Οι Έλληνες γονείς μαθαίνουν στο παιδί τους να μην λέει ποτέ «ευχαριστώ» στους ίδιους

Οι Έλληνες γονείς μαθαίνουν στο παιδί τους να μην λέει ποτέ «ευχαριστώ» στους ίδιους, γιατί λένε πως τάχα είναι αυτονόητη η υποχρέωσή τους να το φροντίζουν.

Δεν του λένε όμως πόσο πολύ το θέλουν κυριολεκτικά να το χουν «μες το βρακί τους», και γι αυτό πρέπει από μικρό να μάθει να επιβιώνει ως ένα αδιαφοροποίητο μέλος-εργαλείο μιας χαοτικής οικογένειας…

Ενός κράτους που έμαθε να λειτουργεί ακριβώς με αυτή την «λογική» που αναπαράγει την ψυχική ασθένεια, υπονομεύοντας συστηματικά την αυτονομία κι αυτοτέλεια των μελών-πολιτών του, και μεσοπρόθεσμα την εθνική του ανεξαρτησία.

Δεν μαθαίνουν οι γονείς, ούτε με το παράδειγμα τους, ούτε με άλλες διδακτικές πρακτικές, να σέβεται το παιδί τους πρώτα τους ίδιους, τον εαυτό του και τους άλλους, αναγνωρίζοντας στον καθένα που τους προσφέρει -έστω και το παραμικρό- το δικαίωμα στην ευγνωμοσύνη που, ναι, χρειάζεται να μπει σε λόγια με ένα «ευχαριστώ».

Ναι, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, η υγιής ηθική καλλιέργεια προϋποθέτει την ύπαρξη της στοιχειώδους ψυχικής υγείας –ενδοψυχικής και διαπροσωπικής- και την αναπαράγει.

Η καλλιέργεια της ορθής αντίληψης ορίων είναι εχέγγυο της ατομικής ψυχικής και της συλλογικής κοινωνικής υγείας.

Πως όμως να θέσεις όρια στο εαυτό σου, όταν ποτέ δεν έμαθες βιωματικά τι σημαίνει όρια στην οικογένεια της καταγωγής σου, στις σχέσεις σου με την κοινότητα …;

Μάθε να εκτιμάς τον άλλον, κάνοντας, με αφορμή την παραμικρή ευκαιρία αλληλεπίδρασης, πρακτική σε συμπεριφορές που λαμβάνουν υπόψη τους τον άλλον, τις συνήθειες, τα όρια, την προοπτική του.

Κι αν η οικογένειά σου, το κράτος σου σε πρόδωσε και σε προδίδει με συνέπεια, προσπάθησε τουλάχιστον να μην το κάνεις εσύ στον εαυτό σου…

Τότε δεν θα χαθείς, ούτε θα χάσεις.

Γρηγόρης Βασιλειάδης

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής