Συγκινεί η έκθεση 11χρονου αθλητή για το κενό που αφήνει η διακοπή των προπονήσεων λόγω lockdown

Η παρατεταμένη αποχή των παιδιών από τον αθλητισμό και τα λουκέτα στις αθλητικές εγκατάστασεις λόγω της απαγόρευσης άθλησης έχουν δημιουργήσει ένα άνευ προηγουμένου σκηνικό.

Η έλλειψη «σωματικής εκτόνωσης»  από την σωματική άσκηση έχει τεράστιες επιπτώσεις και στην ψυχολογία των παιδιών καθώς παρατηρούνταιθ αλλαγές στον βιορυθμό και την συμπεριφορά τους.

Τις τελευταίες ώρες το γύρο του διαδικτύου κάνει η ανάρτηση του του πρώην πρώην διεθνή τερματοφύλακα και νυν προπονητή του Απόλλωνα Σμύρνης Νίκου Δεληγιάννη για να εκφράσει την αντίδρασή του στο συνεχιζόμενο κλείσιμο των κολυμβητηρίων για την πλειοψηφία των αθλουμένων και την καραντίνα στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, με αφορμή σχετική έκθεση στο σχολείο του 11χρονου γιου του Σπύρου, που είναι αθλητής του πόλο.

Τα παιδιά κινδυνεύουν να ξεχάσουν τι σημαίνει αθλητισμός

Μάλιστα ο κ. Δεληγιάννης αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η Ελλάδα είναι «μια χώρα που φυλακίζει τα παιδιά από βρέφη ως εφήβους επειδή ο ιός μεταδίδεται στις πισίνες, τα στάδια, τα γήπεδα, αλλά όχι στα malls, στα λεωφορεία, στις διαδηλώσεις και στα πολυκαταστήματα».

Στην έκθεσή του ο 11χρονος Σπύρος κλήθηκε να περιγράψει ένα κοινωνικό γεγονός ή μια κοινωνική εκδήλωση και εκείνος έσπευσε να μοιραστεί τα όμορφα συναισθήματα που του δημιουργεί κάθε χρόνο η συμμετοχή του σε ένα συγκεκριμένο παιδικό τουρνουά πόλο.

Μέσα από τις σκέψεις του παιδιού, αποτυπώνεται η αγάπη του για τον αθλητισμό, τα σπουδαία οφέλη που αποκομίζει μέσω αυτής της ενασχόλησης και πόσο του λείπει η επαφή με το άθλημα λόγω καραντίνας.

H εκθεση του 11 χρονου Σπύρου, αθλητή του πόλο

Κάθε χρόνο από την πρώτη μέρα που ξεκινάμε τη χρονιά στην προπόνηση πόλο με την ομάδα με τον ολυμπιακό, ένα πράγμα ονειρεύομαι:το διεθνές τουρνουά habawaba!

Προκειται για την πιο σημαντική διοργάνωση που αφορά ηλικίες από έξι έως 12 ετών από όλο τον κόσμο με σκοπό την διάδοση του αθλήματος σε όλο τον κόσμο αλλά και την εκπαίδευση των μικρών.Το habawaba προέρχεται από τις λέξεις happy baby water ball περιγράφοντας το συναίσθημα χαράς το οποίο μας διακατέχει όταν παίζουμε με την μπάλα στο νερό!

Το Habawaba προέρχεται από την γειτονική μας Ιταλία και ξεκίνησε πριν 13 χρόνια.Παιρνουν μέρος ομάδες από όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη σε πολλούς ομίλους έτσι ώστε να παίζουμε πολλά παιχνίδια κατά τη διάρκεια του τουρνουά.

Περυσι λοιπόν που είχαμε παίξει με την ομάδα μου,είχαμε βγει Τρίτη στην δεύτεροι στην κατηγορία.Επιπλεον παίξαμε με πολλές ομάδες από το εξωτερικό αλλά και την Ελλάδα που ήταν η Ζέντες,η Σαλέρνο,το Φάληρο,ο αριων Γλυφάδας.

Όταν τελείωνε ο αγώνας,πηγαίναμε σε ένα υπόστεγο και μας μιλούσε ο προπονητής.

Το πιο ωραίο σημείο ήταν τότε που νικήσαμε την πιο δύσκολη ομάδα στον όμιλο .

Όταν την νικήσαμε πανηγυρίσαμε όλοι μαζί ενώ το καλύτερο που έκανα σε αυτό τον αγώνα είναι να πετύχω δύο γκολ και να παίζω ασφυκτική άμυνα.Ήταν το τελευταίο μας παιχνίδι στους ομίλους.Μετα,αφότου τελειώσαμε παρακολουθούσαμε τους τελικούς όλων των αγώνων.

Επίσης όταν δεν παίζαμε ,μπορούσαμε να μιλάμε για τις ομάδες και να κάνουμε πλάκες ο ένας στον άλλον. Επιπρόσθετα,όσο είχαμε ελεύθερο χρόνου περίπου 2 ώρες,ερχόντουσαν σπίτι μου μερικοί συμπαίκτες μου.Πριν τον αγώνα ξεκουραζόμασταν και όταν ήταν η ώρα να παίξουμε κάναμε μερικές διατάσεις στο υπόστεγο.

Η ώρα περνούσε ευχάριστα και γρήγορα με τα πράγματα που κάναμε. Το πιο ωραίο ήταν όταν η ομάδα μου έβγαλε φωτογραφία με την μασκότ που ήταν μία φώκια με μαγιό και με ένα σκουφάκι που έγραφε Habawaba.

Στον τελικό ,στην απονομή πήραμε το χάλκινο μετάλλιο .Είναι τόσο ωραίο το συναίσθημα να αγωνιστείς με την ομάδα σου για ένα στόχο να βοηθάς το συμπαίκτη σου, να πανηγυρίζετε μαζί στην νίκη και να στεναχωριέσαι μαζί στην ήττα.

Τα συναισθήματά που νιώθω στο τουρνουά Habawaba κάθε χρόνο είναι τόσο έντονα και ανυπομονώ κάθε χρόνο να έρθει αύτη στιγμή.”

Το post του μπαμπά