Αρχική Father's day Πρώτη φορά μπαμπάς: Η μέρα που άλλαξε τη ζωή μου για πάντα!

Πρώτη φορά μπαμπάς: Η μέρα που άλλαξε τη ζωή μου για πάντα!

Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα, ένας άνδρας που έγινε για πρώτη φορά μπαμπάς πριν από περίπου δύο μήνες, περιγράφει τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που βίωσε μαζί με τη σύζυγό του κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού και θυμάται ξανά την ημέρα που άλλαξε για πάντα τη ζωή του!

Ο Κωνσταντίνος Σ. βίωσε την εγκυμοσύνη της συζύγου του «σαν ένα μαγικό ταξίδι με τον ομορφότερο προορισμό. Μέχρι να φτάσεις όμως στον προορισμό, υπάρχουν στάσεις, όλες μοναδικές και ξεχωριστές μεταξύ τους», περιγράφει στο Infokids.gr ο νέος μπαμπάς και μάς παίρνει μαζί στο ταξίδι που ξεκινά...

"Αν με ρωτούσαν πώς βίωσα την εγκυμοσύνη της συζύγου μου, θα έλεγα απλά «αστραπιαία». Αυτό δεν σημαίνει πως ο δρόμος ήταν εύκολος, όμως στο τέλος όλη η ζωή είναι στην αγκαλιά σου και όλα φαίνονται όμορφα!"

Στάση 1η: Δύο ροζ γραμμούλες. Πριν μου τις δείξει, είχα καταλάβει το αποτέλεσμα από την αντίδρασή της... Αυτά τα δευτερόλεπτα μέχρι να τις δω κι εγώ, να πιστέψω αυτό που άκουγα, ήταν μοναδικές χωρίς πραγματικά να θυμάμαι τι ακολούθησε. Θυμάμαι μόνο να τρέχω σε όλο το σπίτι γεμάτος ενθουσιασμό και να φιλάω την κοιλίτσα της ομορφότερης μανούλας του κόσμου!

Στάση 2η: Η στιγμή που ακούσαμε για πρώτη φορά τον χτύπο της καρδούλας που έχει κλέψει τη δική μας! Αναμονή στο σαλόνι του γυναικολόγου και πολύ καλού φίλου μας, Θανάση. Η αγωνία κορυφώνεται, ώσπου έρχεται η σειρά μας! Για πρώτη φορά ακούσαμε τους χτύπους της καρδούλας της, οι οποίοι διαπερνούσαν τόσο γρήγορα τα αυτιά και το μυαλό μου, που με πλημμύριζαν από πλήθος άγνωστων συναισθημάτων. Η αντίδραση φυσιολογική... Τα πρώτα δάκρυα αλλά και ανησυχίες ενός μελλοντικού πατέρα μόλις είχαν εμφανιστεί.

Στάση 3η: Αυχενική διαφάνεια. Μια πολύ σημαντική εξέταση, όπως και κάθε εξέταση. Το πρώτο που θέλαμε να ακούσουμε ήταν ότι όλα είναι φυσιολογικά και μετά τι άλλο; Το φύλο του μωρού! Έτσι λοιπόν ήρθε η ώρα... «Γιατρέ μου, τι είναι;». «Βιάζεσαι, αλλά θα σου πω... Κοριτσοφέρνει!». Τότε όλα έγιναν ροζ! Η επομένη εικόνα; Εγώ να παίζω με κούκλες και να ανησυχώ αν θα καταφέρω να μάθω να φτιάχνω κοτσιδάκια!

Στάση 4η: Έχουμε ήδη φτάσει στον 5ο μήνα και ήρθε η ώρα να κάνουμε τη Β’ επιπέδου. Ανυπομονούσαμε να δούμε πια ένα ανθρωπάκι στον υπέρηχο και φυσικά ότι όλα είναι καλά. Η στιγμή για την πιο ρεαλιστική εικόνα της μπέμπας μου είχε έρθει... Χεράκια να μουντζώνουν, ποδαράκια να κλωτσάνε, τα έβλεπα live! Μόλις είχα συνειδητοποιήσει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από το μωρό μας. Εκείνη πλέον θα αποφασίζει για εμάς! Ήταν ένα μικρό δείγμα της δύναμης της!

