«Σχολείο, έχε το νου σου στο παιδί…»: Συγκινεί η επιστολή μαθήτριας Λυκείου στο σχολείο της

Μία συγκινητική επιστολή για το ρόλο του σχολείου και για όλα εκείνα που ομόρφυναν τη ζωή της καθημερινά, έγραψε μια μαθήτρια από τη Λάρισα.

Μία συγκινητική επιστολή για το ρόλο του σχολείου και για όλα εκείνα που ομόρφυναν τη ζωή της καθημερινά, έγραψε μια μαθήτρια από τη Λάρισα.

Και αξίζει κάποιος να διαβάσει πώς σκέφτεται ένα παιδί που πηγαίνει στο Λύκειο, τα όσα ζει και μαθαίνει στον χώρο του σχολείου -και ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια με την πανδημία και τον πόλεμο. 

Εξομολογείται όλα όσα έμαθε στην τελευταία βαθμίδα του σχολείου από τον κάθε άνθρωπο που συνάντησε εκεί, από τους καθηγητές και τους συμμαθητές του μέχρι τις καθαρίστριες και την κυρία στο κυλικείο. 

Ο επίλογός της ένας διαχρονικός στίχος του Λευτέρη Παπαδόπουλου που όλοι μας έχουμε τραγουδήσει: «Έχε το νου σου στο παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»

Λάρισα 15/06/2022

Αγαπημένο μου σχολείο,

κι όταν γράφω, αλλά και σκέφτομαι, σχολείο δεν εννοώ τους τοίχους που οριοθετούν την ύπαρξή του, αλλά όλους εσάς τους ανθρώπους – τις καθαρίστριες, την κυρία στο κυλικείο, τη γραμματέα, τους καθηγητές, τον διευθυντή – που εργάζεστε καθημερινά με υπομονή, επιμονή, αγάπη και μεράκι, για να «σπάσετε» τα όρια που δημιουργούν τα κάγκελα και να ελευθερώσετε τον νου μας.

Γιατί σε έναν κόσμο στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος και το σκοτάδι (σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο) ήσασταν εκεί για να μας βοηθήσετε, για να μας δείξετε ένα πιο φωτεινό μονοπάτι.

Γιατί ειλικρινά αυτά τα τρία χρόνια του Λυκείου ήταν για τη γενιά μου δύσκολα. Πρώτα η πανδημία, μετά ο σεισμός, τώρα ο πόλεμος. Με μια οικονομική κρίση να υφέρπει και ταυτόχρονα να κυριαρχεί, προκαλώντας μας αβεβαιότητα, διαλύοντας τα όνειρά μας. Είναι πολλά αυτά για να τα διαχειριστεί ένας έφηβος. Έτσι δεν είναι;

Ομως, το σχολείο παρά τις ανεπάρκειες, τα λάθη, τις συγκρούσεις, που προέρχονταν και από τις δύο πλευρές, ήταν καταφύγιο. Στο σεισμό στάθηκε κυριολεκτικά όρθιο, για να μας προστατέψει. Αλλά και γενικότερα, μια δύσκολη μέρα γινόταν ομορφότερη ύστερα από την επαφή με συμμαθητές και καθηγητές. Αστεία, πειράγματα, φωνές.

Όλα ήταν στο ημερήσιο πρόγραμμα. Μια όμορφη ρουτίνα που θα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλων μας. Για πάντα, όσο μεγάλο κι αν ακούγεται αυτό. Γιατί το «πάντα» είναι κάθε μέρα. Κάθε μέρα είναι μια μικρή αιωνιότητα. Η ευκαιρία που μας δίνεται να ομορφύνουμε, να σκορπίσουμε αγάπη, έμπνευση, δημιουργικότητα, θάρρος. Να σκορπίσουμε τη νεραϊδόσκονη που θα απαλύνει τον πόνο, θα σκουπίσει τα δάκρυα, θα δημιουργήσει νέα όνειρα.

Αυτό το γράμμα δεν είναι επίσημη επιστολή. Είναι μια εξομολόγηση. Λίγες λέξεις με τις οποίες προσπαθώ να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για όλα αυτά που περάσαμε. Κι όσο οξύμωρο κι αν φαίνεται, θα ήθελα να σας αναθέσω μια εργασία. Αντιστροφή ρόλων λοιπόν. Όπως και με μένα και τους υπόλοιπους συμμαθητές μου, θα ήθελα να συνεχίσετε να φροντίζετε όλους εκείνους που έρχονται. Διδάξτε τους. Δώστε τους λίγη από την ψυχή σας.

Ξέρω ότι ο Δάσκαλος έχει μπόλικη ψυχή, για να τη μοιράζει στους μαθητές του. Ή καλύτερα, στα παιδιά του.

Σχολείο, «έχε τον νου σου στο παιδί. Γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει Ελπίδα»

Ευχαριστώ,

Δωροθέα Γιαννοπούλου

Διαβάστε επίσης:

Αυτός είναι ο προπονητής πολεμικών τεχνών που προφυλακίστηκε για ασέλγεια σε ανήλικους αθλητές

H φοιτήτρια του ΑΠΘ που παρακολουθεί μαθήματα στα αμφιθέατρα μαζί με το μωράκι της μιλάει στο Ιnfokids

Κόντρα των ιατροδικαστών για τον ασφυκτικό θάνατο της 6.5 μηνών Ίριδας – Τι απαντά η Τσιόλα στη Μητσέλου