Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τον Διαβήτη, η Σοφία Τσιακάλου, πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας για τον Διαβήτη μας μιλά για την προσωπική της εμπειρία ως μητέρα 2 παιδιών με διαβήτη και ασθενής η ίδια.
«Δεν ξέρω πώς να αρχίσω και πώς να τελειώσω αυτές τις σελίδες μιλώντας για το διαβήτη. Στο δικό μου σπιτικό ήρθε το 2013, χτύπησε ξανά την πόρτα το 2018 και τώρα προσπαθεί ξανά να μπει σχεδόν από το παράθυρο!
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς γνωρίζετε τους βασικούς τύπους διαβήτη και πόσοι από εσάς θα καταλάβετε τις βασικές διαφορές μεταξύ τους ως το τέλος αυτής της αφήγησης. Γεγονός είναι ότι όταν μιλάμε για διαβήτη το 80 με 90% των περιπτώσεων έρχεται στο νου μας ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, με λίγα παραπάνω κιλά που μέσα σε μια τσάντα από φάρμακα κουβαλά και ένα μετρητή ζαχάρου και κάμποσα ακόμη χάπια που αναφέρονται ως «διαβητικά» (τουλάχιστον από εκείνον/η).
Και όντως ίσως κάποιοι να έχετε δίκιο. Ο διαβήτης τύπου 2 που είναι και ο συχνότερος διαβήτης στον πλανήτη αυτή τη στιγμή όντως αφορά περίπου το 80 με 90% των περιπτώσεων διαβήτη. Με πολύ βέβαια διαφορετικά χαρακτηριστικά πλέον και με ένα ευρύ ηλικιακό φάσμα που καλύπτει από νεαρά άτομα και εφήβους ως και ανθρώπους στην παραγωγική τους ηλικία. Συνδέεται πλέον άμεσα με την παχυσαρκία και εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στον δυτικό κόσμο αλλά και όχι μόνο!
Ο λιγότερο συχνός τύπος διαβήτη ο τύπου 1 ή και αλλιώς ινσουλινοεξαρτώμενος διαβήτης αφορά πολύ λιγότερα περιστατικά στην οικογένεια του διαβήτη. Περίπου το 3 με 5% των περιστατικών διαβήτη αναφέρονται ως η κατηγορία αυτή του διαβήτη όπου το άτομο που νοσεί χωρίς την εξωγενή παροχή ινσουλίνης στον οργανισμό του ΔΕΝ είναι ικανό να επιβιώσει.
Η τρίτη και γυναικεία μορφή του διαβήτη αφορά τις εγκύους γυναίκες, εκείνες που μέσα σε όλη την αναταραχή της κύησης έρχονται ξαφνικά αντιμέτωπες με μια πρωτόγνωρη και πρωτοφανή κατάσταση. Αξίζει να σημειωθεί ότι περίπου 1 στις 6 κυήσεις παγκοσμίως οδηγούνται σε διαβήτη κύησης. Δεν θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα με την κατηγορία αυτή σε αυτή την αφήγηση γιατί θεωρώ πως της αξίζει ένα ιδιαίτερο ξεχωριστό αφιέρωμα από τους πλέον ειδικούς.
Η δική μου προσωπική ιστορία ξεκινά με το διαβήτη τύπου 1 και έρχεται εδώ και λίγα χρόνια να συμπληρωθεί με το διαβήτη τύπου 2. Και για να εξηγούμαι. Το 2013 και το 2018 δυο από τα τέσσερα παιδιά μου διαγνώστηκαν με διαβήτη τύπου1. Και εγώ εδώ και ένα χρόνο βρίσκομαι επίσημα στο στάδιο του προ-διαβήτη (τύπου 2) και εδώ και περίπου ενάμισι χρόνο έχω την τιμή και την ευθύνη να βρίσκομαι στο τιμόνι της Ελληνικής Ομοσπονδίας Διαβήτη ως πρόεδρος.
Και επανερχόμενη στον τίτλο αυτής της αφήγησης, αν μιλήσουμε με ιστορικά γεγονότα, ειδικά πριν την ανακάλυψη της ινσουλίνης (1921) και έως την εξάπλωσή της στα παγκόσμια συστήματα υγείας με τη χορήγησή της σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 (κυρίως) τότε ΝΑΙ όποιος/όποια νοσούσε με αυτή την αυτοάνοση νόσο απλά κατέληγε.
Αυτή ήταν και η πρώτη απορία των γονιών μου όταν συνειδητοποίησαν ότι η κόρη μου (ηλικίας μόλις 5,5 ετών τότε) έπρεπε να λαμβάνει συνεχώς ινσουλίνη. «Δηλαδή αν το παιδί το πάθαινε αυτό το 1950 τί θα γινόταν; Θα πέθαινε;» αυτή ήταν η πρώτη ερώτηση της μητέρας μου. Και η απάντηση φυσικά ήταν πως «Ναι, φυσικά».
Διαβάστε τη συνέχεια στο Infohealth.gr
