“Ο γιος μου με ρωτάει πότε θα κάνει το εμβόλιο ο παππούς, για να γίνουν όλα όπως πριν τον κορωνοϊό …”

Δεν μου αρέσουν οι κοινωνικές εκδηλώσεις, συναντήσεις, όταν επιβάλλονται από ήθη και έθιμα.

Καταλαβαίνω και σέβομαι απόλυτα την ανάγκη των ανθρώπων για αυτές τις εθιμοτυπικές συναντήσεις. Ίσως και η δική μου αρνητική διάθεση προς αυτές, κρύβει έναν μηχανισμό ώστε να διατηρήσω ένα προκάλυμμα ελευθερίας επιλογών. Προσπαθώ να βρίσκομαι όσο μπορώ συχνότερα, εκεί που θέλω να βρίσκομαι.

Πέρσι λοιπόν βρέθηκα με παρέα καλούς φίλους, που είχαν παιδιά ίδιας ηλικίας, σε ένα μεγάλο σπίτι στα Τρίκαλα. Εκδρομές, φαγητά, επιτραπέζια, και πέντε παιδιά που παίζανε με την ψυχή τους, ώρες ατελείωτες. Όμορφες εμπειρίες για τους ενήλικες και όμορφες εμπειρίες για τα παιδιά.

Φέτος δε θα συμβεί το ίδιο. Φέτος θα είμαστε οι 4 μας. Για εμένα είναι δύσκολο. Και για τον άντρα μου επίσης.

Να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπο να περάσουν αυτές οι μέρες χωρίς κοινωνικές επαφές.

Θα είναι δύσκολο και για ανθρώπους που στήριζαν τις γιορτές σε εορταστικά τραπέζια, εξόδους, φαγητό κτλ.

Απίστευτο πόσο μπορεί να σε ταρακουνήσει κάτι που αλλάζει την ρουτίνα σου;

Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω σαν να μην είναι Χριστούγεννα. Άλλωστε για μένα, δεν έχουν διαφορά οι μέρες. Ο γιος μου όμως κάνει τα πάντα για να μου το θυμίζει. Στολίδια, ζωγραφιές, αναμονή του Άγιου Βασίλη, χριστουγεννιάτικά τραγούδια κτλ.
Μετά σκέφτηκα να κάνω σαν να είναι Χριστούγεννα, όπως τις άλλες χρονιές. Απέτυχα και σε αυτό γιατί πάντα απογοητευόμουν που δεν μπορούσα να κάνω αυτά που έκανα παλιότερα.

Μετά κλείστηκα μέσα μου και είχα πολύ άσχημη διάθεση. Εκνευρισμό και θυμό.

Στο τέλος αφέθηκα λίγο στο ρυθμό του παιδιού. Τον παρατήρησα πως ευχαριστιέται τα Χριστούγεννα… Με τα στολίδια που φτιάχνει κάθε απόγευμα για το δέντρο μας. Τα δώρα που ανυπομονεί να πάρει και ορισμένες φορές ματαιώνεται. Την ζεστή σοκολάτα που του φτιάχνει ο μπαμπάς του μερικά σπέσιαλ πρωινά, όπως τα λέει.

Τα αμέτρητα σ αγαπώ πολύ που μας λέει κάθε πρωί όταν χουζουρεύουμε το κρεβάτι.

Χθες κάτσαμε αγκαλίτσα στον καναπέ να ακούσουμε κλασσική μουσική και να θυμηθούμε τα όργανα της ορχήστρας. Και φυσικά το μεγάλο μυστήριο της ύπαρξης του Άγιου Βασίλη.

Επέλεξα να αφεθώ εκεί. Με το μυαλό μου στραμμένο φυσικά και σε όλο αυτό που συμβαίνει και ματαιώνει τις ενήλικες προσδοκίες μου, υπάρχει και μια διαφορετική ροή. Με τα μάτια των παιδιών που δεν θέλουν τραπέζια, εκδρομές, ακριβά δώρα και μεγάλες βόλτες για να νιώσουν Χριστούγεννα.

Σε αυτές τις γιορτές, με κατανόηση σε αυτό που αισθάνεται ο καθένας μας για όλα αυτά που αλλάζουν, η παρατήρηση των παιδιών μπορεί να ανοίξει παράθυρα χαράς και ευγνωμοσύνης.

Τα παιδιά δεν είναι απλά “στον κόσμο τους”, όπως πολλοί ενήλικες λένε συνήθως. Ο γιος μου με ρωτάει περίπου κάθε 4 μέρες πότε θα έρθει το εμβόλιο για να το κάνει ο παππούς.

Απλά έχουν αυτόν το μαγικό τρόπο να μας δείχνουν ότι μπορείς να χωράς όλα τα συναισθήματα…την ίδια στιγμή.

Και αυτή είναι η μαγεία των Χριστουγέννων. Η αγάπη, η απογοήτευση, η έκπληξη, η θλίψη, ο θυμός, η χαρά όλα μαζί και κάτι παραπάνω … 😉

Δήμητρα Γούναρη

Parent Coach – Υποστήριξη και Ενδυνάμωση Γονέων