Χθες το βράδυ ο Εμμανουήλ Καραλής πέταξε στα 6,20 μέτρα στη Ζυρίχη κάνοντας νέο πανελλήνιο ρεκόρ. Μια επίδοση που τον τοποθετεί ακόμη ψηλότερα στην παγκόσμια ελίτ του επί κοντώ και έκανε πολλούς σήμερα να γράφουν ότι ο Μανόλο έφτασε στη «στρατόσφαιρα».
Μόνο που, αν θέλουμε να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τον Εμμανουήλ Καραλή, αν θέλουμε να τους δώσουμε ένα ζωντανό παράδειγμα επιμονής, πίστης στον εαυτό και soft skills, δεν θα αρχίσουμε από τα 6,20 μέτρα αλλά πολύ παλιότερες «νίκες».
Να μιλήσουμε στα παιδιά μας για το παιδί που βίωσε τον ρατσισμό και το μπούλινγκ. Που μεγάλωσε ακούγοντας σχόλια για το χρώμα και την καταγωγή του. Που χρειάστηκε να διαχειριστεί τη δυσλεξία του και το αίσθημα ότι κάποιες φορές ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Και αργότερα, ενώ είχε ήδη εξελιχθεί σε αθλητή υψηλού επιπέδου, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μια ακόμη δυσκολότερη μάχη.
Το 2022 ο Καραλής μίλησε δημόσια για την κρίση πανικού που είχε βιώσει, για το άγχος και την κατάθλιψη. Είπε ότι είχε πιέσει υπερβολικά τον εαυτό του για να ξεπεράσει όσα του συνέβαιναν και ότι τελικά τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Αποφάσισε τότε να σταματήσει τους αγώνες και να επικεντρωθεί στην ψυχική του υγεία και να ξαναβρεί το χαμόγελό του, όπως είχε πει ο ίδιος χαρακτηριστικά.
Παράδειγμα ζωής για τα παιδιά μας ο Καραλής και τα soft skills που έμαθε από την οικογένειά του
Όλοι οι γονείς διδάσκουμε, εν γνώσει μας ή αυθόρμητα, σημαντικά soft skills στα παιδιά μας. Τους μαθαίνουμε την αξία της επιμονής, τους λέμε να προσπαθούν, να μη σταματούν μπροστά στις δυσκολίες, να κυνηγούν τους στόχους τους. Κάτι όμως που πιθανότατα δεν τους λέμε είναι ότι υπάρχουν στιγμές που πραγματική δύναμη σημαίνει να αναγνωρίσεις ότι δεν αντέχεις άλλο. Να σταματήσεις. Να μιλήσεις. Να ζητήσεις βοήθεια. Να φροντίσεις τον εαυτό σου και ύστερα, όταν μπορέσεις, να ξαναρχίσεις.
Αυτό έκανε ο Μανόλο και κέρδισε το πιο χρυσό μετάλλιο, αυτό που του επέτρεψε όχι απλώς για να αγωνιστεί ξανά, αλλά για να φτάσει εκεί όπου ελάχιστοι αθλητές στην ιστορία του επί κοντώ έχουν καταφέρει να φτάσουν.
Το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024 ακολούθησαν μετάλλια στις μεγαλύτερες διεθνείς διοργανώσεις. Τα έξι μέτρα έγιναν μέρος της αθλητικής του καθημερινότητας. Τα πανελλήνια ρεκόρ διαδέχθηκαν το ένα το άλλο. Και χθες, στη Ζυρίχη, ο πήχης ανέβηκε στα 6,20 μέτρα. Και μετά ακόμη ψηλότερα, στα 6,32 μέτρα, στο ύψος του παγκόσμιου ρεκόρ.
Ο Μανόλο δεν το πέρασε. Αλλά αυτό έχει μάλλον μικρή σημασία. «Ήταν η πρώτη φορά που επιχείρησα να καταρρίψω το παγκόσμιο ρεκόρ και αυτό είναι τρελό. Με έκανε να πιστέψω στον εαυτό μου και ότι όλα είναι δυνατά. Πρέπει απλώς να συνεχίσω τη σκληρή δουλειά και να απολαμβάνω αυτό που κάνω», δήλωσε.
