Πίσω από κάθε γυναικοκτονία υπάρχει μια ιστορία που συνήθως δεν τελειώνει με τη σύλληψη του δράστη. Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν πίσω για να ζήσουν με το τραύμα. Στην περίπτωση της 39χρονης Βασιλικής, αυτά τα πρόσωπα είναι τα δύο μικρά κορίτσια της, ηλικίας 10 και 6 ετών.
Τα παιδιά βρίσκονται ακόμη σε νοσοκομείο της Καλαμάτας, υπό την προστασία γιατρών και ειδικών, λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία της μητέρας τους από τον ίδιο τους τον πατέρα. Οι εξετάσεις τους είναι καθαρές και η υγεία τους καλή. Ωστόσο, το μεγαλύτερο ερώτημα παραμένει αναπάντητο: ποιος θα τα φροντίσει όταν βγουν από το νοσοκομείο;
Σύμφωνα με πληροφορίες, η θεία τους είχε αρχικά εκδηλώσει ενδιαφέρον να αναλάβει την επιμέλειά τους, όμως στη συνέχεια φέρεται να δήλωσε ότι αδυνατεί οικονομικά να στηρίξει δύο παιδιά. Έτσι, τα κορίτσια βρίσκονται αντιμέτωπα με μια δεύτερη απώλεια: την αβεβαιότητα για το πού θα μεγαλώσουν και ποιος θα γίνει το ασφαλές τους καταφύγιο.
Ένα δράμα που δεν ξεκίνησε τη νύχτα της δολοφονίας
Όσο οι Αρχές ερευνούν την υπόθεση, μαρτυρίες φίλων, γειτόνων και γονέων συμμαθητών σκιαγραφούν μια δύσκολη καθημερινότητα που φαίνεται πως βίωναν τα παιδιά εδώ και χρόνια.
Οι έντονοι καβγάδες, οι φωνές μέσα στο σπίτι και η διαρκής ένταση δεν ήταν άγνωστα στα δύο κορίτσια. Η μεγαλύτερη κόρη, σύμφωνα με μαρτυρίες, εξέφραζε συχνά τη στενοχώρια της για τους καβγάδες των γονιών της, ενώ είχε φτάσει να ρωτά αν οι γονείς της θα χωρίσουν και ποιος θα φύγει από το σπίτι.
Είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε περιβάλλοντα ενδοοικογενειακής βίας δεν επηρεάζονται μόνο όταν γίνονται μάρτυρες ακραίων περιστατικών. Η καθημερινή έκθεση στον φόβο, στις φωνές και στην ανασφάλεια αφήνει βαθιά ψυχικά αποτυπώματα.
Τα «αόρατα» θύματα της βίας
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τα παιδιά που χάνουν έναν γονέα από δολοφονία και ταυτόχρονα βλέπουν τον άλλο γονέα να μετατρέπεται σε δράστη, βιώνουν ένα από τα πιο σύνθετα και τραυματικά γεγονότα που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας ανήλικος.
Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που παιδιά μένουν ξαφνικά ορφανά από μητέρα εξαιτίας γυναικοκτονίας. Κάθε τέτοια υπόθεση φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ίδιο ερώτημα: τι συμβαίνει μετά; Ποιος αναλαμβάνει αυτά τα παιδιά; Ποιος τα στηρίζει ψυχολογικά, οικονομικά και κοινωνικά για τα επόμενα χρόνια;
Για τα δύο κορίτσια της Βασιλικής, η επόμενη μέρα παραμένει αβέβαιη. Έχασαν τη μητέρα τους με τον πιο βίαιο τρόπο, ενώ ο πατέρας τους βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη. Σήμερα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, χρειάζονται σταθερότητα, προστασία και ανθρώπους που θα μπορέσουν να τους προσφέρουν ξανά το αίσθημα της ασφάλειας.
Η ευθύνη δεν σταματά στην καταδίκη του δράστη
Η κοινωνία συχνά συγκλονίζεται από τέτοιες υποθέσεις για λίγες ημέρες. Όμως τα παιδιά που μένουν πίσω συνεχίζουν να ζουν με τις συνέπειες για χρόνια.
Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι μόνο η τιμωρία του δράστη. Είναι να εξασφαλιστεί ότι αυτά τα παιδιά δεν θα βρεθούν ξανά μόνα, χωρίς στήριξη και χωρίς προοπτική. Γιατί όταν μια γυναικοκτονία αφήνει πίσω της ανήλικα παιδιά, τα θύματα δεν είναι ένα, αλλά πολλά περισσότερα.
Και για τα δύο μικρά κορίτσια της Βασιλικής, η ανάγκη για ένα ασφαλές μέλλον είναι σήμερα πιο επιτακτική από ποτέ.
