αυτή δηλαδή που εξυπηρετεί το παιδί μου.

Έτσι, πήρε το παλιό μου κινητό και το έκανε δικό του. στην Πέμπτη δημοτικού απέκτησε το δικό του κινητό. Χωρίς κάρτα, αλλά τη δική του συσκευή. Και κάπου εδώ ξεκίνησε ένα νέος πονοκέφαλος. Με τη μεταφορική και την κυριολεκτική έννοια. Γιατί πόσο να αντέξεις να ακούς φωνές να ουρλιάζουν όταν μιλάνε στο viber;

Και πώς να μη σε πιάσει πονοκέφαλος, όταν ακούς και πώς μιλάνε. Ακούω λέξεις άγνωστες και κάθε φορά νιώθω πως μεγάλωσα. Καταλαβαίνω εκεί πως είμαι πια η παλαιά γενιά και αυτή η νέα γενιά με τις ακαταλαβίστικες λέξεις και φράσεις κι απορώ επίσης κάθε φορά πού τις έμαθε το παιδί μου, αφού δεν τις ακούει στο σπίτι. Αλλά χρειάζεται απάντηση εδώ; Κυρίως από τους youtubers που ακολουθεί.

Ωστόσο, προσπαθούμε να μην τον έχουμε ανεξέλεγκτο ούτε στις ώρες που είναι με το κινητό, ούτε με ποιους μιλάει και τι λέει. Άλλες φορές μπροστά του και άλλες φορές χωρίς να με βλέπει, μπαίνω και διαβάζω τα μηνύματά του και τις περιηγήσεις του στο διαδίκτυο. Η αλήθεια είναι πως όταν το κάνω κρυφά, νιώθω και λίγο άσχημα πως παραβιάζω προσωπικά δεδομένα δικά του και των φίλων του. Αλλά από την άλλη δεν πρέπει να χαθεί ο έλεγχος. Άλλωστε, στη συμφωνία που κάναμε, περιλάμβανε και τον όρο πως θα ελέγχουμε ανά πάσα ώρα τι γράφει και με ποιους μιλάει. Δεν του άρεσε, αλλά τουλάχιστον αυτό το «κάστρο» του ελέγχου, δεν θα πέσει!