Μπορεί σήμερα να είναι η Παγκόσμια Ημέρα για το Παιδικό Βιβλίο, όσοι όμως αγαπούν τη λογοτεχνία και νιώθουν ότι μέσα από ένα καλό βιβλίο ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους και ανακαλύπτουν τη ζωή και τις αξίες που την κάνουν μοναδική, γιορτάζουν κάθε μέρα!
Με αυτές τις σκέψεις, πιάσαμε τη συζήτηση στο γραφείο μιλώντας για τα αγαπημένα μας παιδικά βιβλία και αποφασίσαμε να τη μεταφέρουμε στο «χαρτί» και να τα μοιραστούμε μαζί σας, ώστε να γνωριστούμε καλύτερα αλλά και να σας δώσουμε ιδέες για δώρα για τα παιδιά σας.
Και κάτι σημαντικό: αν τα εξώφυλλα που βλέπετε σαν φαίνονται «παλιακά», πιθανότατα είναι! Μέσα σε αυτή την ανάκληση αναμνήσεων, η κάθε μια μας βρήκε το εξώφυλλο που είχε το δικό της βιβλίο, όταν ξεκουραζόταν στο κομοδίνο της!
Ποιο είναι το αγαπημένο μου παιδικό βιβλίο
Σοφία Κωστάρα, Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, Άλκη Ζέη (εκδόσεις Μεταίχμιο)
Πάντα μπροστά μας, για μια καινούρια ζωή…
Ο Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου είναι το αγαπημένο μου παιδικό βιβλίο. Το διάβασα για πρώτη φορά στα 12 μου και από τότε έχει μείνει χαραγμένο μέσα μου. Η Άλκη Ζέη καταφέρνει να αφηγηθεί την περίοδο της Κατοχής μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, του Πέτρου, δείχνοντας πώς αντιλαμβάνεται την αλλαγή της καθημερινότητας, τον φόβο αλλά και την ανάγκη για ελπίδα.
Μέσα από την οικογένεια και τη γειτονιά του, ο μικρός ήρωας δημιουργεί το δικό του «καταφύγιο», την ώρα που γύρω του ο κόσμος αλλάζει δραματικά. Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο είναι ο τρόπος που η παιδική αθωότητα συνυπάρχει με τη σκληρή πραγματικότητα, κάνοντας την ιστορία ακόμη πιο δυνατή.
Είναι ένα βιβλίο που σε αγγίζει βαθιά, γιατί μιλά με απλότητα για δύσκολες εποχές, χωρίς να χάνει τη ζεστασιά και την παιδική ματιά – και ίσως γι’ αυτό αξίζει να το διαβάσουν όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και οι μεγάλοι.
Ελένη Δασκαλάκη: Λουίζα και Λότη, Έριχ Κέστνερ (εκδόσεις Ψυχογιός)
Με αυτό το βιβλίο θυμάμαι ότι έμεινα ξάγρυπνη όλη τη νύχτα και το πρωί δεν κατάφερα να πάω στο σχολείο. (Ευτυχώς η μαμά μου αξιολογούσε από τότε τα βιβλία ως σημαντικά και δεν με μάλωσε!) Η ιστορία είναι αυτό που χρειάζεται ένα κορίτσι στην προεφηβεία για να μαγευτεί και να μην μπορεί να αφήσει το βιβλίο.
«Μια παράξενη σύμπτωση οδηγεί να συναντηθούν ξαφνικά σε μια παιδική κατασκήνωση δυο κοριτσάκια που μέχρι τότε δε γνωρίζονταν και να διαπιστώσουν πως μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Είναι, βέβαια, αλήθεια πως η Λουίζα έχει μακριές μπούκλες ενώ η Λότη έχει δυο σφιχτοπλεγμένες κοτσίδες. Αλλά αυτή είναι όλη κι όλη η μοναδική διαφορά τους…»
Τη συνέχεια δεν θα την αποκαλύψω, αλλά αν ψάχνετε βιβλίο για την κόρη σας, το προτείνω. Είναι ένα ευχάριστο βιβλίο που διαβάζεται απνευστί, ένα ανάγνωσμα για τα παιδιά που περνούν τη φάση της μετάβασης από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και αρχίζουν να συνειδητοποιούν τα προβλήματα των ενηλίκων.
Εδώ το παλιό εξώφυλλο με το οποίο το είχα διαβάσει τότε!
Ελπίδα Κατσούλη: Το καπλάνι της βιτρίνας, Άλκη Ζέη (εκδόσεις Μεταίχμιο)
Η ιστορία παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια δυο κοριτσιών της Μέλιας και της Μυρτώς, έτσι διαβάζοντάς το βιβλίο καταφέρνουν να σε βάλουν στον κόσμο τους και να δεις τα γεγονότα όπως τα έβλεπαν αυτές στην ιστορία που ξεδιπλώνεται μπροστά σου.
Δεν είναι οι τέλειοι χαρακτήρες αλλά παιδιά με φόβους και φαντασία, όπως ο καθένας από εμάς σε αυτή την ηλικία.
Ο καπλάνης που είναι ο τίγρης της βιτρίνας, γίνεται για τα κορίτσια ένα σύμβολο ελευθερίας και φυγής και τις κάνει να ονειρεύονται ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι δύσκολες.
Η σχέση τους είναι πραγματική δίνοντας αγάπη και στήριξη η μια στην άλλη και αυτό σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πόσο σημαντική είναι η οικογένεια.