Στάση 5η: Η τελευταία στάση στο μαγικό αυτό ταξίδι της κύησης είναι η πρώτη κλωτσιά που ένιωσα και κάθε κλωτσιά που ακολούθησε από τότε μέχρι και τη στιγμή λίγο πριν από το μαιευτήριο! Ήμουν πλέον σίγουρος πως οι κλωτσιές που ένιωθα δεν ήταν τυχαίες... Ήξερε πότε να αντιδράσει, με άκουγε, με αναγνώριζε, μου έστελνε μηνύματα πόσο πολύ θέλει να την πάρω αγκαλιά! Κάθε φορά που έβαζα το αυτί μου στην κοιλίτσα της συζύγου μου ήταν σαν με κλωτσάει στο αυτί, ήμουν πια βέβαιος πως ήξερε ποιος είμαι!

Κυριακή μεσημέρι 09/04/17

Έχουν ήδη περάσει δύο ημέρες από τα γενέθλια μου και η μικρή δεν μου έκανε τη χάρη να σβήνουμε κάθε χρόνο μαζί τα κεράκια, όμως τα προγραμματισμένα ανά 2' πονάκια και τα πετρώματα της κοιλίτσας, μου έδωσαν ελπίδες ότι θα τα σβήνουμε με διαφορά μόλις 2-3 ημερών. Παίρνω τηλέφωνο τον Θανάση και μού λέει να πάμε στο μαιευτήριο για την εξέταση NST (μέτρηση καρδιακών παλμών και συσπάσεων). Κατεβαίνοντας την παραλιακή, κάτι μέσα μου έλεγε πως ήρθε η ώρα! Αυτό με έκανε να αισθάνομαι μόνο ανυπομονησία και τίποτε άλλο. Δεν υπήρχε το παραμικρό άγχος, αισθανόμουν τόσο έτοιμος να υποδεχτώ το αγγελούδι μας! Δεν ήμουν ποτέ τόσο σίγουρος για τον εαυτό μου!

Φτάνοντας στο μαιευτήριο, η γυναίκα μου κατέβηκε για την εξέταση. Πέρασαν 10, 20, 30 λεπτά, σαν να άρχισα να αισθάνομαι το πρώτο άγχος! Δεν είχα ενημερώσει κανέναν ακόμη για να μην σημάνω λάθος συναγερμό! Κόντευε να περάσει ώρα ολόκληρη, ώσπου πριν προλάβει να ανέβει η γυναίκα μου χτυπάει το κινητό μου. Ακούω τον Θανάση από την άλλη άκρη της γραμμής: «Είμαστε σε διαδικασία τοκετού. Πηγαίνετε μια βόλτα στο σπίτι, κάντε ένα μπάνιο, πάρτε τη βαλιτσούλα της και ελάτε πάλι για να γεννήσει».

Ένα μούδιασμα στα πόδια και η καρδιά μου να χτυπά λίγο πιο γρήγορα, με έκαναν να συνειδητοποιήσω πως ήρθε η ώρα! Η μεγάλη στιγμή που περιμέναμε τόσους μήνες έφτασε! Όταν πια ανέβηκε η γυναίκα μου και την πήρα αγκαλιά, αισθανόμουν τόσο δυνατός! Ήμουν έτοιμος να την υποστηρίξω και να την κάνω να αισθανθεί δυνατή κι εκείνη. Έτσι, το άγχος μετατράπηκε σε πολύ ευχάριστα συναισθήματα.

"Η μεγαλύτερη ανησυχία μου ήταν να είναι σε καλή ψυχολογική κατάσταση. Όταν την είδα να μου χαμογελάει, τότε αισθάνθηκα πάλι ότι πατάω γερά στα πόδια μου"

