Οι «μάσκες» που μπορεί να φοράνε τα παιδιά μας

Οι μάσκες, στις Απόκριες, είναι πολλές και αναγκαίες για να αποτυπώσουμε αυτό που θελουμε. Όπως επίσης και στα παιδιά, όταν ασχολούνται με τον αθλητισμό… Δεν μιλάω για μάσκες που φοράνε όταν παίζουν χόκεϊ, ξιφομαχία ή ράγκμπι αλλά για συναισθηματικές μάσκες. Μάσκες που κρύβουν αυτά που δε θέλουν τα παιδιά να γνωρίζουν οι γονείς ή οι προπονητές τους. Σε εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο που ασχολούνται με τον αθλητισμό, είμαι σίγουρη ότι το ποσοστό αυτών που φοράνε «μάσκες» είναι πολύ μεγάλο.

Αν ρίξουμε μια ειλικρινή και προσεκτική μάτια στα παιδιά άραγε τι θα δούμε; Μπορούμε να αναγνωρίσουμε αν φοράνε κάποια «μάσκα»; Αν κρύβουν κάτι; Μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα αληθινά πρόσωπα τους;

Η «μάσκα του γενναίου»

Αυτό είναι το παιδί που αρνείται να δείξει οποιοδήποτε φόβο είτε στο να δοκιμάσει κάτι καινούριο, για παράδειγμα ένα άθλημα, είτε να παίξει σε κάποια άλλη θέση μέσα στο γήπεδο (που δεν είναι σίγουρος αν τα καταφέρει), μόνο και μόνο για να μην φανεί δειλός. Το συγκεκριμένο παιδί ωθεί βαθιά μέσα του το φόβο γιατί θέλει να ευχαριστήσει αυτούς που τον βλέπουν και να μην δείξει ότι νιώθει αδύναμος. Αν καταλάβουμε ότι το παιδί μας φοράει αυτή τη «μάσκα» θα πρέπει να του μιλήσουμε και να του δώσουμε να καταλάβει ότι είναι φυσιολογικό να φοβάται. Δε θα πρέπει ποτέ να αγνοήσουμε αυτό το συναίσθημα του και ίσως χρειαστεί να κάνουμε και κάποιο βήμα πίσω ώστε να μπορέσει να σκεφτεί τι τον φοβίζει σε αυτό που κάνει, να παλέψει με τους φόβους του και μετά, με μικρά βήματα, να μπει και πάλι στο παιχνίδι.

Η «μάσκα Δε με ενοχλεί τίποτα!»

Αυτό είναι το παιδί που πάντα γελάει όταν βγαίνει από το γήπεδο για να δείξει ότι δεν τον ενοχλεί τίποτα. Είναι το παιδί που θα κάνει αστεία ακόμα και όταν νιώθει απογοητευμένος-ταπεινωμένος επειδή καθόταν στον πάγκο την μεγαλύτερη ώρα του αγώνα ή ακόμα και όταν κάποιος συμπαίχτης του τού μίλησε άσχημα. Πολλές φορές, τα παιδιά, πιστεύουν ότι το να δείξουν ότι τους ενοχλεί κάτι είναι δείγμα αδυναμίας και ότι δε θα φανούν “cool” μπροστά στους φίλους τους. Είναι δύσκολο να αφαιρέσουμε τη συγκεκριμένη μάσκα αλλά μπορούμε να του δείχνουμε συνεχώς ότι είμαστε δίπλα του για ότι χρειαστεί. Ίσως έτσι πάρει θάρρος και μιλήσει για αυτά που τον ενοχλούν.

Η «μάσκα Αγαπώ τη μαμά και τον μπαμπά»

Αυτό είναι το παιδί που ενεργεί σαν να θέλει να παίξει ποδόσφαιρο, δε χάνει καμία προπόνηση και είναι συνεπής σε όλα γιατί ξέρει ότι έτσι κάνει τη μαμά και τον μπαμπά χαρούμενο. Είναι το παιδί που θα προτιμούσε να κάνει κάτι άλλο αλλά προσποιείται ότι του αρέσει αυτό που κάνει για να μην απογοητεύσει τους γονείς του. Αυτό είναι, όμως, που θελουμε εμείς; Το πιο απλό και ειλικρινές πράγμα που μπορούμε να του πούμε είναι : «Θέλεις πραγματικά να παίζεις ποδόσφαιρο; Επειδή, ξέρεις, δεν χρειάζεται! Υπάρχουν τόσα αθλήματα και πράγματα να δοκιμάσεις ώστε στο τέλος να δεις ποιο σου ταιριάζει και να ασχοληθείς με αυτό που πραγματικά θα αγαπήσεις!»

Η «μάσκα του αλαζόνα»

Αυτό είναι το παιδί που γνωρίζει καλά (ή έστω έτσι πιστεύει) ότι είναι καλός παίχτης. Το θέμα, όμως, δεν είναι αν είναι καλός ή όχι. Το ζήτημα είναι να ψάξουμε αν φοράει τη «μάσκα του αλαζόνα» επειδή νιώθει ανασφαλής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να προσπαθεί συνεχώς να έχει την έγκριση, τον θαυμασμό και την προσοχή των άλλων υπενθυμίζοντας τους (με οποιοδήποτε τρόπο) το πόσο καλός είναι. Αυτό το παιδί ορίζει τον εαυτό του και «ζει» μέσα από τον αθλητισμό. Μπορεί να δημιουργεί μια δική του πραγματικότητα, να έχει φτιάξει στο μυαλό του μια άλλη εικόνα του εαυτού του και να την καλλιεργεί. Δυστυχώς, αυτό που δεν συνειδητοποιεί είναι ότι αυτή του η συμπεριφορά στο τέλος θα τον οδηγήσει στο να μείνει μόνος καθώς η αλαζονεία δεν «τραβάει» τους ανθρώπους αλλά τους απωθεί.

Ας μην κρυβόμαστε, όμως, και εμείς οι μεγάλοι… Όλοι, κάποια στιγμή της ζωής μας, έχουμε φορέσει κάποια «μάσκα» για να κρύψουμε κάτι. Προσωπικά, αυτό που θέλω και για μένα και την οικογένεια μου, καθώς μεγαλώνουμε, να εξαλείψουμε την ανάγκη να φοράμε «μάσκες» που καλύπτουν αυτά που πραγματικά αισθανόμαστε.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δείχνουμε αποδοχή, κατανόηση και αγάπη σε όλες τις καταστάσεις-εμπόδια που εμφανιστούν μπροστά μας.

Ακόμα και όταν τα άσχημα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μας βγουν στην επιφάνεια. Έτσι, και με τα παιδιά μας… Αν ακούμε προσεκτικά τι μας λένε και τα κοιτάμε στα μάτια, είναι σίγουρο ότι θα δημιουργήσουμε περισσότερες ευκαιρίες στο να πετάξουν -κάποια στιγμή- αυτές τις «μάσκες» που κρύβουν τα αληθινά πρόσωπα τους.

Αντιγόνη Ρήγα