Και όσα είπε αργότερα ίσως έχουν μεγαλύτερη αξία από ένα ακόμη ρεκόρ. «Πλέον πιστεύω ότι όλα είναι δυνατά, πρώτη φορά δοκίμασα για παγκόσμιο ρεκόρ», είπε. Μίλησε για τα πνευματικά εμπόδια που χρειάζεται να σπάσει ένας αθλητής και για την πίστη ότι μπορεί να φτάσει ακόμη ψηλότερα. Μέσα από τα λόγια του καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει μια ολόκληρη διαδρομή που οδηγεί σε αυτές τις στιγμές, που κάνει το παιδί που κάποτε άκουγε ότι δεν μπορεί, να κοιτάζει έναν πήχη τοποθετημένο στο ύψος του παγκόσμιου ρεκόρ και να σκέφτεται ότι μπορεί.
«Πλέον πιστεύω ότι όλα είναι δυνατά, πρώτη φορά δοκίμασα για παγκόσμιο ρεκόρ»
Ο δρόμος για την επιτυχία δεν είναι μια ευθεία γραμμή
Αυτό αξίζει να κρατήσουμε από την ιστορία του Καραλή, ιδιαίτερα όταν μιλάμε στα παιδιά μας. Η επιτυχία δεν χτίζεται μόνο με νίκες. Έχει αποτυχίες, φόβο, αμφιβολία, τραυματισμούς, ανθρώπους που θα σε υποτιμήσουν και περιόδους κατά τις οποίες μπορεί να χάσεις ακόμη και την επιθυμία να συνεχίσεις.
Και η προσήλωση στον στόχο δεν σημαίνει ότι προχωράς με οποιοδήποτε κόστος, για σένα ή για τους ανθρώπους γύρω σου. Σημαίνει ότι μαθαίνεις τον εαυτό σου. Ότι δουλεύεις. Ότι δέχεσαι βοήθεια. Ότι έχεις ανθρώπους γύρω σου στους οποίους μπορείς να μιλήσεις. Ο ίδιος ο Καραλής έχει αναφερθεί πολλές φορές στον καθοριστικό ρόλο της οικογένειάς του και έχει προτρέψει τα παιδιά που αντιμετωπίζουν εκφοβισμό ή άλλες δυσκολίες να μιλούν στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς και στους φίλους τους.
Αυτό είναι ένα μήνυμα που αξίζει να ακουστεί δυνατά.
Από το «δεν μπορώ» στα 6,20 μέτρα
Υπάρχουν πρωταθλητές που εμπνέουν επειδή κερδίζουν και υυάρχουν και αθλητές των οποίων η διαδρομή λέει κάτι περισσότερο από τα μετάλλιά τους και αξίζει να γίνονται παράδειγμα προς μίμηση για μικρούς και μεγάλους. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει ο Εμμανουήλ Καραλής.
Όχι επειδή ξεπέρασε κάθε δυσκολία. Ούτε επειδή η θέληση αρκεί πάντοτε για να πετύχουμε ό,τι επιθυμούμε. Η ζωή δεν λειτουργεί έτσι και το ξέρουμε. Είναι όμως πρότυπο και παράδειγμα για όλους μας επειδή η πορεία του δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν το ταλέντο συναντήσει τη δουλειά, η επιμονή την αυτογνωσία και η προσωπική προσπάθεια τη στήριξη των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μας.
Χθες ο Καραλής πέρασε τα 6,20 μέτρα. Και ύστερα κοίταξε τα 6,32. Το ότι δεν τα πέρασε σε αυτόν τον αγώνα δεν λέει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Είναι όμως ένα μήνυμα για όλους μας και κυρίως για τα παιδιά μας.
Να μην αφήνουν κανέναν να ορίζει πόσο ψηλά μπορούν να φτάσουν. Να δουλεύουν για τον στόχο τους, να φροντίζουν τον εαυτό τους όταν δυσκολεύονται και να μην θεωρούν αποτυχία το να ζητήσουν βοήθεια. Να σηκώνονται όταν πέφτουν και, κάθε φορά που κατακτούν έναν «πήχη», να τολμούν να κοιτάξουν τον επόμενο.
Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» Μανόλο για όσα μαθαίνεις σε εμάς και τα παιδιά μας.
