Η Αθανασία Παρασκευοπούλου και τα τέσσερα παιδιά της ήταν ανάμεσα στα θύματα της τραγωδίας του 2007 – Η ιστορία μιας οικογένειας που ο Αύγουστος εκείνος δεν άφησε ποτέ πίσω
Ήταν 24 Αυγούστου 2007. Δεκαεννέα χρόνια έχουν περάσει από εκείνο Αύγουστο, όταν οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλεία άφησαν πίσω τους δεκάδες νεκρούς, καμένα σπίτια και μια πληγή που παραμένει βαθιά στη μνήμη της χώρας.
Σήμερα, η φύση έχει αλλάξει την εικόνα του τοπίου. Οι πλαγιές έχουν πρασινίσει ξανά και τα δάση αναγεννήθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Για τους ανθρώπους όμως που έζησαν εκείνες τις ημέρες, ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει όσα συνέβησαν.
Ανάμεσα στις οικογένειες που χάθηκαν στην πυρκαγιά ήταν εκείνη της Αθανασίας Παρασκευοπούλου. Η Αθανασία, 37 ετών, μαζί με τα τέσσερα ανήλικα παιδιά της, την Αγγελική, 15 ετών, τη Μαρία, 12 ετών, την Αναστασία, 11 ετών και τον μικρό Κωνσταντίνο, μόλις 5 ετών. Μαζί τους χάθηκαν η πεθερά της, Αγγελική, 76 ετών, και ο κουνιάδος της, Χαρίλαος Κάρτας, 46 ετών.
Η προσπάθεια να σωθούν
Εκείνο το απόγευμα η οικογένεια επιχείρησε να απομακρυνθεί από την περιοχή με αυτοκίνητο, κατευθυνόμενη προς τη Ζαχάρω.Η Αθανασία προσπάθησε να σώσει τα παιδιά της. Μπήκε στο αυτοκίνητο μαζί τους και με την πεθερά της, με κατεύθυνση προς τη Ζαχάρω. Όμως η πυρκαγιά είχε ήδη περικυκλώσει την περιοχή. Το αυτοκίνητο εγκλωβίστηκε στις φλόγες και η προσπάθεια διαφυγής μετατράπηκε σε τραγωδία.
Η εικόνα που αντίκρισαν αργότερα οι διασώστες έμεινε βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη: η Αθανασία βρέθηκε μαζί με τρία από τα παιδιά της, ενώ το τέταρτο παιδί βρέθηκε σε μικρή απόσταση. Η μητέρα είχε προσπαθήσει μέχρι την τελευταία στιγμή να προστατεύσει τα παιδιά της, απλώνοντας από πάνω τους τα χέρια της σαν μια μεγάλη φτερούγα-αγκαλιάς.
Ήταν μια από τις ιστορίες που έκαναν ολόκληρη την Ελλάδα να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της τραγωδίας.
«Πίστευα ότι ζούσαν»
Την ίδια ώρα, ο σύζυγός της, Γιώργος Παρασκευόπουλος, αναζητούσε απεγνωσμένα την οικογένειά του. Δεν γνώριζε ακόμη τι είχε συμβεί. Πίστευε ότι η σύζυγός του και τα παιδιά τους είχαν καταφέρει να απομακρυνθούν και περίμενε ότι θα τους συναντούσε ζωντανούς. «Πίστευα ότι ζούσαν», ήταν η φράση που αποτύπωσε τον πόνο ενός ανθρώπου που μέσα σε λίγες ώρες έχασε τη σύζυγό του, τα τέσσερα παιδιά του και τη μητέρα του.
Χρόνια αργότερα, μιλώντας στη δικαστική διαδικασία για την τραγωδία, αναφέρθηκε στις ευθύνες που, σύμφωνα με την κατάθεσή του, υπήρχαν για τη διαχείριση της πυρκαγιάς και την προστασία των κατοίκων.
Η δική του μαρτυρία έγινε μέρος της ιστορίας εκείνων των ημερών.
14 μικρά εκκλησάκια στη μνήμη των θυμάτων
Στην περιοχή της Αρτέμιδας, όπου έχασαν τη ζωή τους πολλοί άνθρωποι, δημιουργήθηκε ένα ιδιαίτερο σημείο μνήμης. Δεκατέσσερα μικρά εκκλησάκια στέκουν το ένα δίπλα στο άλλο, θυμίζοντας τους ανθρώπους που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από την πύρινη λαίλαπα. Ανάμεσα στα θύματα ήταν οικογένειες, ηλικιωμένοι, νέοι, παιδιά, αλλά και τρεις εποχικοί πυροσβέστες που επιχειρούσαν στην περιοχή. Κάθε όνομα αντιστοιχεί σε μια διαφορετική οικογένεια και μια διαφορετική ιστορία.
Η Ηλεία που ξαναπρασίνισε
Οι πυρκαγιές του 2007 δεν περιορίστηκαν στην Αρτέμιδα. Μεγάλες περιοχές της Ηλείας βρέθηκαν αντιμέτωπες με τις φλόγες, ενώ επλήγησαν μεταξύ άλλων τα Κρέστενα, η Αρχαία Ολυμπία, η Ζαχάρω, ο Καϊάφας, η Μάκιστος και πολλοί ακόμη οικισμοί.
Η φωτιά έφτασε επικίνδυνα κοντά και στην Αρχαία Ολυμπία, προκαλώντας αγωνία σε ολόκληρη τη χώρα για την προστασία ενός από τα σημαντικότερα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η φύση άρχισε σιγά-σιγά να επιστρέφει. Τα δέντρα μεγάλωσαν ξανά. Οι πλαγιές πρασίνισαν. Το τοπίο σε πολλά σημεία δεν θυμίζει πλέον την εικόνα εκείνων των ημερών.
Όμως η μνήμη δεν σβήνει
Για τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα, ο Αύγουστος του 2007 είναι πλέον ένα γεγονός που συνέβη πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες. Για τις οικογένειες που έχασαν ανθρώπους τους, όμως, δεν είναι μια σελίδα της Ιστορίας. Είναι ένα πριν και ένα μετά.
Η ιστορία της Αθανασίας και των τεσσάρων παιδιών της δεν θυμίζει μόνο την τραγωδία μιας οικογένειας. Θυμίζει και κάτι ακόμη: πίσω από κάθε αριθμό μιας μεγάλης καταστροφής υπάρχουν άνθρωποι, ονόματα, οικογένειες και ζωές που συνεχίζονται διαφορετικά μετά την απώλεια. Δεκαεννέα χρόνια μετά, η φύση της Ηλείας έχει σε πολλά σημεία ξαναβρεί το πράσινο χρώμα της. Η μνήμη, όμως, παραμένει.
