Τι σημαίνει να είσαι μαμά με χρόνιες ημικρανίες

Το να είσαι μαμά είναι από μόνο του μια πολύ απαιτητική και δύσκολη «δουλειά». Φανταστείτε αυτός ο ρόλος σας να συνοδεύεται από έντονους καθημερινούς πονοκεφάλους, οι οποίοι δεν υποχωρούν με τίποτα!

Αν υποφέρετε και εσείς από ημικρανίες τότε σίγουρα αντιλαμβάνεστε τι εννοώ. Πώς μπορεί μια μαμά να τα καταφέρει όταν το κεφάλι της κοντεύει να σπάσει από τον πόνο; Όταν τα πάντα γυρίζουν γύρω της και το στομάχι της ανακατεύεται συνέχεια;

Οι ημικρανίες δεν είναι ένας απλός πονοκέφαλος – μπορεί να ξεκινούν έτσι – αλλά δεν είναι. Δυστυχώς, είναι πολύ έντονοι πόνοι, οι οποίοι δεν υποχωρούν εύκολα και σε αρκετές περιπτώσεις «χτυπούν» σε καθημερινή βάση.

Πώς είναι, λοιπόν, να είσαι μαμά με ημικρανίες;

Διαβάστε τα όσα εξομολογείται μία μαμά δύο παιδιών στο scarymommy.com για τις ημικρανίες της και θα καταλάβετε…

«“Θα σε πάει ο μπαμπάς στο σχολείο σήμερα”, είπα στον γιο μου. “Πονάει το κεφάλι σου, μαμά”, με ρωτά. Όταν του απαντάω θετικά, αρχίζει και φωνάζει “όχι”. H απογοήτευση στα ματάκια του με σκοτώνει. Καθώς τον αφήνω στα χέρια του πατέρα του νιώθω το στομάχι μου να γίνεται κόμπος και το κεφάλι μου να το χτυπούν σφυριά. Μπορώ μετά βίας να κουνηθώ, αλλά νιώθω τόσες ενοχές. Μακάρι να μπορούσα να περάσω την ημέρα μαζί τους ή αγκαλιά με τον μικρό μέχρι να γυρίσει ο μεγάλος από το σχολείο. Μακάρι να μην είχα χρόνιες ημικρανίες…

Τις τελευταίες μέρες οι ημικρανίες μου είναι τόσο συχνές που δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ΔΕΝ είχα ημικρανία. Το μισώ αυτό και ενώ ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, νιώθω τόσο μόνη. Έχω, πλέον, σταματήσει να λέω στους άλλους ότι έχω ημικρανίες. Δεν αντέχω τα βλέμματα λύπησης ούτε τις συμβουλές που –καλοπροαίρετα- μου δίνουν. Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι οι ημικρανίες είναι ένα νευρολογικό πρόβλημα και νομίζουν ότι πρόκειται απλώς για έναν δυνατό πονοκέφαλο.

Όσοι, όμως, υποφέρουν από αυτές γνωρίζουν ότι μια κρίση ημικρανίας δεν ξεπερνιέται με τίποτα!

Σε αντίθεση με πολλούς συνανθρώπους μου που υποφέρουν από ημικρανίες για πάρα πολλά χρόνια, οι δικές μου ξεκίνησαν μόλις 10 χρόνια πριν. Στην αρχή ήταν πιο σπάνιες και λιγότερο δυνατές, με τον καιρό, όμως έγιναν τόσο έντονες και συχνές που έχω φτάσει σε σημείο να λιποθυμήσω.

Και έχω δοκιμάσει τα πάντα. Στην κυριολεξία τα πάντα. Τίποτα, όμως, δεν πιάνει. Ακόμα προσπαθώ να βρω θεραπεία. Ενέσεις, παυσίπονα, μασάζ, μπότοξ, ορμονοθεραπείες, ομοιοπαθητική, γιόγκα, υπνοθεραπεία, σεξ. Έχω δοκιμάσει τα πάντα αλλά κανένας τρόπος δεν φέρνει αποτέλεσμα.

Χωρίς τη στήριξη του άντρα μου δεν ξέρω πώς θα τα κατάφερνα ως μαμά. Όπως οι περισσότερες μαμάδες εκείνο που θέλω είναι να είμαι η καλύτερη μαμά για τα παιδιά μου. Θέλω να είμαι εκεί για τα παιδιά μου, αλλά όταν είσαι μαμά με μια τόσο επίπονη και χρόνια διαταραχή δεν είναι καθόλου εύκολο.

Όταν ακούω το σύζυγό μου να γελά στο σαλόνι με τα παιδιά, κλαίω. Κλαίω γιατί χάνω στιγμές που δεν θα ξαναγυρίσουν. Νιώθω ενοχές γιατί δεν είμαι κοντά στα παιδιά μου και ξέρω ότι αυτά τα χρόνια δεν θα καταφέρω να τα ξαναζήσω.

Και ο σύζυγός μου προσπαθεί να είναι υποστηρικτικός και να δείχνει κατανόηση αλλά οι ημικρανίες προκαλούν ακόμα και ρήξη ανάμεσά μας. Η κατάσταση του… κεφαλιού μου υποδεικνύει πώς θα είμαι στην καθημερινότητά μου. Θα παίξω με τα παιδιά; Θα πάω βόλτα με τον άντρα μου; Θα καταφέρω να δουλέψω; Θα μπορέσω να φτιάξω φαγητό; Όλα εξαρτώνται από τον πονοκέφαλό μου.

Νιώθω πολύ άσχημα. Χάνω μέρες από τη ζωή μου, από τα παιδιά μου και οι ενοχές μου για αυτό είναι αμέτρητες.

Είμαι αισιόδοξη, όμως. Πιστεύω ότι κάποια μέρα θα βρω τη σωστή διαδικασία, το σωστό φάρμακο για να νιώθω καλύτερα. Υπάρχουν, άλλωστε, και λίγες μέρες κάθε μήνα στις οποίες νιώθω καλά. Μέρες που θυμάμαι πώς είναι να ζεις χωρίς πόνο. Αυτές είναι οι μέρες που προσπαθώ να θυμάμαι πάντα. Αυτές είναι οι μέρες που θέλω να με χαρακτηρίζουν.

Γι’ αυτό ακόμα και όταν ζαλίζομαι από τον πόνο, ακόμα και όταν δεν μπορώ να περπατήσω επειδή η ημικρανία έχει φτάσει στο αποκορύφωμα, προσπαθώ να συγκεντρώνομαι στα μικρά και σημαντικά πράγματα.

Σήμερα κατάφερα να μιλήσω με το παιδί μου. Σήμερα φάγαμε όλοι μαζί σαν οικογένεια. Σήμερα πέρασα ποιοτικό χρόνο με τον άντρα μου. Σήμερα κατάφερα να γράψω αυτό το κείμενο. Σήμερα είναι η μέρα που μου θυμίζει ποια είμαι: Είμαι πολλά περισσότερα από την ημικρανία μου»