Ξημέρωνε Μεγάλη Δευτέρα... Πήγαμε στο μαιευτήριο και παρέλαβαν τη σύζυγό μου. Εγώ έκανα τα απαραίτητα χαρτιά της εισαγωγής και περίμενα στη ρεσεψιόν του μαιευτηρίου, ώσπου ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο καλύτερος γυναικολόγος -στα μάτια τα δικά μου είναι ο καλύτερος!- ο Θανάσης. Με αγκάλιασε και μού είπε ότι θα με φωνάξει σε λίγο, όπως κι έγινε. Πέρασε περίπου μία ώρα μέχρι που με πήρε να κατέβω κάτω. Ανοίγει μια διπλή πόρτα σαν τείχος, βγαίνει ένας νοσοκόμος και φωνάζει το όνομά μου. Ευγενέστατος, κατάλαβε αμέσως το άγχος μου παρόλο που το έπαιζα άνετος, και απευθείας με έκανε να αισθανθώ λίγο καλύτερα. Η μεγαλύτερη ανησυχία μου ήταν να είναι σε καλή ψυχολογική κατάσταση η Γιώτα (σ.σ. σύζυγος μου). Όταν την είδα να μου χαμογελάει, τότε αισθάνθηκα πάλι ότι πατάω γερά στα πόδια μου. Δεν πίστευα στα μάτια μου σε πόσο καλή κατάσταση ήταν, της είχαν σπάσει μόλις τα νερά με τεχνητό τρόπο και περιμέναμε τη διαστολή.

Γύρω στις 02:30 ο ήχος του τοκογράφου είχε αποτυπωθεί στα αυτιά μου τόσο ρυθμικά, που αισθανόμουν τους σφυγμούς της μικρής να χτυπάνε παράλληλα με τους δικούς μου. Η Γιώτα ήρεμη, είχε αρχίσει να νιώθει τα πρώτα έντονα πονάκια. Μου έσφιγγε το χέρι και εγώ απλά το χάιδευα χωρίς να μιλάω, δεν ήθελα να την επιβαρύνω επιπλέον, η κίνηση των χεριών μας μιλούσε από μόνη της.

Πέρασε σχεδόν μια ώρα απλά κρατώντας το χέρι της, ενώ προσπαθούσε να χαλαρώσει. Τα αυτιά και τα μάτια μου συνέχεια στους σφυγμούς της μικρής, ένας ήχος σαν τρένο που πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, άλλες φορές πιο γρήγορα και άλλες με φυσιολογική ταχύτητα. Όσο η ταχύτητα ανέβαινε, τόσο η Γιώτα μου έσφιγγε το χέρι από τους πόνους των συσπάσεων. Μία ώρα αργότερα ήρθε η στιγμή της επισκληριδίου. Όταν μπήκα πάλι στην αίθουσα οδυνών, η αναισθησία είχε αρχίσει να δρα και η Γιώτα σε άριστη κατάσταση, τόσο που αστειευόμασταν για το πόσο υπέροχη είναι η επισκληρίδιος αναισθησία και πόσο φοβερός ο τύπος που την ανακάλυψε!

Χαλαρώσαμε τόσο πολύ και οι δύο που η Γιώτα κοιμήθηκε, κρατώντας πάντα το χέρι μου. Εγώ κολλημένος στην οθόνη του τοκογράφου, απλά μετρούσα τις συσπάσεις και τους σφυγμούς της μικρής μας. Όσο οι συσπάσεις ανέβαιναν τόσο οι σφυγμοί της μικρής χτυπούσαν κόκκινο! Δύο φορές μάλιστα ο τοκογράφος έχασε το σήμα του, και μέχρι να επανέλθει μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, είχα πάψει να νιώθω τα πόδια μου και η καρδιά μου κόντευε να σπάσει! Μόλις άκουγα το τρένο να πλησιάζει, ηρεμούσα πάλι. Κατάφερα και κοιμήθηκα λίγο δίπλα της, ενώ έξω περίμεναν οι γιαγιάδες και οι θείες, οι οποίες κάθε φορά που έβγαινα από την αίθουσα γούρλωναν τα μάτια τους γεμάτες αγωνία!

"Ο χρόνος είχε παγώσει, δεν ήξερα πόσα λεπτά είχαν περάσει ή πόσα απομένουν, ώσπου ξαφνικά ακούω κλάμα, πολύ κλάμα και βλέπω ένα μικροσκοπικό πλασματάκι..."

