«Αποκοιμήθηκα ενώ περίμενα την κόρη μου να ντυθεί. Εκείνη με έβαλε για ύπνο με ιστορίες και ποιήματα, όπως εγώ»

«Το απόγευμα, με πήρε ο ύπνος την στιγμή που περίμενα την κόρη μου να ντυθεί, που μόλις είχε βγει από το μπάνιο.

Την ξέρουμε όλοι αυτή την αίσθηση που απλά “σβήνεις” από κούραση. Ξύπνησα μετά από λίγη ώρα φυσικά γιατί παιδί, σκυλί και σύζυγος δυσκολεύονταν να κάνουν ησυχία για μισή ωρίτσα.

Πριν λίγη ώρα όμως που ξάπλωσα μαζί της στο κρεβάτι για να κοιμηθεί, μου ήρθε σαν αναλαμπή η συνειδητοποίηση του τι έγινε όση ώρα με είχε πάρει ο ύπνος νωρίτερα.

Το κορίτσι μου, είχε ξαπλώσει δίπλα μου και μου έλεγε “ξύπνα μαμά, έλα σήκω” μέχρι που είδε ότι δεν αντιδράω καν και κατάλαβε ότι το μόνο που μπορούσε να κάνει, είναι να με βάλει για ύπνο.

την βάζω κι εγώ τα τελευταία 3 χρόνια… Με ιστορίες και ποιήματα. Και όσο την κρατούσα αγκαλιά, καταλάβαινα ότι νωρίτερα είχε κάτσει αντικριστά μου και μου ψιθύριζε ένα ποίημα που διαβάζουμε και δεν μου το έχει πει ποτέ μέχρι τώρα ολόκληρο..

“Έλα αστεράκι του βυθού,
έλα ξαστέρωσε το νου,
έλα ξεδίπλωσε για μένα
τα μυστικά του ωκεανού.”*

Μόλις το θυμήθηκα, φυσικά με πήραν τα κλάματα γιατί δεν μου είναι δύσκολο να κλάψω με τις εκφράσεις τρυφερότητα της κόρης μου..

Χαίρομαι που δεν άνοιξα τα μάτια μου εκείνη την στιγμή. Χαίρομαι που της δόθηκε η ευκαιρία να με φροντίσει και να εκφράσει την αγάπη της. Χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να νιώσω όλη αυτή την στοργή που είχε να μου δώσει αυτό το τρυφερό πλάσμα.

Θα μπορούσα να προσπεράσω την στιγμή με ένα χαμόγελο απλά. Επέλεξα να σταθώ σε αυτό γιατί είχε πολλά να μου δώσει. Και συναισθήματα και σκέψεις. Και επέλεξα να σταθώ σε αυτή την στιγμή γιατί αυτή θα μου δώσει δύναμη να πάω παρακάτω και να συνεχίσω άλλη μια μέρα.

Επέλεξα να σταθώ σε αυτό το γεγονός γιατί μου θυμίζει ότι τα παιδιά μας έχουν ένα πηγαίο δυναμικό αγάπης και φροντίδας. Κι εμείς μένει να τους δείξουμε τον δρόμο, πώς να στρέφουν όλη αυτή την αγάπη προς τον εαυτό τους και τους άλλους.

Δεν θα είμαστε πάντα τέλειοι, σωστοί ή αλάνθαστοι. Και η συγγνώμη και η προσπάθεια για να τα καταφέρουμε λίγο καλύτερα την επόμενη φορά, είναι πράξη αγάπης και μάλιστα γενναία!

Τις μικρές και ασήμαντες στιγμές μέσα στην μέρα, την αγκαλιά, το χάδι, το φιλί, το ποιηματάκι που θα πείτε, μην τα υποτιμάτε.. Είναι σπόροι που φυτεύονται στο πιο γόνιμο έδαφος.. Στις καρδιές των μικρών παιδιών…»

Healing Parenting – Χριστίνα Σκλαβενίτη