Είναι από τις σπάνιες φορές που παρακολουθώ τηλεόραση μαζί με τα παιδιά. (Κι αυτό όχι γιατί είμαι εναντίον της κοινής τηλεθέασης, πόσο μάλλον τη θεωρώ ιδιαίτερα χρήσιμη, αλλά επειδή όταν αυτά επιτέλους ησυχάσουν μπροστά στις αγαπημένες τους σειρές τότε εγώ βρίσκω το χρόνο να κάνω τις δουλειές του νοικοκυριού.) Την ώρα των διαφημίσεων των απορρυπαντικών από την οθόνη μας παρελαύνουν διάφορες πρωταγωνίστριες 3 σε 1: η σέξυ αδύνατη κοπέλα με τα μικροσκοπικά εσώρουχα, η καλή νοικοκυρά και η χαρωπή μητέρα με τα τέλεια αψεγάδιαστα παιδιά.
Γυρίζω και κοιτάζω τα παιδιά μου να κυλιούνται ανελέητα στον πολιορκημένο καναπέ με τα ρούχα τους λερωμένα από χυμούς και σοκολάτες, να πιάνονται στα χέρια με την παραμικρή αφορμή, το σπίτι μου να είναι καθημερινά σε κατάσταση βομβαρδισμού κι εμένα τόσο άκομψη και βαρετή μέσα στις φόρμες μου αχτένιστη, άβαφη και με τα νεύρα υπ’ατμόν. Γιατί δε μοιάζω στην κυρία από τη διαφήμιση; Μήπως δεν τα καταφέρνω τελικά; Πόσο καλός γονιός είμαι;
Η εποχή μας μας επιβάλλει περισσότερο από ποτέ άλλοτε να είμαστε πρότυποι γονείς. Σούπερ μαμάδες και πατεράδες. Αμάν πια, τόσες διαλέξεις ψυχολογίας παρακολουθήσαμε, τόσες εκπομπές είδαμε, τόσα βιβλία πρακτικής γονεϊκότητας διαβάσαμε.
