Στους στίχους του Ανδρέα Εμπειρίκου αναφέρθηκε ο πρόεδρος νοσηλευτών Ελλάδος κ. Δημήτρης Σκουτέλης, με ξεχωριστό τρόπο που ανέδιδε ευαισθησία, πρτροπή και ελπίδα.
“Στους στίχους που διάβασαν σήμερα οι μαθητές στο μεταίχμιο της εφηβείας τους, με την πρώτη μεγάλη δοκιμασία της ζωής να χτυπά την πόρτα τους, δεν υπήρχε απλώς μια προτροπή αισιοδοξίας. Υπήρχε κάτι βαθύτερο. Μια στάση ύπαρξης. Μια σχεδόν επαναστατική άρνηση να παραδοθεί ο άνθρωπος στη θλίψη.
Ο Εμπειρίκος δεν χαϊδεύει τον φόβο. Τον κοιτά στα μάτια και λέει: «βγες μπροστά στον ήλιο».
Ζήσε.
Αγάπησε.
Μη μικρύνεις την ψυχή σου για να χωρέσει στον τρόμο του κόσμου.
Κι ίσως γι’ αυτό το ποίημα ακούμπησε τόσο έντονα τα παιδιά σήμερα. Γιατί μεγαλώνουν μέσα σε μια εποχή που τους ζητά συνεχώς να αποδείξουν την αξία τους. Μέσα σε μια κοινωνία εξαντλημένη, βιαστική, συχνά σκληρή. Με άγχος για το αύριο, με αβεβαιότητα, με την αίσθηση πως η ζωή εξετάζει τους πάντες πριν προλάβουν καν να τη γνωρίσουν.
Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, κάθισαν απέναντι κι από ένα θέμα βαθιά ανθρώπινο. Γηρατειά και μοναξιά.
Δύο λέξεις βαριές σαν δωμάτια κλειστά.
Σαν εκείνα τα σπίτια που το απόγευμα χαμηλώνει ο ήλιος και ακούγεται μόνο η τηλεόραση για παρέα. Σαν τις άδειες καρέκλες στο μπαλκόνι. Σαν τα χέρια που κάποτε σήκωσαν οικογένειες ολόκληρες και τώρα περιμένουν ένα τηλέφωνο. Ένα χτύπημα στην πόρτα. Μια φωνή να πει «σε σκέφτηκα».
Και ίσως, κάπου ανάμεσα στις κόλλες των Πανελληνίων και στο τρέμουλο της στιγμής, κάποιο παιδί να θυμήθηκε τη γιαγιά του που μένει μόνη. Τον παππού που άρχισε να μιλά πιο αργά όχι γιατί γέρασε μόνο, αλλά γιατί λιγόστεψαν εκείνοι που τον ακούν.
Ίσως για λίγα λεπτά οι λέξεις να έπαψαν να είναι θέμα έκθεσης και να έγιναν ζωή.
Γιατί η μοναξιά των ηλικιωμένων δεν είναι προσωπική αποτυχία. Είναι κοινωνικός καθρέφτης. Είναι η στιγμή που μια κοινωνία αποκαλύπτει πόσο θυμάται εκείνους που κάποτε κράτησαν όρθιο τον κόσμο της. Εκείνους που δούλεψαν μέχρι να ματώσουν τα χέρια τους, που ξενύχτησαν πάνω από παιδικούς πυρετούς, που σήκωσαν οικογένειες μέσα σε χρόνια δύσκολα χωρίς να ζητούν χειροκρότημα.
Και μέσα σε όλη αυτή τη δοκιμασία, υπήρχε κάτι βαθιά συγκινητικό σήμερα στις σχολικές αίθουσες.
Παιδιά δεκαοχτώ χρονών, με μάτια κουρασμένα αλλά γεμάτα φως. Με άγχος που τους έσφιγγε το στομάχι και όνειρα που φοβούνταν μήπως δεν χωρέσουν σε λίγες λευκές σελίδες.
Θέλει ψυχή να είσαι δεκαοχτώ χρονών σήμερα.Θέλει κουράγιο να αισθάνεσαι πως μέσα σε τρεις ώρες πρέπει να αποδείξεις το μέλλον σου.Θέλει δύναμη να συνεχίζεις ενώ φοβάσαι.
Κι όμως μπήκαν.Έκατσαν.Προσπάθησαν.
Και μόνο γι’ αυτό αξίζουν ήδη σεβασμό.
Γιατί οι εξετάσεις κάποτε τελειώνουν.
Οι βαθμοί ξεθωριάζουν.
Τα μηχανογραφικά κλείνουν σε ένα συρτάρι της ζωής.
Αλλά ο άνθρωπος που χτίζεται μέσα από την αγωνία, την προσπάθεια, την ευαισθησία και την αντοχή, αυτός μένει.
Ίσως τελικά αυτό να ήταν και το πιο ουσιαστικό μήνυμα του ποιήματος σήμερα:να μη νικηθεί ο άνθρωπος από τη θλίψη.Να μη συνηθίσει το σκοτάδι.Να συνεχίσει να βγαίνει μπροστά στον ήλιο, ακόμη κι όταν τρέμει το βήμα του.
Καλή δύναμη σε όλα τα παιδιά.
Και να θυμάστε κάτι που ο κόσμος συχνά προσπαθεί να σας κάνει να ξεχάσετε:
η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία.
Είναι ανθρωπιά..”
