«Μου αρέσει που η μεγάλη μου κόρη φροντίζει το μικρό, αλλά θέλω να μάθει να είναι αυτόνομο…»

«Η κόρη μας 8 ετών παρεμβαίνει πάντοτε στα παιχνίδια του αδελφού της που είναι δύο ετών. Όταν το μικρό αρχίζει να παίζει με τους κύβους, εκείνη σπεύδει να τον βοηθήσει. Τον λατρεύει και τον φροντίζει όσο περισσότερο μπορεί. Εγώ και ο σύζυγός μου είμαστε ικανοποιημένοι από αυτό το αδελφικό συναίσθημα, αλλά θα θέλαμε και το μικρό να μάθει να είναι αυτόνομο».

Η Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος – Συγγραφέας συμβουλεύει:

Πραγματικά, με τη συμπεριφορά της το κορίτσι σας γλιτώνει τον αδελφό της από πολλά εμπόδια και απογοητεύσεις και αυτό δεν τον βοηθά να κυριαρχεί μόνος του στις καταστάσεις. Αλλά σκεφτείτε όλα όσα το μικρό δέχεται από εκείνη! Θα είχα αντιρρήσεις αν εκείνος που θα είχε μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν ένας από τους γονείς. Αλλά με έναν αδελφό ή μια αδελφή, το παιδί μαθαίνει πολύ περισσότερα πράγματα από το να βάζει τον έναν κύβο μέσα στον άλλο.

Μένω πάντοτε έκπληκτη μπροστά στην ενέργεια που ένα μικρό παιδί είναι σε θέση να εκδηλώσει, προσπαθώντας να μιμηθεί τους μεγαλύτερους αδελφούς και αδελφές.

Στη θέση σας δεν θα παρενέβαινα στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο παιδιά. Μάλλον θα προσπαθούσα να ξαναφτιάξω μια ισορροπία, προσφέροντας στο μικρό ευκαιρίες για να μάθει μόνος του κατά τις στιγμές στις οποίες ασχολείστε εσείς μαζί του.