Το βιβλίο αυτό μου άρεσε όταν το πρωτοδιάβασα και το φιλάω ακόμα στην βιβλιοθήκη μου, γιατί συνδυάζει την αθωότητα με την ιστορική πραγματικότητα και η αφήγηση είναι ζωντανή με την Άλκη Ζέη να μπλέκει το παιχνίδι με τα γεγονότα της εποχής με τρόπο πολύ φυσικό.
Παναγιώτα Πατακιά: Ο Μικρός Πρίγκιπας, Antoine de Saint-Exupéry (εκδόσεις Πατάκης)
Το δικό μου αγαπημένο παιδικό βιβλίο είναι ο Μικρός Πρίγκιπας του Antoine de Saint-Exupéry. Πρόκειται για ένα διαχρονικό έργο που, μέσα από μια φαινομενικά απλή ιστορία, μιλά για τα πιο βαθιά και ουσιαστικά πράγματα της ζωής: την αγάπη, τη φιλία, τη μοναξιά και την ευθύνη απέναντι σε όσους αγαπάμε αληθινά. Ο μικρός ήρωας ταξιδεύει από πλανήτη σε πλανήτη, γνωρίζοντας διαφορετικούς χαρακτήρες και αποκαλύπτοντας, με παιδική αθωότητα, τις αδυναμίες και τις αντιφάσεις των μεγάλων.
Το αγαπώ από παιδί και κάθε φορά που το διαβάζω νιώθω σαν να επιστρέφω σε μια πιο καθαρή, πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού μου. Είναι από εκείνα τα βιβλία που μεγαλώνουν μαζί σου και υπάρχουν εκεί για να σου θυμίζουν ότι «μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά, τα ουσιώδη είναι αόρατα στα μάτια». Κάθε σελίδα του κουβαλά μια γλυκιά μελαγχολία και με βοηθά να θυμάμαι το παιδί που ήμουν κάποτε – και κάπου μέσα μου ευτυχώς υπάρχει ακόμα.
Φλώρα Λέντα: Η Μαύρη Καλλονή, Anna Sewell (εκδόσεις Little Friends)
To αγαπημένο μου βιβλίο είναι Η Μαύρη Καλλονή, το πρώτο που πήραν οι γονείς μου σε μένα και τον αδερφό μου όταν ξεκινήσαμε να διαβάζουμε πιο μεγάλα λογοτεχνικά βιβλία. Η επιλογή του δεν ήταν τυχαία, καθώς ήταν ένα από τα αγαπημένα της μαμάς μου από τα παιδικά της χρόνια. Το βιβλίο διδάσκει την καλοσύνη, τόσο προς τους ανθρώπους όσο και προς τα ζώα, που πολλές φορές καταλαβαίνουν περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε. Παράλληλα δείχνει ότι τίποτα δεν είναι εύκολο – μπορεί να περάσεις δυσκολίες και να συναντήσεις εμπόδια, αλλά στο τέλος υπάρχει αίσιο αποτέλεσμα, και όλα στη ζωή γίνονται για κάποιο λόγο. Εκδόθηκε το 1877, αλλά παραμένει διαχρονικό, γιατί οι αξίες που μεταφέρει, καλοσύνη, επιμονή και πίστη στην καλή κατάληξη, είναι πάντα επίκαιρες. Είναι ένα βιβλίο που σε μαθαίνει να βλέπεις τη ζωή με καλοσύνη και ελπίδα, και για μένα θα παραμείνει πάντα ξεχωριστό.
Έλενα Χειλάκου, Δον Κιχώτης, Θερβάντες
Θα διάλεγα τον Δον Κιχώτη, γιατί είναι ένα βιβλίο με τεράστιο βάθος και συμβολισμό. Είναι, άλλωστε, από τα πρώτα έργα που σηματοδοτούν τη γέννηση του σύγχρονου μυθιστορήματος, ενώ ταυτόχρονα σατιρίζει την ιπποτική λογοτεχνία της εποχής του. Με συγκινεί γιατί ο Δον Κιχώτης κινείται από μια βαθιά ανάγκη να κάνει το σωστό. Είναι ένας άνθρωπος που υπερασπίζεται μεγάλα ιδανικά, με ευγενική ψυχή και αλτρουιστική διάθεση. Παρότι πολλοί τον θεωρούν ονειροπόλο που κυνηγά «ανεμόμυλους», στην πραγματικότητα είναι ο αιώνιος ιδεαλιστής που πιστεύει στο όνειρο, στο ιδεατό και σε έναν καλύτερο κόσμο.
Επιπλέον, είναι ένα βιβλίο που έχει αγαπηθεί διαχρονικά — λέγεται ότι ο Μαρξ το διάβαζε στα παιδιά του πριν κοιμηθούν, ενώ αργότερα ο Ούγκο Τσάβες το τύπωσε σε ένα εκατομμύριο αντίτυπα, θέλοντας να το κάνει προσιτό σε όλους. Για μένα, λοιπόν, ο Δον Κιχώτης δεν είναι απλώς ένα λογοτεχνικό έργο, αλλά μια υπενθύμιση ότι αξίζει να πιστεύουμε στα ιδανικά μας — ειδικά σήμερα, που συχνά το χρήμα μοιάζει να έχει πάρει τη θέση των αξιών.
ο
