«Οι περισσότεροι γονείς δεν είναι κακοί, απλώς δεν έχουν τα σωστά εργαλεία»

Όποιος είχε την τύχει να διαβάσει το βιβλίο της εξαιρετικά έμπειρης ψυχοθεραπεύτριας Philippa Perry Το βιβλίο που θα ήθελες να είχαν διαβάσει οι γονείς σου (και τα παιδιά σου θα σε ευγνωμονούν που το έκανες) θα συμφωνήσει, ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικά διαφωτιστικό οδηγό αναφορικά με τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τις δύσκολες στιγμές στη σχέση μας με τα παιδιά μας, ενώ δίνει ορισμένες χρήσιμες συμβουλές που ίσως να μην είχαμε σκεφτεί μέχρι σήμερα.

Η κ. Philippa Perry μιλώντας πρόσφατα στον Guardian, ο οποίος χαρακτηρίζει το βιβλίο της εκδοτικό γεγονός της χρονιάς, αναφέρθηκε στην δύσκολη περίοδο που περνούν οι γονείς τους τελευταίους μήνες, με τα αλλεπάλληλα lockdown, τα οποία αναγκάζουν όλη την οικογένεια να βγαίνει εντελώς εκτός προγράμματος και να περνά ατελείωτες ώρες μέσα στο σπίτι.

Οι συγκρούσεις, την περίοδο αυτή είναι αναπόφευκτες, όπως αναμενόμενα είναι και τα συχνά ξεσπάσματα των παιδιών, τα οποία στην πραγματικότητα ζητούν το αυτονόητο: να γυρίσουν στη ρουτίνα τους και στο παιχνίδι με τους αγαπημένους τους φίλους. Οι γονείς τότε, των οποίων η υπομονή έχει πλέον εξαντληθεί, είτε θα υπερ-αντιδράσουν, ακυρώνοντας τα συναισθήματα των παιδιών (π.χ. «Τι κάνεις έτσι; Μωρό είσαι; Πήγαινε παίξε με τα παιχνίδια σου!») είτε θα υποκύψουν χωρίς δεύτερη σκέψη σε ό,τι φαινομενικά ζητά το παιδί εκείνη τη στιγμή, απλά και μόνο γιατί δεν αντέχουν άλλη γκρίνια («Τι θες; Κι άλλη σοκολάτα; Πάρ’τη! Κι άλλο τάμπλετ; Πάρ’το!»). Κρίνοντας από απόσταση, όλοι συμφωνούμε πως καμία από τις δύο αυτές τακτικές δεν είναι σωστή. Μας κάνει, όμως, αυτό κακούς γονιούς; Κινδυνεύουμε να καταστρέψουμε τα παιδιά μας;

«Όταν είσαι ψυχοθεραπευτής τόσα χρόνια, όσα είμαι εγώ, συνειδητοποιείς κάποια στιγμή, ότι οι περισσότεροι γονείς δεν είναι κακόψυχα καθάρματα», λέει η Perry. «Είναι πραγματικά αξιαγάπητα πλάσματα, στα οποία έχουν δοθεί τα λάθος εργαλεία. Αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά τα αντιμετωπίζουν σαν υποχρεώσεις, σαν τις δουλειές του σπιτιού.»

Σε περιπτώσεις όπως η παραπάνω, π.χ. ενός 5χρονου με tantrum επειδή π.χ. δεν μπορεί να πάει στις κούνιες, η συμβουλή της Perry είναι καθολική: «Επικυρώνετε τα συναισθήματα των παιδιών σας!» Πείτε, για παράδειγμα, στο παιδί, «το ξέρω ότι λυπάσαι, το βλέπω ότι είσαι στεναχωρημένος. Σύντομα θα μπορέσουμε να ξαναπάμε στις κούνιες, αλλά το καταλαβαίνω ότι σου φαίνεται εντελώς άδικο που δεν μπορούμε να πάμε σήμερα…» Δοκιμάστε τη μέθοδο αυτή μερικές φορές και δεν θα πιστεύετε στο πόσο μπορεί να συμβάλλει στο να ηρεμήσει το παιδί…

«Φτάνεις στα όριά σου ταχύτερα στην καραντίνα, όμως όταν συμβαίνει αυτό μπορείς να πεις στα παιδιά σου, ότι χρειάζεσαι λίγη ώρα για να ηρεμήσεις, π.χ. μια ώρα να βγεις να περπατήσεις, ενώ εκείνα θα πρέπει να πάνε να παίξουν για λίγο μόνα τους, στο δωμάτιό τους ή στον κήπο, αρκεί να τους πείτε την αλήθεια –ότι το έχετε ΕΣΕΙΣ ανάγκη. Αν αρχίσετε να τους λέτε τι ωραία είναι να παίζουν μεταξύ τους και πόσο καλό θα τους έκανε να βγουν λίγο στον κήπο, θα τα πιάσει χειρότερη τρέλα!», λέει η ίδια και συνεχίζει:

«Επιπλέον, η καραντίνα είναι μία στρεσογόνα κατάσταση –οι στρεσογόνες καταστάσεις μας κάνουν να παλινδρομούμε σε παλιές πατέντες. Έτσι, κάθε προσπάθεια να κάνουμε κάτι διαφορετικά -τύπου: “Δεν θα γίνω σαν τους γονείς μου, θα φέρομαι στα παιδιά μου σαν άτομα άξια σεβασμού”- πάει περίπατο και καταλήγουμε να φωνάζουμε πράγματα όπως «Φύγε από μπροστά μου! Παλιόπαιδο!»

Η Perry, στην πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή της στην δημοσιογράφο του Guardian, δεν παραλείπει να δώσει μία ακόμα χρυσή συμβουλή στους γονείς που μεγαλώνουν περισσότερα από ένα παιδιά, πολύτιμη τόσο για την περίοδο της καραντίνας όσο και για μετά: «Είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχετε μία ξεχωριστή σχέση με το κάθε σας παιδί, να μην λέτε ΄τα παιδιά!’, γιατί δεν αποτελούν μια άμορφη μάζα.» Συνιστά, λοιπόν, να αφιερώνουμε χρόνο στο κάθε ένα ξεχωριστά, δείχνοντάς του έτσι, ότι αντιλαμβανόμαστε τη μοναδικότητά του.