Σχολείον κλειστόν λόγω απεργίας και “ρινοκερίτιδας”

"Εγώ δεν θα γίνω σαν κι εσάς, όχι...(Κλείνει προσεκτικά και τα παράθυρα).Δεν θα με παρασύρετε, τ'ακούσατε; Ποτέ!(Απευθύνεται σ' όλα τα κεφάλια των ρινόκερων). Δεν θα σας ακολουθήσω, ούτε θα γίνω σαν κι εσάς, γιατί δεν σας καταλαβαίνω. Θα παραμείνω αυτό που είμαι. Εγώ είμαι ανθρώπινο πλάσμα... ένας άνθρωπος! [....]Θα υπερασπίσω τον εαυτό μου ενάντια σ' όλο τον κόσμο... δεν θα καθίσω με σταυρωμένα τα χέρια, θα πολεμήσω...Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος...και μέχρι να' ρθει το τέλος θα παραμείνω άνθρωπος! Όχι, δεν θα συνθηκολογήσω!... ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΣΑΣ!"

Από τον τελευταίο μονόλογο του Μπερανζέ, "Ο Ρινόκερος" του Ιονέσκο

Αλήθεια, πόσο φυσιολογικό είναι να πηγαίνεις το παιδί σου στο δημοτικό σχολείο το πρωί και να το παίρνεις πίσω «πακέτο», γιατί η δασκάλα της τάξης απεργεί; Και πόσο φυσιολογικό είναι να μαθαίνεις εκείνη ακριβώς τη στιγμή πως απεργεί και πως το τμήμα δε θα λειτουργήσει;

Μάλλον στη δημόσια εκπαίδευση της Ελλάδας το 2021 είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό. Το παράλογο θα ήταν η δασκάλα ή ο διευθυντής του σχολείου να ενημέρωσει από την προηγούμενη ημέρα πως η εκπαιδευτικός θα ασκήσει το έννομο δικαίωμά της στην απεργία.

Κάπου εκεί, μεταξύ φυσιολογικού και παραλόγου, εσύ ο γονιός πρέπει να εξηγήσεις στη δουλειά σου πως εσύ πρωινιάτικα ξέμεινες με το παιδί σου στο χέρι. Και δεν ξέρεις τι να το κάνεις εν μέσω πανδημίας κορωνοϊού.

Κακά τα ψέματα, ζούμε στην εποχή του παραλόγου και η ρινοκερίτιδα αποδεικνύεται η νόσος της εποχής μας. Εγώ τουλάχιστον αισθάνομαι σαν τον Μπερανζέ, τον ήρωα του Ιονέσκο που προσπαθεί να αντισταθεί ψυχή τε και σώματι στη μαζική μεταμόρφωση των γύρω του σε… ρινόκερους.

Δυστυχώς, μέχρι και οι δασκάλες έγιναν ρινοκερίνες σήμερα. Αυτές στις οποίες εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας καθημερινά και περιμένουμε να τους εμφυσήσουν τις μεγάλες πανανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά. Αυτές που πιστεύουμε πως είναι οι δεύτερες μητέρες τους και πως τα φροντίζουν τους χαλεπούς αυτους καιρούς.

Και τώρα εσύ σαν γονιός προσπάθησε να εξηγήσεις στο παιδί τα ανεξήγητα. Πώς εξαιτίας του ανελέητου κομφορμισμού της εποχής μας, το δικαίωμα στην Απεργία, έγινε η δική του ταλαιπωρία. Και όταν λέμε κομφορμισμό, δεν εννοούμε ότι τασσόμαστε κατά της απεργίας, αλλά κατά του ατομικισμού και της αδιαφορίας που καθιστά δύσκολη ακόμα και την ενημέρωση από το προηγούμενο βράδυ…