Αναμφισβήτητα το Stranger Things ταρακούνησε τα δεδομένα της τηλεθέασης σε πολλές ηλικιακές ομάδες! Πρόκειται για μία από τις πιο επιτυχημένες σειρές της τελευταίας δεκαετίας, η οποία εκτός των άλλων μας «διδάσκει» κάποια πολύτιμα μαθήματα για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας.
Αυτά επισημαίνει σε μία ενδιαφέρουσα ανάρτησή του στο Instagram ο δάσκαλος και συγγραφέας Mάριος Μάζαρης και αξίζει να τη διαβάσουμε όλοι.
Τι απέδειξε το Stanger Things για τα παιδιά μας
«Παρακολουθώντας το Stranger Things, διακρίνεται ένα μοτίβο που δύσκολα περνά απαρατήρητο. Οι ενήλικες υποτιμούν διαρκώς τα παιδιά και εκείνα τα καταφέρνουν έτσι κι αλλιώς. Τα παιδιά εντοπίζουν πρώτα τα προβλήματα. Παίρνουν σοβαρά το ένα το άλλο και λύνουν ζητήματα με ελάχιστες πληροφορίες και πραγματικές συνέπειες. Τσακώνονται, αναθεωρούν ιδέες και συνεχίζουν ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να διαλύονται. Την ίδια στιγμή, οι ενήλικες αγνοούν, διστάζουν, απορρίπτουν και υπεραναλύουν. Υποθέτουν ότι τα παιδιά χρειάζονται σωτηρία πριν καν ολοκληρώσουν τη σκέψη τους.
Η εικόνα αυτή δεν ανήκει μόνο στη μυθοπλασία. Είναι βαθιά οικεία. Στην πραγματική ζωή υποτιμούμε τα παιδιά συστηματικά. Μπερδεύουμε τη λιγότερη εμπειρία με τη λιγότερη ικανότητα. Θεωρούμε ανωριμότητα εκεί όπου, στην πραγματικότητα, βλέπουμε ικανότητα. Απορρίπτουμε τις ιδέες τους και συγχέουμε την προσεκτική παρατήρηση με τη σύγχυση.
Αυτό που αποτυπώνει σωστά το Stranger Things είναι το εξής. Τα παιδιά δεν ανθίζουν επειδή οι ενήλικες ελέγχουν την κατάσταση. Ανθίζουν όταν οι ενήλικες τελικά ακούν. Όχι για να καθοδηγήσουν ή να διαχειριστούν, αλλά για να ακούσουν πραγματικά. Η καμπή σε κάθε σεζόν έρχεται όταν ένας ενήλικας εμπιστεύεται τα λόγια ενός παιδιού αρκετά ώστε να τα πάρει σοβαρά. Όταν σταματά να βλέπει απλώς ένα παιδί και αρχίζει να βλέπει έναν άνθρωπο με πληροφορία, διορατικότητα και αξία.
Η εμπιστοσύνη και η υποτίμηση αποτελούν δύο όψεις του ίδιου προβλήματος. Όταν δεν εμπιστευόμαστε τα παιδιά, τα υποτιμούμε και όταν τα υποτιμούμε, παρεμβαίνουμε υπερβολικά γρήγορα. Δομούμε τα πάντα, διορθώνουμε καταστάσεις που δεν χρειάζονται διόρθωση. Αυτό φαίνεται καθαρά στο παιχνίδι. Μέσα σε αυτό, τα παιδιά κατανοούν σύνθετα συστήματα, διαπραγματεύονται ρόλους, διαχειρίζονται τον φόβο, δοκιμάζουν το ρίσκο και χτίζουν θεωρίες που τις αναθεωρούν όταν αλλάζουν τα δεδομένα. Κάνουν ακριβώς ό,τι κάνουν τα παιδιά στο Stranger Things, συνήθως απλώς χωρίς το τέρας.
Όταν τα παιδιά έχουν εμπιστοσύνη στο παιχνίδι τους, δεν γίνονται απερίσκεπτα. Σκέφτονται, λύνουν προβλήματα μεθοδικά, παραμένουν συγκεντρωμένα και παρόντα. Όταν οι ενήλικες διακόπτουν συνεχώς, καθοδηγούν ή σπεύδουν να σώσουν, δεν κάνουν τα παιδιά ούτε πιο ασφαλή ούτε πιο έξυπνα. Τα κάνουν μικρότερα.
Το Stranger Things δεν απέδειξε ότι τα παιδιά είναι άφοβοι ήρωες. Ανέδειξε κάτι πιο άβολο. Τα παιδιά είναι ήδη ικανά. Εμείς απλώς επιμένουμε να τα υποτιμούμε».
