Νίκος Ορφανός: “Μεγάλωσα σε ένα σπίτι χωρίς βιβλία, χωρίς μουσική, χωρίς χαρά… Το παιδί μου θα μεγαλώσει καλύτερα”

Νίκος Ορφανός: “Μεγάλωσα σε ένα σπίτι χωρίς βιβλία, χωρίς μουσική, χωρίς χαρά… Το παιδί μου θα μεγαλώσει καλύτερα”

Δεν υπάρχουν οδηγίες για το πώς να είμαστε καλοί γονείς. Κι αν υπάρχουν σίγουρα δεν απευθύνονται όλες σε όλους. Κάθε γονιός είναι διαφορετικός, γιατί διαφορετικά μεγάλωσε από τους δικούς του γονείς. Διαφορετικά ερεθίσματα πήρε. Και αυτό είναι μάλλον το μοναδικό κοινό που όλοι οι γονείς έχουμε μεταξύ μας. Αυτή είναι και η μοναδική μας “οδηγία”. Το πώς θα την αντιληφθούμε και πώς θα την εφαρμόσουμε έπειτα στο μεγάλωμα των δικών μας παιδιών είναι στο χέρι μας. Και όσο καλύτερα χειριστούμε αυτή την οδηγία, τόσο καλύτεροι γονείς θα γίνουμε.

Το να είσαι καλός γονιός, λοιπόν, δεν σημαίνει να δίνεις στο παιδί σου “τα πάντα” -άκριτα. Το να είσαι καλός γονιός σημαίνει να χρησιμοποιείς την εμπειρία του δικού σου μεγαλώματος, από τους δικούς σου γονείς, σε μία καλύτερη εμπειρία για το παιδί σου. Να έχεις την ωριμότητα να ξεχωρίσεις τα καλά που “πήρες” από αυτούς και να τα κληροδοτήσεις στο παιδί σου και να διακρίνεις τα λάθη τους που θα κάνεις ό,τι μπορείς για να μην τα επαναλάβεις. Αν το καταφέρεις αυτό… είναι μια σημαντική δικαίωση.

Στην τελευταία ανάρτησή του, ο αγαπημένος ηθοποιός και μπαμπάς Νίκος Ορφανός, μέσα από μία εκ βαθέων εξομολόγηση, δεν θα μπορούσε να το εξηγήσει καλύτερα:

“Μικρή γονεϊκή δικαίωση…
έτσι για να νιώθουμε ότι γίνεται ο κόσμος λίγο καλύτερος…

Αυτός στη φωτογραφία είναι ο γιος μου ο Παναγιώτης. Μεγαλώνει σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, μουσική, χαρά και γατιά.

Εξηγούμαι: εγώ μεγάλωσα σε ένα σπίτι χωρίς βιβλία, εγώ είχα ξεκινήσει να το γεμίζω από μικρός. Στα 12ά μου άρχισα να αγοράζω συστηματικά δίσκους μουσικής, ενώ η μάνα μου με κυνηγούσε να μην ακούω μουσική, λες και έπαιζα τυχερά παιχνίδια ή μπιλιάρδα. Και όταν της έλεγα ότι με τη ροκ μαθαίνω καλύτερα αγγλικά, νόμιζε ότι τη δούλευα κι έτρωγα σφαλιάρες. Όταν αρίστευσα στα προφορικά του φροντιστηρίου από τις ταινίες και τα τραγούδια, από κει που τα αγγλικά ήταν το μαρτύριό μου, πάθανε την πλάκα τους.

Στο σπίτι μας τα γατιά ήταν κάτι βρωμερό. Στα 8 μου, μου πέθανε ένα γατάκι στα χέρια, που είχα βρει πίσω από την πολυκατοικία μας στου Ρέντη, γιατί η γιαγιά μου το πέταξε έξω.

Το γατί που βλέπετε στη φωτογραφία είναι τριών εβδομάδων και το υιοθετήσαμε προχθές. Τώρα έχουμε ξανά τρία στο σπίτι. Ο Πάνος το υιοθέτησε δηλαδή.

Επίσης στο σπίτι μου δεν κάναμε πλάκες, γιατί ο πατέρας μου ήταν πολύ σοβαρός και δεν ασχολήθηκε μαζί μας ποτέ, τα παιχνίδια των παιδιών ήταν για αυτούς παιδιάστικα και χαζά.

Ο γιος μου, όμως, είναι ένα χαρούμενο τυπάκι, που μου κάνει αστεία, μούτες και γελάμε πολύ, όλοι στην οικογένεια γελάμε πολύ, εγώ προσωπικά προσπαθώ να το μεταδίδω και στη δουλειά μου, σκοπός της ζωής μου εδώ και χρόνια να μεταδίδω θετική διάθεση και να ενθαρρύνω τους άλλους, συνεργάτες, φίλους, οικογένεια, γιατί εμένα δε με ενθάρρυνε κανείς. Το αντίθετο, με αποθάρρυναν στις προσωπικές μου επιλογές. Πώς το λέει το τραγούδι; People try to put us down, αυτό ακριβώς.

Όταν σήμερα είδα αυτή τη φωτό, γιατί είμαι στη Λαμία στο ΔηΠεΘε, σε μια δύσκολη μέρα, ένιωσα τόσο όμορφα, όλα σβήσανε και σκέφτηκα: κάτι κάνω καλά. Γιατί ένιωσα ότι ο επόμενος από μένα, θα μεγαλώσει λίγο καλύτερα. Και αυτός είναι ο σκοπός, τα παιδιά μας να μεγαλώνουν καλύτερα από εμάς, όχι με περισσότερα πράγματα ντε και καλά, αλλά με ενθάρρυνση, εμψύχωση και χαρά. Και πλάκες. Και γατιά. Και σκυλιά. Και γαϊδουράκια. Και βιβλία. Και μουσικές. Και όμορφα πράγματα. Και αγάπη.

Ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Για να σας θυμίσω να μην ξεχνάτε ότι κι εσείς – είμαι σίγουρος- κάνετε τα πράγματα καλύτερα για κάποιον άλλο.

Αυτό.”

Διαβάστε ακόμα:

«Λαμπάκο μου, αστέρι ήσουν… κι αστέρι είσαι»: Συγκλονίζει ο πατέρας του 15χρονου που σκοτώθηκε με το ποδήλατο

Θρήνος σε Παραμυθιά και Λαμία: Κατέρρευσαν και πέθαναν 24χρονη και 23χρονος – Σοκαρισμένοι οι γονείς τους

Οι ήρωες της ημέρας! Οδηγός και συνοδός σχολικού έσωσαν τη ζωή 8 μηνών μωρού