Ο καθένας μας, παιδί ή ενήλικας, μπορεί να βρεθεί σε μια στιγή που πρέπει να αποφασίσει: θα παρέμβω ή όχι; Θα υπερασπιστώ κάποιον που βάλλεται, κάποιον που αδικείται ή θα κοιτάξω τη δουλειά μου;
Με αφορμή το περιστατικό με τη δασκάλα που φίμωσε τον μαθητή στις Σέρρες, ο δάσκαλος και συγγραφέας Μάριος Μάζαρης μοιράστηκε στο Facebook ένα κοινωνικό πείραμα που έκανε στην τάξη του. Τα σχόλια κάτω από την ανάρτησή του πολλά και διάφορα, άλλα θετικά, άλλα αρνητικά, άλλα ενθαρρυντικά άλλα απορριπτικά. Ας δούμε τι έγραψε και ο καθένας από εμάς μπορεί να σκεφτεί τη δική του θέση, τον δικό του ρόλο καθώς και τις αρχές και τις αξίες με τις οποίες μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Ένα κοινωνικό πείραμα στην σχολική τάξη
«Σήμερα στην τάξη έκανα ένα ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ. Ο λόγος ήταν η επικαιρότητα κι ο κόσμος γύρω που αγριεύει. Παιδιά που τους κλείνουν ΤΟ ΣΤΟΜΑ, τους δένουν τα ΧΕΡΙΑ, βία σε διαλείμματα και βόλτες και κανείς να μην αντιδρά, παιδιά που συνηθίζουν για πλάκα να πειράζουν κάποια άλλα, κουβέντες σχετικά με το αν οι άλλοι που το βλέπουν κάνουν κάτι γι’αυτό ή δεν ανακατεύονται, μου έδωσαν την ιδέα.
Είπα σε ένα ΑΓΟΡΙ μου να ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΜΕ. Σε ένα διάλειμμα του έδωσα τις οδηγίες.
Θέλω κάποια στιγμή μέσα στη μέρα να είσαι πιο ζωηρός, του είπα να μιλάς λίγο παραπάνω με την ομάδα σου, θα σου κάνω κάποιες παρατηρήσεις, κάποια σχόλια και κάποια στιγμή θα ξεσπάσω. Θα σου πω ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ από την ΑΙΘΟΥΣΑ. Εσύ θα ξαφνιαστείς, στο τέλος όμως θα φύγεις.
Δε θα φύγεις, θα κάτσεις στη γωνία έξω από την αίθουσα.
Έτσι κι έγινε. Του φώναξα, του είπα να φύγει, να σχολάσει νωρίτερα αφού δεν αντέχει.
Όταν έκλεισε την πόρτα πίσω του, οι υπόλοιποι με ΚΟΙΤΟΥΣΑΝ αμήχανοι και άναυδοι. Συνεχίζουμε, τους είπα.
Αλήθεια έφυγε; με ρώτησε ένα κορίτσι. Ναι, της είπα.
Ύστερα τα ρώτησα αν παρατήρησαν τη συμπεριφορά του να ήταν άσχημη σήμερα κι αν δικαιολογούσε το ξέσπασμά μου.
Δεν είχαν απάντηση. Φώναξα μέσα τον μαθητή. Πες τους ό,τι σου είπα. Τα παιδιά έπαθαν σοκ, Μας κάνατε φάρσα!, είπαν. Ναι, γελάσατε, τους είπα.
Γιατί όμως ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΚΕ;
Αφού είδατε ότι παρεκτράπηκα, ότι δεν είχα δικαίωμα να του μιλήσω έτσι απότομα. Εκεί πάγωσαν. Δεν πρόσεχα τι έκανε, είπε ένας. Δε με ένοιαζε, η άλλη. Πίστευα ότι το αξίζει, είπε τρίτος. Σας φοβήθηκα, είπε ο τέταρτος.
Συζητήσαμε για όλα αυτά που μας κάνουν να φοβόμαστε. Την εξουσία των άλλων, την ηλικία τους, τη συνθήκη στην οποία βρισκόμαστε και είπαμε πως κάποιες φορές πρέπει να ορθώνεις το ανάστημά σου ασχέτως ποιους έχεις απέναντί σου. Να μιλάς όταν βλέπεις ότι κάποιος αδικείται, του μιλάνε άσχημα, τον χτυπούν. Να ζητάς βοήθεια όπου εσύ δεν μπορείς να παρέμβεις. Έχεις χρέος να βοηθήσεις αυτόν που αδικείται, έχεις και υποχρέωση να δείξεις σε αυτόν που ξεφεύγει ότι ξεφεύγει και γίνεται αντιληπτό.
Μπας και μαζευτεί. Η ζωή θέλει βοήθεια, έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον. Και να βάζουμε όρια σε αυτούς που τα ξεπερνούν. Μην ξεχνάμε: είμαστε πολλοί κι έχουμε φωνή.»
https://www.facebook.com/marius.ad.libitum/posts/pfbid0BJYK8A5P5ih9JrvxSj7W35bFTiyhwaRGxKySHtJp8ibSQ7YfmZGNtbsFtfC49kmnl