Ήταν περασμένες 7:00 και έβλεπα μεγάλη κινητικότητα σε σημείο που τρόμαξα ότι κάτι δεν πάει καλά. Αμέσως ο Θανάσης με ενημέρωσε πως φτάσαμε στη διαστολή που θέλαμε. Ήρθε η μεγάλη στιγμή! Τότε πια άρχιζα να συνειδητοποιώ τι θα συμβεί... Τα φώτα άναψαν, οι νοσοκόμες έμπαιναν κι έβγαιναν και η καρδιά μου κόντευε να σπάσει. Παρόλα αυτά, δεν είχα καθόλου άγχος. Είχα διαχωρίσει στο μυαλό μου το άγχος από την αγωνία και την προσμονή. Όλα ήταν έτοιμα... Τότε ξεκινάει η πρώτη εξώθηση, μου κάνει νόημα ο Θανάσης να πάω μπροστά. Η μαία προσπάθησε να τον σταματήσει, αλλά εκείνος τη διαβεβαίωσε ότι θα είμαι εντάξει. Εκείνη τη στιγμή δεν αισθανόμουν τίποτα, έψαχνα δύναμη να βγάλω φωνή, να της πω ότι είναι μελαχρινή και έχει πολλά μαλλάκια! Βρήκα δύναμη αλλά η φωνή μου ίσα που έβγαινε, τρεμάμενη από τη συγκίνηση. Ήθελα απλά να κλάψω, αλλά συγκρατιόμουν χωρίς να ξέρω το γιατί...

Επιστρέφω δίπλα στη Γιώτα. Ο χρόνος είχε παγώσει, δεν ήξερα πόσα λεπτά είχαν περάσει ή πόσα απομένουν, ώσπου ξαφνικά ακούω κλάμα, πολύ κλάμα και βλέπω ένα μικροσκοπικό πλασματάκι στα χέρια του Θανάση!

Το μόνο που θυμάμαι εκείνη τη στιγμή είναι τα λόγια της νεογνολόγου: «Αυτό είναι ίδιο ο πατέρας του!». Όσο η μικρή έκλαιγε, ακούω τη γυναίκα μου δευτερόλεπτα πριν κόψω τον ομφάλιο λώρο, να λέει: «Γκρινιάρα σαν τον πατέρα της!». Ήξερα πως είναι σε άριστη κατάσταση, το έβλεπα στα μάτια της, ήμουν βέβαιος πως κι εκείνη το βίωσε όπως εγώ, ήξερα πως δεν έχει ταλαιπωρηθεί. Τότε μπορούσα να κλάψω κι εγώ από συγκίνηση, ήρεμος πια, σαν να απελευθέρωσα τον εαυτό μου! Ξαφνικά βλέπω ένα ψαλίδι μπροστά μου, ήρθε η μεγάλη στιγμή να χωρίσω την κόρη μου από τον πλακούντα και να την καλωσορίσω πια στην οικογένεια μας! Τότε με μια απλή κίνηση, ένιωσα το λώρο να κόβεται σαν ένα φύλλο χαρτί!

Από εκείνη λοιπόν τη στιγμή η ζωή μου άλλαξε! Αισθάνθηκα ολοκληρωμένος σαν άνθρωπος, κατάλαβα γιατί ήρθα σε αυτό τον κόσμο... Για να γεννηθεί αυτό το αγγελούδι!

Όταν την έδωσαν στην αγκαλιά της Γιώτας σταμάτησε αμέσως το κλάμα, σαν να πατήσαμε ένα μαγικό κουμπί. Ήταν πραγματικά απίστευτο πως αισθάνθηκε τη μάμα της και ηρέμησε!

Από όλο αυτό το ταξίδι έμαθα και κάτι ακόμα... Ότι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα και έκανα οικογένεια μαζί του, είναι μοναδικός! Μου έδειξε πόσο δυνατή είναι, αλλά και κάθε μέρα που περνάει, εξακολουθεί να δείχνει πόσο καλή μανούλα είναι με τη δύναμη και την υπομονή της!

Οι πρώτες ημέρες στο σπίτι είναι πρωτόγνωρες για τους γονείς, συνιστώ λοιπόν σε όλους τους μέλλοντες μπαμπάδες μόνο ηρεμία, υπομονή και σεβασμό στις συζύγους τους. Όλες αυτές οι στιγμές είναι μοναδικές και δεν γυρνάνε πίσω. Κάθε ημέρα σου δίνει κάτι καινούργιο!

* Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το κείμενο στην καλύτερη μανούλα του κόσμου, τη σύζυγό μου, που τυχαίνει ανήμερα της Γιορτής του Πατέρα να έχουμε την πρώτη επέτειο του γάμου μας και να της πω μόνο ότι τη θαυμάζω πολύ για όλα!


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Design by | WebOlution & Powered by | Access Point
Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.


Όλα όσα αφορούν εσάς και το παιδί σας
τώρα στο e-mail σας

Εγγραφή στο Newsletter